Best of 2013

600px-ma_route_13-svgΥπάρχουν μέρη που το rock n roll δε μπορεί να πάει.

Μέρη όπου η τέχνη δε χωράει. Ακούγεται απελπιστικό, αλλά είναι αλήθεια. Βρέθηκα σε πολλά τέτοια μέρη αυτή τη χρονιά. Όπου η μουσική δε μπορούσε να βοηθήσει. Πρώτα από όλους, την πλήρωσε η ατμόσφαιρα. Δίσκοι τέτοιας ιδιοσυγκρασίας ήταν κόκκινο πανί για την ανύπαρκτη υπομονή μου. Τα λέω αυτά, επειδή θέλω να είμαι δίκαιος απέναντι στο 2013 και να μην το καταδικάσω ως στείρα χρονιά, χωρίς να του δώσω ελαφρυντικά.

Θα ήταν εύκολο να γκρινιάξω μέχρι θανάτου για τις μηδαμινές αστεράτες κυκλοφορίες, για τους πολλούς που ακολούθησαν τις μανιέρες τους, για κουρασμένους stars και δειλούς νεανίες. Αλλά δε θα το κάνω.

Θα συγκεντρώσω την ενέργειά μου σε πράγματα που αγάπησα. Σε αυτούς τους 15 δίσκους.  Που ήταν αυτοί που επιβίωσαν στο προσωπικό μου, ανισόρροπο jukebox. 15 survivors που διασώθηκαν από το ναυάγιο (αφήστε να λένε ότι θέλουν οι άλλοι, το ’13 δεν ήταν ούτε ’12, ούτε ’11) και μπορώ με σιγουριά να πω ότι θα ακούω και τα επόμενα χρόνια.

15 δίσκοι, μόνο αγάπη.

 

 

aboveusthewavesalbumAbove Us The Waves – Anchors Aweigh

Οι πρώτοι από τους 3 Έλληνες της λίστας. Η φρεσκάδα, η εκτέλεση, η αίσθηση αισιοδοξίας. Όχι για το μέλλον της μουσικής γενικότερα, αλλά ότι να, 5 τύποι, κάναν μπάντα, έγραψαν τραγούδια, για να τα παίζουν στις σκηνές, τα έβαλαν σε cd και πάμε. DIY, με καθυστερήσεις, αποτυχίες, στιγμές πόρωσης, αναποδιές, σκαμπανεβάσματα που σε κάνουν να πιστέψεις στο rock n roll. Αν είσαι πιτσιρικάς και σκέφτεσαι να φτιάξεις συγκρότημα, αυτό ακριβώς είναι. Όλο το πακέτο, μονταρισμένο με το σωστό τρόπο. Η φάση ζει, συνεχίζει, ανανεώνεται. Ειδικά αν είσαι σαν εμένα και τίποτα δεν απειλεί τη θέση που έχει το λεγόμενο μοντέρνο σουηδικό death στην καρδιά σου, είναι αδύνατον να μην ερωτευτείς εδώ. Οι προσδοκίες μας για το μέλλον είναι λίγο πιο κάτω από το Θεό dudes, το νου σας.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #4

 

 

358441Audrey Horne – Youngblood

Ίσως ο πρώτος δίσκος που ακούσαμε το 2013 και σίγουρα ο καλύτερος. Δεν υπάρχει λόγος για διπλωματίες, τίποτα δεν το ξεπέρασε όσο και να το ελπίζαμε, χάριν πλουραλισμού. Αλλάζοντας πρόσωπο από το εξαίρετο, ομώνυμο album του 2010, οι Νορβηγοί φίλοι μας το γύρισαν στο rock n roll -άτο, τίγκα στη δισολία, στο πορωμένο drumming και στο μπάσο-τραγιάσκα hard rock και φαίνονται ασταμάτητα ασταμάτητοι. Είναι σπάνιο η πλούσια εμπειρία να μη φρενάρει τον αυθορμητισμό, είναι πιο σπάνιο να έχεις ξανά τους καλύτερους στίχους της χρονιάς για δεύτερη συνεχόμενη κυκλοφορία. Ήταν η μόνη φήμη για live που μας τσιτσίρισε τόσο για μήνες (χωρίς τελικά να συμβεί) και όσο λίγο κόσμο θα είχε, τόσο πολύ θα άλλαζε τις ζωές όσων θα ήταν εκεί. Φαντασιόπληκτες εικασίες; Πιθανότατα ναι, αλλά κι εσύ δε θα έκανες το ίδιο αν έβρισκες ένα δίσκο που ξέρεις ότι θα ακούς όλη την υπόλοιπη ζωή σου;

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #1

 

 

BeFunky_Wretched And Divine-The Story Of The Wild OnesBlack Veil Brides – The Wretched And Divine

Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς με το να είμαι ένας δειλός και ευθυνόφοβος λιστογράφος. Μόλις προχθές αποφάσισα ότι αν είχα σκοπό να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, είναι απαραίτητο να σταματήσω να είμαι μια κότα λυράτη και να βάλω αυτό το δίσκο στη λίστα. Τα αγαπάω αυτά τα τσογλάνια, παρόλο που σιχαίνομαι τα πάντα γύρω τους. Μου αρέσει που δίνουν μια άνιση μάχη απέναντι σε γεροντολάγνους ξερόλες, που στέκονται απέναντι σε γυναικεία ακροατήρια που μόνο κακό κάνουν, που φαίνεται να γουστάρουν τα ζόρικα solos μέσα σε μια σκηνή που ζει και αναπνέει μόνο για ροζ hooks. Πάνω από όλα όμως, μου αρέσουν οι ραδιοφωνικές κομματάρες τους, με τη βελτιωμένη φετινή anthemic στόφα τους, που μου έχουν βιδωθεί εδώ και μήνες στον εγκέφαλο.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #11

 

 

BMTH-SempiternalBring Me The Horizon – Sempiternal

Τι με τσάντισε φέτος; Πολλοί, πολλοί, πολλοί από τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες, που είχαμε στηρίξει τις ελπίδες μας πάνω τους, άαραξαν στο στυλ τους και έπαιξαν αυτό που είχαν πρόχειρο μπροστά τους. Πολύ σπάνια πήρα την εντύπωση ότι «αυτός είναι ένας δίσκος με focus. Θέλει να το πάει κάπου και το κάνει να συμβεί». Ακριβώς όπως έκαναν αυτοί οι περίεργοι Εγγλέζοι. Δε θα ασχοληθώ με το αρνητικό ή θετικό hype και τις γνώμες οποιαδήποτε μουσικής κοινότητας για αυτούς, θα με νοιάξουν τα αυτιά μου και μόνο. Και φέτος τα αυτιά μου έχουν ανάγκη φρεσκάδα, δύναμη και κυρίως, χαρακτήρα. Bonus κερασάκι, το μη συμβατικό στυλ τους, όπου δε μπορώ να μαντέψω που θα πάει το κάθε τραγούδι μετά. Δε χρειάζεται κάτι άλλο. Δε χρειάζεται να ιδρώνουμε για το αν θα τους αποδεχτούμε ή όχι. Το λέει και στο «Shadow Moses». «Can you tell by the look in our eyes? We’re going nowhere ρε μαλάκα, χώνεψέ το».

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #12

 

 

clutch-earth-rocker-cover-featuredClutch – Earth Rocker

Εύκολη επιλογή. Πως γίνεται να λείπουν οι νικητές του φετινού live show αγώνα; Οι Clutch δε μαζεύουν 3500 άτομα συνολικά για συναυλία ούτε στο χωριό τους, αλλά σε δυο ελληνικές πόλεις το έκαναν χωρίς πρόβλημα. Πράγμα το οποίο φαίνεται επίσης λογικό, καθότι το σχετικό (ευνοϊκό από όλους) hype έφτασε ταβάνι και το σημαντικότερο, συνοδεύτηκε από έναν εξαίρετο δίσκο. Ότι αγαπάμε σε αυτούς δε μας το αρνήθηκαν φέτος, συν το ότι αποφάσισαν να μας κακομάθουν με 3-4 κλικ παραπάνω ποικιλία σε στυλ. Από επικά ρεφρέν μέχρι φυσαρμόνικες και από θλιμμένα post country σε εκείνο το φανταστικό groovy του θανάτου που κάνουν κομμάτια σαν το «Crucial Velocity» αξέχαστα, μας σκλάβωσαν και φέτος οι κερατάδες.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #5

 

 

5aef4-dagobapostmortemDagoba – Post Mortem Nihil Est

Θαμώνες της λίστας. Και όσο παραμένουν με κάθε κυκλοφορία το ίδιο ακλόνητοι, ποιοτικοί και σπαζοσβερκιάρηδες, δεν έχουν λόγο να μετακινηθούν. Κλασικοί δουλευταράδες, εραστές της φανέλας και μάστορες όσο πολλές από τις μπάντες της γενιάς τους, με γοητευτική εμμονή να φτιάχνουν τίγκα γεμάτο, ογκώδες αλλά και ευλύγιστο μοντέρνο metal. Φέτος έχουν ανεβάσει λίγο τις Fear Factory επιρροές, οπότε σε σημεία ο ήχος τους πιάνει λίγο από νίκελ, το έχουν υπολογίσει καλά όμως και δένει άριστα. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο και αν υπάρχει κάποιος να φτύσει τη σκιά των Gojira, δεν είναι άλλος από αυτούς.

 

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #8

 

 

a1968887094_10Erlen Meyer – Erlen Meyer

Όσο ούγκανοι και να είμαστε, το έντεχνο πάντα θα ασκεί τη γοητεία του. Όταν μάλιστα η καλλιτεχνική σου ακεραιότητα ξυλοφορτώνει κιόλας, φτάνεις στο σημείο του ακαταμάχητου. Ένα το κρατούμενο για αυτούς τους σαλταρισμένους post hardcore Γάλλους. Ταυτόχρονα, σε κάθε χρονιά θα υπάρχει ένα (1) ντεμπούτο προορισμένο να τραβήξει τα βλέμματα. Πρόσφατα παραδείγματα, Kvelertak, Sarabante, Erlen Meyer. Με 2 τέτοια ισχυρά εφόδια, από εκείνα που γράφουν ιστορία, είναι προφανές πως δε θα μπορούσαμε να το παραλείψουμε αυτό. Άρρωστο, μισητό και wicked, με μόνη αχτίδα φωτός στο γενικότερο σκοτάδι την ωραία αντίληψη του διαβασμένου καλλιτέχνη πάνω στον ακραίο ήχο και την επιθετικότητα στο παίξιμο. Διψάμε για τη συνέχεια.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #15

 

 

HeavenShallBurn-VETOHeaven Shall Burn – Veto

Είσαι αυτός που δε φοβάμαι όταν έχω δίπλα μου. Δε σε βλέπω συνεχώς, δε σε ψάχνω κάθε στιγμή, δε σε θυμάμαι από το πρώτο δευτερόλεπτο, ακριβώς επειδή ξέρω μέσα μου ότι υπάρχεις και αυτό με κάνει cool. Οι Γερμανοί hardcore προλετάριοι μάζεψαν τα κομμάτια τους και παρέδωσαν ένα δίσκο διαμάντι, που θα κάνει και εμένα που ψήνομαι με το «Antigone» και το Βαπ που ψοφάει για το «Whatever It May Take» να κλαίμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Ζυγισμένο, γκαζιάρικο και to the point, μαζεύει όλες τις αρετές τους σε μια δόση. Δε με νοιάζει που το στυλ μένει απαράλλαχτο, δε με ξενερώνει η διασκευή Blind Guardian (το αντίθετο) και για άλλη μια φορά, δε φοβάμαι τίποτα.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #14

 

 

Screen-Shot-2013-01-25-at-11.50.34-AM1Killswitch Engage – Dissarm The Dissent

Από την αρχή του χρόνου, τα μέλη των συμμοριών φορούσαν με περηφάνια τα χρώματα τους. Ένα patch, ένα tattoo, ένα cut, κάτι για να φωνάζει τι είσαι. Αν οι KSE είχαν gang colours, θα ήταν αυτό που θα φορούσαμε εμείς. Οι σημερινοί 27-35, που τους αγάπησαν από την πρώτη στιγμή και βρήκαν (μαζί με καναδυό άλλους) αυτό που λέμε «μπάντα της γενιάς μου». Εκείνους που μεγαλώνουν μαζί σου, που οι αλλαγές στους δίσκους τους συμβαδίζουν με τις αλλαγές της δικής σου ζωής, εκείνους που θα ψάχνεις στα δισκάδικα του μέλλοντος στο ράφι του τότε classic rock, σαν απαρχαιωμένος fan. O δίσκος-επιστροφή του Jesse φώλιασε στις καρδιές μας από την πρώτη στιγμή και ακριβώς επειδή έχει όλα όσα αγαπήσαμε τότε, το νιώθεις σαν μια παλιά αγαπημένη. Δε θα οδηγήσει τη ζωή σου αλλού, αλλά εκείνο το ρημάδι το νεανικό σφίξιμο στην καρδιά που να πάρει, δεν ξεπερνιέται ποτέ.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #9

 

 

lightningbolt-608x608Pearl Jam – Lightning Bolt

Άκουσα από κάποιον ότι «εντάξει, καλό είναι, είμαι fan, το πήρα για τη συλλογή». Άκουσα από κάποιον άλλο, ότι «η κούραση στη φωνή κάνει μπαμ». Τίποτα από τα 2 δεν είναι αυτό που πέρασε από τα δικά μου ακουστικά πάντως. Είμαι από αυτούς που θεώρησαν μεγάλο συν το ότι δε θυμίζει 90ς grunge, που βρήκαν πολλή ζωντάνια στα δυναμικά κομμάτια και καθόλου κλάψα στα ήσυχα. Αξιοσημείωτη σπιρτάδα για 25χρονο συγκρότημα που (ερμηνεύοντας την εποχή και μόνο) έχει ξεφτίσει η μπογιά του και με πίστη στο εξαίρετο υλικό του, από εκείνη που βρίσκεις μόνο σε όσους έχουν συνειδητοποιήσει ποιοι είναι, που πηγαίνουν και ότι έχουν ακόμα κάτι να βάλουν σε αυτό το ρημάδι το rock n roll.

 

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #7

 

 

protest-the-hero-volition-600x597Protest The Hero – Volition

Ελάχιστα πράγματα με ικανοποίησαν φέτος όσο το ότι αυτός ο δίσκος συζητήθηκε τόσο πολύ. Ήταν το μόνιμο παράπονο τις άλλες 2 φορές που είχα συμπεριλάβει album τους στη λίστα, ότι δηλαδή δε θα τους ακούσει ποτέ κανείς. Δεν είμαι σίγουρος τι άλλαξε φέτος, και το πόσο δε με νοιάζει, δε λέγεται. Αυτό που με νοιάζει είναι η άλλη μια ώρα μουσικής ευδαιμονίας που προστέθηκε στο αρχείο του κάρμα μου. Πάντα ήταν φανταστικό συγκρότημα, φέτος δείχνουν να καταλαβαίνουν περισσότερο από ποτέ τι τους γίνεται. Αν φτάσεις σε αυτό το σημείο, οι γοητευμένες μάζες είναι απλά και μόνο ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα.

 

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #3

 

 

Like clockwork - Αυτός ναι, το κεφάλι σου όμως;Queens Of The Stone Age – …Like Clockwork

Προφανώς θα ήταν εδώ. Μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο άνετος. Όχι άνετος με την έννοια cool του κώλου, αλλά χωρίς να ζορίζεται. Κάποιος μπορεί να το πει know how, κάποιος και βαρεμάρα, αλλά δεν είναι κάτι τέτοιο που θα μας απασχολήσει. Αυτό το νωχελικό που όντως ακούγεται, πρέπει να τον βλέπεις για να καταλάβεις ότι στ’ αλήθεια είναι το χουι του και τίποτα άλλο. Αλλά ας μην αναλωνόμαστε σε σημειολογία. Το αυτί είναι πάντα ο κριτής. Έγραψες τραγούδια κύριε; Έγραψες. Τα έπαιξες όπως πρέπει; Και με το παραπάνω. Πατάς σταθερά στο στυλ που εσύ έφτιαξες; Χωρίς αντίρρηση. Σσσ’ ωραίος.

 

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #10

 

 

dcc20-soilwork-the-living-infiniteSoilwork – The Living Infinite

Για χάρη σου, θα κυκλοφορούσα στο δρόμο τυλιγμένος με σουηδική σημαία. Ωραία, καθαρίσαμε με την ακέραιη αντικειμενικότητα. Το συγκρότημα – απόλυτη σουηδική ισορροπία, έβγαλε ότι, μα ότι, μα ότι καλύτερο είχε μέσα του και μάλιστα σε υπερποσότητα. 20 τραγούδια για ατελείωτο shuffle και τσακωμούς ανάμεσα στους θαυμαστές. Everything counts in large amounts λέει το άσμα, και αυτή είναι η μεγάλη άνεση του δίσκου. Ακόμα και τα μισά να σου αρέσουν, πάλι θα είναι 10 κομμάτια. Η μόνη περίπτωση που δεν υποστηρίζω το less is more και ότι θα έπρεπε να διαλέξουν τα 8 καλύτερα και να μας τσακίσουν το ηθικό για πάντα. Γιατί; Επειδή μου αρέσουν όλα.

 

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #2

 

 

a4090540270_10Stereo Animal – Neolithic

Χαρακτήρας, χαρακτήρας και λίγος χαρακτήρας on top of that. Ένας βράχος που λειτουργεί σαν μουσικό album, όπως και να το κάνουμε, έχει μια γοητεία. Στιβαρή άποψη για το τι θέλω να κάνω στη ζωή μου, δουλεμένος ήχος και δομή, flawless εκτέλεση. Από τις φορές που καταλαβαίνεις ακούγοντας ότι αυτό ακριβώς είχε ο καλλιτέχνης στο μυαλό του και όσο και να ακούγεται αυτονόητο να συμβαίνει, τόσο δεν είναι. Αν ήταν πιο κινητικοί σαν ύπαρξη, θα συζητούσαμε σε άλλη βάση, αλλά dont sweat, ο καιρός είναι όλος μπροστά μας.

 

 

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #13

 

 

coverThe Darkstar – Our Darkest Secrets

Έχω μια ιδιοτροπία. Μου αρέσει στις φακές να έχει μέσα βραστές πατάτες και πράσινες πιπεριές. Κάνει τη γεύση κάπως, που δεν μπορώ να περιγράψω, αλλά είναι αυτό που θέλω. Οκ, είπα ψέματα, έχω 2 ιδιοτροπίες, Μου αρέσει το rock n roll, αλλά έχω ανάγκη να έχει και συγκεκριμένα πραγματάκια μέσα του. Δε μπορώ να το περιγράψω, αλλά είναι αυτό που κάνουν οι Darkstar. Κάπως βαρύ, κάπως γκαριζάτο, κάπως χορευτικό, κάπως αλήτικο, με ρίζες και φρέσκο. Η αξιοπιστία της στήλης  καταβαραθρώνεται, αλλά η περιγραφή είναι δύσκολη. Είναι κάπως και γαμώ, τι να πω. Θα ήθελα να είναι house band κάπου, να πηγαίνω για να πίνω τα ποτά μου. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Αν υπήρχε αρίθμηση στη λίστα, αυτό θα ήταν το #6

Advertisements

3 thoughts on “Best of 2013

  1. Αυτός είσαι! Σταθεροί δίσκοι ως προσωπικές επιλογές και η αλήθεια είναι ότι περίμενα και κανά Trivium… Αλλά ή δεν τ’ άκουσες ή το άκουσες και το άφησες στην άκρη για άλλη ώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s