The Mastodon shift gear – Όταν το rock n roll χρειάζεται κιβώτιο ταχυτήτων

Εικόνα

Υπάρχουν φορές που νομίζεις ότι έχεις κλειδώσει τη σωστή οπτική απέναντι σε ένα θέμα. Και αισθάνεσαι τόσο καλά με τον εαυτό σου. Δε σε απέσπασαν ανούσια ερεθίσματα, κράτησες το focus στα σημαντικά και τώρα πια, μπορείς να δεις την αλήθεια.

Αυτά ακριβώς ήταν που σκέφτηκα για τον εαυτό μου σήμερα το μεσημέρι. Και ένιωσα φοβερά. Και γαμώ τους hindsighters.

Δεν ήταν καθόλου έτσι. Γιατί μερικές φορές, είναι το αντικείμενο του ερεθίσματος που σε κάνει να λειτουργείς καλύτερα. Επειδή σου μεταδίδει τη δική του εσωτερική λειτουργία.

Για χρόνια ένιωθα ότι οι Mastodon με έχασαν το 2004. Όχι ότι φτύνω με υπεροψία οτιδήποτε συνέβη από το “Leviathan” και μετά, αλλά επειδή δεν έβλεπα να μου ξυπνάει κάτι τόσο συναρπαστικό με κάθε κυκλοφορία.

Υπάρχει λόγος που συνέβαινε αυτό βέβαια, είναι επειδή είμαι πάντα ένας κοντόφθαλμος χωριάτης.

Το πόσο σημαντικοί είναι οι Mastodon δεν είναι κάτι που φαίνεται ακούγοντας τους δίσκους τους και μόνο. Σου αρέσει ο ένας περισσότερο, ο άλλος λιγότερο, δεν είναι εκεί το θέμα.

Το θέμα είναι ότι οι Mastodon είναι 15 χρόνια συγκρότημα και δεν έπαψαν ούτε μια από αυτές τις 5,110 μέρες να είναι relevant. Να είναι αυτοί, από τους οποίους αθόρυβα περιμένουμε να δούμε που βρίσκεται το rock n roll. Να φτιάχνουν διαφορετικό δίσκο κάθε φορά και όλες αυτές, να σε εκπαιδεύουν να γίνεσαι όλο και λιγότερο ακομπλεξάριστος μέταλλος.

Κανείς δεν έκανε όχι μόνο το heavy metal, αλλά και εσένα, τόσο cool. Ποτέ.

Όχι mainstream, όχι χλιδάτο, όχι προσβάσιμο,αλλά cool. Με την έννοια του «είμαι σκληρός, heavy, περιπλεγμένος και ανώτερος, αλλά όχι περιθωριοποιημένος ελιτιστής». Όπως έχει ειπωθεί και παλιότερα, το κατεξοχήν σχήμα που μπορείς να δώσεις σε έναν άσχετο (και αγόρι και κορίτσι, ναι, έχει σημασία) και να του πεις «να ρε, αυτά ακούω». Και αυτό ισχύει για όλες τις εποχές τους. Γίναμε καλύτεροι σαν φυλή εξαιτίας τους και αυτό δεν αγοράζεται με τίποτα.

Πως το καταφέρνουν αυτό; Δεν ξέρω. Είπαμε, εγώ νιώθω ότι δε βρίσκω αυτό που θέλω, μια δεκαετία τώρα. Επίσης, είπαμε ότι είμαι χαζός. Είμαι χαζός που το ψάχνω σε νότες.

Πρέπει να δω λίγο παραπέρα. Στο ότι βγαίνουν ακόμα μπάντες που τρέχουν απο πίσω τους να πιάσουν τα απομεινάρια του τελευταίου κουστουμιού που αυτοί φόρεσαν. Στο ότι το μετριότερο δικό τους πράγμα, πάει το heavy rock βήματα παραπέρα. Στο ότι έχουν την άνεση να αφήσουν πίσω τους οτιδήποτε έχουν κάνει, όσο wow και να ήταν. Και περισσότερο από όλα, ότι οι ίδιοι είναι cool με αυτό.

Τα τελευταία νέα λένε ότι κάπου ανάμεσα σε κάτι χωράφια στο Τενεσί, φτιάχνουν το δίσκο που θα μας σερβίρουν φέτος. Έχουν τόσο uptempo και groovy, όσο και doom n gloom κομμάτια, που σκέφτονται να βγάλουν το κανονικό album με τα straight το καλοκαίρι και τα πιο μελαγχολικά σε ένα χειμωνιάτικο EP. Και όλα αυτά, είναι πράγματα που ΟΛΟΙ θέλουν να ακούσουν. Δε μιλάμε για το πόσο μεστρικά θα το πουλήσει ο marketer σου, είναι ο δίσκος που ΟΛΟΙ ανυπομονούν να συζητήσουν.

Και δεν έχω καμία ανησυχία σχετικά με αυτό. Εδώ καταφέρνουν να μας κάνουν ανθρώπους, στο να κόψουν ένα cd θα κολλήσουν;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s