Avenged Sevenfold 2013 – Όταν γκρινιάζουν ακόμα και τα αυτιά σου

ImageΕίναι φορές που αισθανόμαστε σαν μπερδεμένοι γονείς. Που δεν ξέρεις πόσο αυστηρός πρέπει να είσαι και μέχρι πόσο να μαλώσεις. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολη δουλειά όμως. Συνήθως βρίσκεις τη σωστή δόση, όταν κοιτάξεις λίγο το παρελθόν και ακόμα περισσότερο περιβάλλεις με αγάπη το υποκείμενο της κατσάδας.

Από ότι φαίνεται, οι κανόνες του parenting βρίσκουν εφαρμογή και στο heavy metal, όπου τσιτωμένοι γονείς είμαστε εμείς οι ξερόλες ακροατές, παιδάκι οι Avenged Sevenfold και εκνευριστική ζαβολιά το καινούριο «Hail To The King». Το πρώτο εκνευριστικό είναι ο θεόχαζος τίτλος. Τι «Hail To The King» μωρέ, σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς; Δεύτερη σαχλαμάρα, το συγκλονιστικά απίστευτα εμετικό εξώφυλλο (επιπέδου «Dance Of Death») που μας πάσαραν στην αρχή. Τουλάχιστον το μαύρο, με το κλεμμένο logo από Overkill, είναι πιο αξιοπρεπές. Αλλά για να λέμε την αλήθεια, αυτά είναι σκανταλιές που δε θα μας πείραζαν και τόσο.

Ο λόγος που το καινούριο album των A7X συζητιέται παγκοσμίως, είναι το ολυμπιακό ρεκόρ στο rip off, που σε σημεία γίνεται τόσο ξετσίπωτο, που θέτει νομικά προηγούμενα. Για όποιον δεν το έχει ακούσει, πραγματικά αξίζει τον κόπο να βάλει το «Doing Time» για να βρει το χαμένο track από το «Appetite For Destruction», το «This Is War» που έχει βρει τη θέση του για πάντα στις καρδιές όσων αγάπησαν το «Sad But True» και το «Heretic» επειδή πάντα πίστευε ότι λείπει ένα κομμάτι από το «Countdown To Extinction». Χωρίς διάθεση πλάκας, μιλάμε για περιπτώσεις που θες να ακούσεις 100 φορές, γιατί λες, δε μπορεί να είναι και ΤΟΣΟ ίδιο. Ναι, μπορεί.

Κάπου μεταξύ όλου αυτού όμως, μήπως πρέπει να συνυπολογίσουμε στην εξίσωση ότι, α) Καταλήγεις να το ακούσεις 100 φορές και β) Μιλάμε για φανταστικές στιγμές μεγαθηριακών συγκροτημάτων;

Προφανώς δεν είναι κάτι που θα περάσει έτσι. Όταν φτάνει σε σημείο να σε κοροιδεύει μέχρι και ο Robb Flynn, που δε θα έπρεπε να έχει μούτρα να μιλάει γενικότερα (αλλά ας το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά αυτό), σίγουρα ο καπνός δεν είναι χωρίς φωτιά. Μου ανακοινώνεις δίσκο, είσαι hot όνομα και κοπιάρεις μέχρι λιποθυμίας τα ιερά και τα όσια. Αλήθεια, περιμένεις να μην το προσέξει κανένας; Ένας χριστιανός δε βρέθηκε εκεί μέσα στο studio να πει «ρε παιδιά, θα μας ξεφωνήσουν»;

Εξαρτάται. Βρέθηκε κανείς απέξω, να το δει και λίγο αλλιώς το πράγμα; Θέλω να πιστεύω ότι πέρα από το ευγενές σπορ του λιθοβολισμού, υπάρχει και ένα ακόμα επίπεδο που πρέπει να υπολογίσουμε εδώ.

Εσύ, ο random αναγνώστης, είχες ακούσει το δίσκο πριν διαβάσεις αυτό εδώ; Το περίμενες πως και πως να βγει επειδή είχες λιώσει το προηγούμενο album? Με πονάει που το λέω, αλλά πιστεύω πως όχι. Το μυστικό είναι το σε ποιον απευθύνονται οι A7X.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν απευθύνονται σε σένα και σε μένα. Δίνω καθημερινά στη δουλειά αυτό το album. Δεν έχω δει ούτε έναν πάνω από τα 25 να ενδιαφέρεται γι’αυτό. Από τα λεφούσια από ενοχλητικά πιτσιρίκια που θα μου κάνουν τα αυτιά κουδούνια και τα ράφια βομβαρδισμένο τοπίο, τα μισά θα πάνε σε τούτους, στους Black Veil Brides, στους Asking Alexandria και στους Sleeping With Sirens και τα άλλα μισά στον Jusitn Bieber, τη Selena Gomez και τους One Direction. Τα στατιστικά το λένε, όχι εγώ. Τώρα, θες εσύ να συμπεράνεις ότι αυτή είναι η απόλυτη απόδειξη ότι πρόκειται για παιδική μουσική, πάω πάσο. Αν ρωτάς εμένα, αισθάνομαι πολύ καλύτερα με το πρώτο group, παρά με το δεύτερο.

Και σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να ακούνε στεγνές αντιγραφές τα πιτσιρίκια; Άντε και εγώ να σου πω πως όχι, δε θα πρέπει. Για μαλάκωσε λίγο και κάνε ένα flashback. Όταν ήσουν εσύ σπόρος και σε συνεπήρε το hard rock, ήξερες ότι υπήρχαν τεράστιες μπάντες του παρελθόντος. Είχες κασέτα με Zeppelin και Sabbath. Δεν έψαξες όμως μανιωδώς και τι σχετικό βγήκε εκείνη τη χρονιά; Δεν είχες ανάγκη τους δικούς σου ήρωες να ταυτιστείς; Ήταν εκείνοι καλύτεροι από τους Slayer? Όχι βέβαια. Εσύ τους αναζήτησες όμως παρόλα αυτά. Και εσύ και όλοι. Ότι και να σου λένε, πρώτα άκουσαν Iron Maiden και μετά Wishbone Ash. Πρώτα Dream Theater και μετά Rush. Πρώτα Meshuggah και μετά King Crimson. Πρώτα Cradle Of Filth και μετά Venom.

Γι’αυτό δε μπορώ να θυμώσω με τους Avenged Sevenfold φέτος. Επειδή καλή η καινοτομία, είμαστε οι πρώτοι που θα το πούμε, αλλά αν δε βγαίνουν και 2 τέτοιοι δίσκοι το χρόνο, από μικρούς που θα ενθρονίσουν τους μεγάλους στα μάτια των νέων, θα το κλείσουμε το μαγαζί.

Και μπορεί να εκνευρίζεσαι με το τέρμα Wolf Hoffmann-ικό solo στο ομώνυμο κομμάτι, και μπορεί να αδυνατείς να χωνέψεις ότι μόλις βγήκε ο πρώτος δίσκος στην ιστορία της μουσικής που αξιοποιεί την κληρονομιά του Lars Ulrich σαν drummer (θέλω να μαγκώσω τα δάχτυλά μου στην πρέσα του σιδερώματος γι’αυτό που μόλις έγραψα), αλλά αλήθεια, δεν πειράζει που το πιτσιρίκι σου έριξε το πιάτο με το φαί στο πάτωμα, δώσε τόπο στην οργή και άσε τον M. Shadows να το παίξει και λίγο ντίβα…

Advertisements

2 thoughts on “Avenged Sevenfold 2013 – Όταν γκρινιάζουν ακόμα και τα αυτιά σου

  1. Ε, όχι, άμα είναι τα πιτσιρίκια να γλυτώσουν την παγίδα των One Direction επειδή οι Α7Χ κλέβουν τους Metallica με απαράδεκτο θράσος (και αυτό είναι θετικό), ε, μη σώσουν και την γλυτώσουν την παγίδα.

    Το ότι λείπουν μεγαθήρια να κάνουν κακά τους τα πιτσιρίκια είναι σίγουρα ένα θέμα. Αυτό πάντως δεν είναι υποκατάστατο. Είναι κατάντια. Τους άκουσα και εγώ πρώτη φορά γιατί έπεσε τρανό κράξιμο. Δεν έχω την παραμικρή όρεξη να ακούσω τα καλόφημα προηγούμενά τους. Γιατί είναι καραγκιόζηδες. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s