You tell us the obvious, minds too broad for rock n roll?

againstme-13861012072 πράγματα μου έμαθε (ξανά) το «Transgender Dysphoria Blues».

Τι είναι το gender identity disorder και γιατί το rock n roll θα σώζει για πάντα τον κόσμο.

Φαντάζομαι το fanbase των Against Me! θα είναι πολύ διαφορετικό σε Θεσσαλονίκη, Ντουμπάι και Ν. Υόρκη, το γεγονός παραμένει όμως ότι υπάρχουν άνθρωποι σε πολλές γωνιές αυτού του ταλαίπωρου πλανήτη που ήθελαν να δουν αυτό το album να συμβαίνει. Πρώτα από όλα, είναι από εκείνες τις μπάντες που τέχνη τους δεν επηρεάζεται από την εκάστοτε τρέχουσα κατάσταση στη μουσική, κάνουν πάντα το ίδιο, δικό τους πράγμα, οπότε είτε σε ενδιαφέρει, είτε όχι. Δεύτερον από όλα, το κάνουν φανταστικά.

Το intellectual punk rock που παίζουν χρόνια και χρόνια παραμένει φτιαγμένο να παράγει ατάκες, attitude, συνθήματα σε τοίχους και (ονειρεύομαι) πορωμένα live shows. Το μοτεράκι τους δεν έχει μπλοκάρει ποτέ και δε φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο ούτε φέτος. Το αντίθετο μάλιστα, η φόρμα μοιάζει διαολεμένη, οι γκαζιές ελεγχόμενα εκτός ελέγχου και οι mid tempo στιγμές full στο νόημα.

Εφόσον λοιπόν η μηχανή δουλεύει, τι χρειαζόμαστε; Καύσιμο, μάλιστα.

Οι επιφανειακοί ερασιτέχνες χρησιμοποιούν αλκοόλ, drugs και βυζιά. Όσο και να τα αγαπάμε και αυτά, χρειάζεται να είσαι πραγματικός άντρας για να βάλεις στη μηχανή σου το gender dysphoria syndrome σου.

Η Laura Jane Grace συνέθεσε, ηχογράφησε και περφόρμαρε όλη την ουσία αυτού του δίσκου, όπως έκανε και όλες τις υπόλοιπες φορές στα albums των Against Me!. Τότε με το όνομα Tom Gable, μέχρι όμως και πέρυσι αυτά, όταν και αποφάσισε να κάνει το βήμα και να αλλάξει στρατόπεδο. Το σύνδρομο αυτό χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που έχουν διαφορετική ταυτότητα φύλου από αυτή που υπαγορεύει το σώμα τους και βρίσκονται παγιδευμένοι στο λάθος καβούκι. Οι περισσότεροι μένουν έτσι και παλινωδούν μια ζωή, οι γενναιότεροι από αυτούς, παίρνουν την απόφαση και ακολουθούν την πραγματική τους φύση.

Η Laura είναι μια από αυτές τις γυναίκες, με τη διαφορά ότι αυτή η περιπέτεια της έδωσε καύσιμο για την τέχνη, μαζί με μια αίσθηση ανανέωσης (μιλάμε για makeover, όχι αστεία) και ευτυχώς ωφελούμαστε όλοι. Και αυτή μπορεί πλέον να κάνει τη ζωή για την οποία είναι φτιαγμένη (είμαι βέβαιος ότι θα είναι μεγάλο αίσχος να είναι άλλο το μέσα σου και άλλο το έξω σου) αλλά και εμείς διαπιστώνουμε ότι η μπάντα που γουστάρουμε είναι originally badass και έχει στίχους για σημαντικά θέματα στις τραγουδάρες της.

Σε ένα ιδίωμα που είναι καταδικασμένο στην αδράνεια, είναι μια χούφτα μόνο σαν αυτούς, τους Fucked Up και τους Propagandhi που όχι μόνο το σώζουν, αλλά στέκονται αγέρωχα ψηλά, σαν σωστοί rock δεινόσαυροι.

Το σημαντικότερο από όλα; Όλοι έχουμε ακούσει τις ιστορίες (οι παλιότεροι το έχουν ζήσει κιόλας) για την εποχή που το rock n roll μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, να σταματήσει πολέμους, να βελτιώσει τα σκουριασμένα μυαλά, να προωθήσει την αγάπη, την ανεκτικότητα και μέσα από την χυδαία υπερβολή του να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Αν μπορείς να δεις όλες τις αρετές αυτού του δίσκου, well, it still fucking works.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s