Soul Beacons #2 – Bunt.gr

1380202_553647651370212_2005702765_nΝιώθεις μόνος εκεί έξω; Ζεις για το rock n roll, έχεις αδυναμία στο σκληρό ήχο, πιστεύεις στο underground, κάνεις την τέχνη σου με νύχια και με δόντια, έχεις πράγμα να βγάλεις από μέσα σου, αλλά νιώθεις να λείπει ένας αγωγός με τις ίδιες αρχές με τις δικές σου, κάπου που να καμαρώνεις να το μοιραστείς, μια cool πληκτρολογημένη οικογένεια; Δεν είσαι μόνος, brah. Και όλα θα πάνε καλά.

Η δεύτερη καταχώρηση της Soul Beacons σειράς, παίζει επικίνδυνα με την παράλογη πρωτοτυπία. Έχουμε ξαναδεί να λέγονται καλές κουβέντες από μπάντες για άλλες μπάντες, από Τύπο για μπάντες, από sites για festivals, από promoters για μπάντες, από clubs για promoters, από μπάντες για labels, από δημοσιογράφους για παραγωγούς, και γενικά σχεδόν από οπουδήποτε προς οτιδήποτε. Από website για website, δε θυμάμαι να έχω δει. Ευτυχώς όμως, όπως έχουμε ξαναπεί, στον κόσμο των online γραφιάδων ο καπιταλισμός δε χωράει και πρέπει να είσαι τέρμα εγωκεντρικός douchebag που μετράει clicks με το τηλεσκόπιο για να ανιχνεύεις ανταγωνισμό ανάμεσά μας.

Στα δικά μου μάτια, το bunt.gr είναι το site που θα ήθελα να υπήρχε όταν ήμουν 15 χρονών. Όταν η μουσική που ανακάλυπτα ήταν ιδιοκτησία κάποιου ξερόλα που απαξίωνε οτιδήποτε πειραματικό και νέο. Θα ήθελα να είχα βρει μια κοινότητα από cool ανθρώπους της δικής μου φάσης, που να ασχολούνται με τις σωστές μουσικές, να σκαλίζουν το underground, να ψάχνουν το next great thing, να μην αισθάνονται ότι τους αρκεί να γίνουν μια (βαρετή μέχρι θανάτου) εγκυκλοπαίδεια αρχαίων γνώσεων. Θα ήθελα μερικούς τύπους με μια κάμερα και μερικά πληκτρολόγια στο χέρι να τρέχουν γύρω γύρω προκειμένου να μη χάσουν τίποτα από ότι γίνεται. Και μπορεί να μην πρόλαβαν εμένα νέο, αλλά τώρα είναι εδώ.

Τι είναι λοιπόν, το bunt.gr ? Quote-άρω το Βαγγέλη Ανανίδη, που τρώει τη ζωή του εκεί μέσα και σίγουρα τα λέει καλύτερα:

«To Bunt δεν είναι ένα μουσικό site με την κατεστημένη, αν θες, έννοια του όρου. Δεν είμαστε εδώ ούτε για να το παίξουμε μουσικολόγοι, ούτε κριτές, ούτε επαγγελματίες συντάκτες. Δεν έχουμε την εμπειρία άλλωστε. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που η πρώτη τους ενασχόληση, μετά την εξασφάλιση των προς το ζην τους, είναι η μουσική αυτή καθεαυτή και οι περισσότεροι από εμάς είμαστε από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν ρίξει ιδρώτα γι’αυτό. Κάποιοι είμαστε μέλη μπαντών, ο Βασίλης και ο Γιάγκος (ιδιοκτήτες του site) έχουν ξεποδαριαστεί προσπαθώντας να καλύψουν οποιοδήποτε μικρή ή μεγάλη εκδήλωση θεωρούν πως αξίζει να προβληθεί, ο Κυριάκος διατηρούσε μόνος του για 10 χρόνια το core τμήμα του Avopolis και μέσες-άκρες όλων μας οι ωραίες ιστορίες ξεκινούν και καταλήγουν, έστω και ξώφαλτσα, στο ίδιο πράγμα: Την μουσική. Είναι ο μοναδικός αισθητικός κώδικας που αρκεί για να μιλάμε την ίδια γλώσσα.»

Για να λέμε την αλήθεια, κάλυψη στα δρώμενα της φυλής μας υπήρχε πάντα. Με σοβαρό και επαγγελματικό τρόπο. Νιώθω όμως ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι να γίνεται για τους σωστούς λόγους. Στο Bunt, έχουν 2 τέτοιους:

«Ο πρώτος λόγος που προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι αξιόλογο είναι το κενό που δημιουργούν αυτόματα οι πόλοι του ελληνόφωνου τύπου. Και αυτό δεν είναι κάτι που ανακαλύψαμε πρόσφατα. Εγώ προσωπικά μεγάλωσα μη έχοντας την παραμικρή δυνατότητα πρόσβασης σε ελληνικά έντυπα που να αναφέρονται στο μεγάλο κομμάτι της μουσικής που με ενδιέφερε. Έβλεπα γύρω μου metal έντυπα που έπρεπε να είναι «true metal» ,mainstream έντυπα που έπρεπε να είναι «true mainstream» και τον καθένα να κοιτάει επίμονα το δικό του «true» δέντρο χάνοντας την εικόνα του δάσους. Όταν μάλιστα ανακάλυψα πόσος κόσμος υπάρχει εκεί έξω που και προσεγγίζει την μουσική και τα συνοδευτικά της με τρόπο πανομοιότυπο με τον δικό μου, ε… ήταν η ευκαιρία να βγάλω το άχτι μου με έναν τρόπο που μπορεί και να κατέληγε παραγωγικός.

 Ο δεύτερος είναι να καταφέρουμε να προωθήσουμε οτιδήποτε αξιόλογο προέρχεται από ανθρώπους του underground. Έχουμε τόσους εξαιρετικούς καλλιτέχνες στην διπλανή μας πόρτα που μου φαίνεται αδιανόητο να μην γίνονται αναφορές σε αυτούς. Και σε αυτό το κομμάτι το δυνατότερό μας χαρτί πέραν του γραπτού είναι η εικόνα μέσω του video, είτε είναι ανταπόκριση συναυλίας είτε interviews και studio sessions τα οποία έχουμε αρχίσει να δρομολογούμε. Είμαστε η γενιά των πολυμέσων βλέπεις.»

Βέβαια, αυτή είναι απλά η οπτική του Βαγγέλη. Προσωπικά για μένα, το θέμα δεν είναι μόνο το τι περιέχει το κάθε website. Είναι και το τι αφήνει απέξω. Πως λέει εκείνη η θεωρία ότι μουσική δεν είναι οι νότες που παίζονται, αλλά το κενό ανάμεσά τους; Same thing:

«Ακόμα και στο κομμάτι της δικιάς μας σκηνής προσπαθούμε να αποφύγουμε πράγματα που αντιπαθούμε. Για να μιλήσω προσωπικά, δεν πρόκειται ποτέ να κάνω κατά παραγγελία δισκοκριτικές και ανταποκρίσεις συναυλιών. Όσον αφορά το πρώτο, δεν βρίσκω τον παραμικρό λόγο να χρίσω τον εαυτό μου επιστήμονα και να κάνω άστοχες χειρουργικές αναλύσεις. Αν κάτι μου δημιουργήσει ένα συναίσθημα που νιώθω την ανάγκη να καταγράψω και να μοιραστώ, τα χέρια μου θα πάνε από μόνα τους. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση αδυνατώ να το κάνω. Για το δεύτερο πάλι, αφενός θεωρώ πως το βίντεο υποσκελίζει την δύναμη του πληκτρολογίου μου, αφετέρου απ’όσο πιάνει το μάτι μου τα live reviews δεν εξυπηρετούν σε τίποτα πέρα από την τροφοδότηση της ματαιοδοξίας των μπαντών (συμπεριλαμβανομένου και του υποφαινομένου).»

Το είπαμε και στην αρχή. Δεν είσαι μόνος, και όλα θα πάνε καλά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s