The triad of the lost tracks – Για κάτι τέτοια ζούμε

indiana_jones_6 Το ξέρω, οι εποχές έχουν αλλάξει. Είμαστε πολύ μακριά από τον Indy που ψάχνει απαγορευμένο χρυσό σε σπηλιές με αηδιαστικές κατσαρίδες και το internet έχει κάνει το quest πολύ εύκολο. Ταυτόχρονα, η τυμβωρυχία βρίσκεται στο αίμα του μουσικόφιλου και είναι ένα θέμα που αξίζει να αναλύσουμε κάποια στιγμή. Τι είναι αυτό που μας γοητεύει στην εξόρυξη εκείνης της σπάνιας μουσικής καταγραφής, εκείνης της εξαφανισμένης ηχογράφησης, εκείνου του χαμένου track?

Μπορεί ο ρομαντισμός της εξερεύνησης σε σκονισμένα, υπόγεια δισκάδικα να είναι φαντασίωση επιπέδου Αναζήτηση Της Χαμένης Κιβωτού (ή μήπως και όχι;), σε κάθε περίπτωση όμως, η εσωτερική φωτιά δε σβήνει έτσι εύκολα. Είναι πνοή ζωής το ότι συνεχίζει να μας εξιτάρει το κεκαλυμμένο και τα παραχωμένα tracks ήταν πάντα κάτι τέτοιο. Τραγούδια που ενώ είναι διαμάντια, δεν κατέληξαν ποτέ σε δίσκο και μέχρι το internet να μας λύσει τα χέρια, παρέμεναν λεία καπάτσων συλλεκτών και μόνο. Από την προηγούμενη βδομάδα, μέχρι και 20 χρόνια πριν, οι περιπτώσεις είναι τόσο ενδεικτικές όσο και απαστράπτουσες. 3 από αυτές;

 

 

955180Periphery – Feed The Ground (2014)

Η φρεσκαδούρα είναι σχεδόν ενοχλητική. Και ποιος βγάζει EPs πια; Πολλά πράγματα φαίνεται να μην κολλάνε εδώ, αν κοιτάξουμε όμως κάτω από την επιφάνεια, τα βασικά χαρακτηριστικά είναι έκδηλα. Οι άρχοντες του djent (δε θα τσακωθούμε τώρα γιαυτό) έφτιαξαν ένα mini cd εν αναμονή του 3ου τους full length, όπου το κάθε μέλος έγραψε από ένα κομμάτι και ήταν ο creative director της ηχογράφησης. Το συγκεκριμένο είναι το track του drummer Matt Halpern και μπορώ να δηλώσω με άνεση ότι μου έσπασε τα μούτρα από την πρώτη στιγμή. Κολληματικό σε βαθμό παρανομίας και μακριά από τις βαρετές djent μανιέρες (πότε φτάσαμε εκεί;) είναι από εκείνα τα tracks που θα αντέξουν στο χρόνο για πάντα. Λογικά, δε θα συμπεριλαμβάνεται στο επερχόμενο album και ευτυχώς, αυτός είναι ο τρόπος να δημιουργήσεις ένα θρύλο.

 

 

Vol.3Special-CoverSlipknot – Scream (2004)

Να είσαι mega fuckin superstar με λιχουδιές on the side είναι ότι καλύτερο. Bonus track στη limited έκδοση του «Vol.3 – The Subliminal Verses», το κομμάτι σε αφήνει πάντα με την απορία για ποιο λόγο δε μπήκε στο δίσκο. Προφανώς και πρόκειται για album μνημείο, αλλά μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 3 άλλα που θα μπορούσαν να θυσιαστούν για χάρη του. Επειδή όμως οι (9, εεε, οι 8, ή μήπως οι 7;) Knots δε δίνουν δεκάρα για την προσωπική μου γνώμη, κατάφερε να παραχωθεί κάπως στο δεύτερο δισκάκι. Μικρό το κακό, ο όγκος πληροφορίας που κυκλοφορεί είναι γιγάντιος και δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει κρυφό. Makes sense 100%.

 

 

1323855896_front-1Paradise Lost – Sweetness (1994)

Το lost track to end all lost tracks. Ο παλιός, ο εμπειρίας, ο δείτε-γατάκια-πως-γίνεται. Οι Lost του 1994 είναι καλύτεροι από ποτέ (ούτε γιαυτό θα τσακωθούμε τώρα) και μετά το «Icon» ξεγεννάνε το «Seals The Sense» Ep, έτσι, για να μας γαμήσουν τη ζωή. Θεωρητικά δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, 2 κομμάτια από το album, ένα live και σιγά τα ωά. Με τη διαφορά ότι έχωσαν μέσα και ένα τιτανοτεράστιο τραγούδι, που θα πετούσε έξω πάνω από τα μισά από όσα μπήκαν στο δίσκο, έτσι μωρέ, επειδή το είχαν πρόχειρο. Και μιλάμε για τα κομμάτια του «Icon» τώρα έτσι;Με αυτόν το Macintosh δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα και η πορεία τους μέχρι σήμερα έχει κάνει ξεκάθαρο το ποιος είναι ο μοχλός της μπάντας και ποιος όχι, σωστά;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s