Μισάνθρωπη Μπουρζουαζία – Μην κρίνεις έναν blackster από το βάθος της τσέπης του

Image

Όλοι ξέρουμε πως ξεκινούν αυτά τα πράγματα. Σκοτεινό bar, μερικοί ωραίοι φιλαράκοι, μουσική στον αέρα, αλκοόλ στα λαρύγγια και αναπόφευκτα η κουβέντα θα φτάσει και στο blackmetal, δε γίνεται αλλιώς.

Και όταν λέμε blackmetal, εννοούμε νορβηγικό blackmetal. Παγωμένο, αδυσώπητο, ανελέητο, μισανθρωπικό, hateful, κακότροπο και evil. Φτιαγμένο από ανθρώπους που εκφράζουν τα σκοτεινότερα συναισθήματα, που αναπνέουν οξύ, που μεταδίδουν τη δυστυχία, όσο και τη βιώνουν. Γιατί όλοι ξέρουμε πόσο δυστυχισμένος είναι ο μέσος Νορβηγός.

Με άλλα λόγια, ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΡΕ ;;

Οκ, η ιστορία πάει ως εξής: Η ένστασή μου ήταν, είναι και θα είναι ότι θα πρέπει να έχεις πονέσει για να μου πλασάρεις πόνο στην τέχνη σου. Σε κάθε επίπεδο, σε κάθε ιδίωμα και σε κάθε εποχή, είναι απαραίτητο ο καλλιτέχνης να έχει τραβήξει ζόρια.

Αποκλείεται να σε σεβαστώ και σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη αν είσαι ένας καλοζωισμένος μπουλουκάκος που δεν έχει ιδέα για τον πραγματικό κόσμο. Έναν μορφονιό που μεταμορφώνει τα λεφτά του μπαμπά του σε wicked black και έχει ίδιο όνομα μπάντας με ταινία του Fellini. Εξυπακούεται ότι αυτό πολλαπλασιάζεται αν προσπαθήσεις να μου παρουσιάσεις μίσος, πόνο, πόλεμο και ψυχική σαπίλα.

Και δυσκολεύομαι να το ταιριάξω αυτό με έναν Νορβηγό, που ζει σε μια πανέμορφη χώρα, χωρίς φτώχεια, με κρατικές παροχές, γενναιόδωρα επιδόματα, σεβασμό στους καλλιτέχνες και γενική ευημερία.

Θα μου ήταν πιο εύκολο από έναν Νοτιοαμερικάνο που ζει με το τίποτα, έναν ιρανό που παίζει αντιθρησκευτικό black σε μια χώρα που θα τον σκοτώσουν στ’ αλήθεια γιαυτό, από εναν Σέρβο που επιβίωσε έναν εμφύλιο, από κάποιον που είναι η μόνη του διέξοδος.

Φυσικά δε μιλάμε για το απόλυτο σύνολο πληθυσμού της βόρειας Ευρώπης, σίγουρα υπάρχουν και ταλαιπωρημένοι εκεί. Σίγουρα υπάρχουν και πραγματικά κακοί και επικίνδυνοι άνθρωποι που ασχολήθηκαν και με την τέχνη. Αυτοί όμως είναι φυλακή. Υπάρχουν όμως και όλοι οι υπόλοιποι. Και είναι πολλοί.

Αυτά όμως, τα λέω εγώ. Η Σοφία Πυργιώτη, που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε, διαφωνεί μαζί μου…

Κάψε το δυάρι σου

“The exhaustion of easy life” είπε ο blackster της καρδιάς μας, ο Gylve, και νομίζω πάνω σε αυτή την ονοματική φράση βασίζεται όλο το “κίνημα” του black metal (να μια άλλη διαφωνία: κίνημα ή μουσική; Το τελευταίο αν με ρωτάς). Και πάλι, η αντίθεση έχει γίνει πριν από μένα: δες τις αφρικανικές κουλτούρες ή τις νοτιοαμερικάνικες: η μουσική τους είναι αλέγκρα, ματζόρε, up tempo, χορευτική˙ η οπτική τους τέχνη είναι έντονη, με πυγμή και χρώματα (ενίοτε και φρύδια), είναι ανοιχτοί, ομιλητικοί, ζούνε κοντά ο ένας με τον άλλο. Τις μεσανατολίτικες κουλτούρες δεν τις βάζω μέσα γιατί μέσα στην άγνοια και τη δυτική μου ιδιοσυγκρασία δεν ξέρω αν παράγουν τέχνη και αν αυτή παράγεται από τους “καταπιεσμένους”.

‘Κει πάνω στο Βορρά τα πράγματα είναι διαφορετικά και εδώ θα σου δώσω δύο inputs: τα κοινώς λεγόμενα και αυτά που είδαν οι ίδιοι οι οφθαλμοί μου. Αν στους σουηδούς είδα το ποπ στα χείλη τους, τους νορβηγούς -βασικά, σχεδόν δεν τους είδα. Τους είδα μόνο μέσα από τα παράθυρα των εταιρειών τους, τους είδα να πίνουν (πολύ) κρασί στο μεσημεριανό τους διάλειμμα. Από την άλλη, τους είδα και Σάββατο βράδυ, κόκκαλο και με επιθετικότητα, να φοβάσαι να περάσεις από δίπλα τους στο δρόμο, να hέζουν μέσα στα κομμάτια τους στις τουαλέτες του Elm και να βγάζουν το αποσμητικό χώρου και να ψεκάζουν. Οι άνθρωποι δεν είναι καλά, η καταπίεση βρωμάει. Τα κοινώς λεγόμενα τώρα λένε ότι οι νορβηγοί είναι φιλήσυχοι άνθρωποι, με προτεσταντική ηθική και αγάπη για την απόσταση, τα έχουν όλα κανονισμένα και αν δεν τα κανονίσουν αυτοί, τα έχει κανονίσει το κράτος για την πάρτη τους. Ισχύουν και τα δύο: Βλέπεις την αντίφαση;

Το χειρότερο με αυτές τις αντιφάσεις είναι ότι δημιουργούν υπαρξιακό και ταυτοτικό διχασμό – έλλην είσαι και καταλαβαίνεις. Παιδιά αυτής της υπαρξιακής κρίσης είναι οι δημιουργοί του NBM, γιατί το black πάει όντως τόσο βαθιά. Οι άνθρωποι αυτοί γεννήθηκαν έχοντας καλυμμένο το βιοποριστικό κομμάτι – ήδη έχεις το προσφορότερο έδαφος για φιλοσοφία. Για μένα λοιπόν, το να έχεις τα πάντα και να τα καταστρέφεις εντελώς θέλει μεγάλα κάκαλα. Να έχεις τα πάντα και να τα απορρίπτεις λέει κάτι για την ανθρώπινη φύση: Λέει ότι το ζώο άνθρωπος είναι άπληστο, αποδεικνύει ότι το ζώο αυτό δεν τείνει προς το καλό – γιατί ναι, “κακές”, βίαιες πράξεις έχουν κατά κάποιο τρόπο λόγο ύπαρξης σε ένα απολυταρχικό καθεστώς ή σε ένα καθεστώς επιβίωσης, όταν όμως δεν σου λείπει κάτι, η επιθετικότητα έχει υπόσταση;

Οι παγανιστές, σε αντίθεση με το χριστιανισμό, αναγνώριζαν και γιόρταζαν αυτήν την πλευρά του ανθρώπου: Ο σάτυρος ήταν ακριβώς η προσωποποίησή του (όχι Fellini, μεσιέ Γραφιά, παγανισμός!). Και, hell, οι άνθρωποι ήταν Βίκινγκς! Και οι blacksters έπαιξαν το παιχνίδι του χριστιανισμού που ονόμασε τους παγανιστές σατανιστές. Βρήκαν τις ρίζες τους και ένιωσαν να ταυτίζονται με αυτές περισσότερο από το παρά φύσιν αγάπα τον πλησίον σου – μια λογική καταπιεστική και επιβαλλόμενη για αυτούς. Οι άνθρωποι που τα είχαν όλα λοιπόν τα βάζουν φωτιά και επιστρέφουν στο αρχέγονο. Σκοτώνουν ιδεολογικά, μπαίνουν φυλακή για την ιδεολογία τους, ρισκάρουν και αδιαφορούν για το σπιτάκι τους, τα αλογάκια τους, τη νεότητά τους, τη δουλίτσα τους και τα λεφτά του μπαμπά και όλα αυτά γιατί αισθάνονται ότι η κοινωνία τους τους έκλεισε σε ένα χρυσό κλουβί και τους δίνει τα πάντα μόνο και μόνο για να τους κρατήσει σε καταστολή. Είναι αυτή η απάρνηση της πολυτέλειας μπουρζουαζιά, καλέ Γραφιά;!

Κι όσο για τον πόνο, εδώ θα συμφωνήσω, η καλλιτεχνική δημιουργία θέλει ως υπόβαθρο το συναίσθημα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως το συναίσθημα είναι η οργή˙ Οργή με την οποία και εδώ ταυτιζόμαστε πολλοί τελευταία – ποιον κοροϊδεύω, εγώ ταυτίζομαι, οργή επειδή να θέλουν να σε κάνουν κάτι που δεν είσαι, επειδή διαλέγουν άλλοι το καλύτερο για σένα – και ποιος τους είπε δηλαδή ότι όλοι θέλουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας, επειδή η ελευθερία του δυτικού κόσμου είναι συγκεκαλυμένη και ταυτισμένη με την οικονομική ελευθερία, επειδή το όνειρο του καθένα θα ‘πρεπε να είναι ένα μπουρζουά σπιτάκι με μια αντίστοιχη δουλειά και ένα αντίστοιχο έτερον ήμισυ και τέλος, οργή επειδή η αγάπη στο χριστιανικό κόσμο θεωρείται default και επιβάλλεται. Συγνώμη κύριοι… δηλαδή επειδή έχω ένα πιάτο ρέγγα παραπάνω μου απαγορεύεται (που σχεδόν απαγορεύεται δηλαδή) να μισώ το σκατισμένο, υποκριτικό και υποκριτικά καταστροφικό, άπληστο, αντιφατικό, κοπάδι, αυτό το παιδί της καταπίεσης που είναι το ανθρώπινο είδος και να μισώ και τον εαυτό μου που ανήκει σε αυτό;


Advertisements

One thought on “Μισάνθρωπη Μπουρζουαζία – Μην κρίνεις έναν blackster από το βάθος της τσέπης του

  1. Παράθεμα: Hail Spirit Noir – Psychoprog the journalistic way | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s