True Metal Detective ep.1 – The Misanthropy

10000384_10152271687024629_170404827_oTrue Detective. Μια σειρά, ένα επίθετο: μελετημένη. Για να μη νιώθουμε άσχημα κι εμείς οι υποχόνδριοι που ψάχνουμε νοήματα παντού για να δικαιολογήσουμε ή να διασκεδάσουμε την ύπαρξή μας. Κι αν νομίζεις ότι μπήκα βαριά, μάλλον δε σε έχει συγκινήσει ιδιαίτερα ο Rust Cohle. Επίσης, συντονίσ’˙ για True Detective μιλάμε, όχι για Φιλαράκια.

Την κοσμοθεωρία του Cohle αναλύει η Σοφία Πυργιώτη

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να είδε το πρώτο επεισόδιο και να μη συνέχισε τη σειρά. Μετά από 7 επεισόδια (το τελευταίο δεν έχει προβληθεί τη στιγμή ετούτη), το 1ο επεισόδιο παραμένει το αγαπημένο μου για διάφορους λόγους. Περιστρέφεται γύρω από δύο βασικούς πυλώνες: το έγκλημα και το δείπνο. Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα δύο η ξεδίπλωση του χαρακτήρα του τιτανομέγιστου Rust. Θες να τον γνωρίσεις; Δεν θα σου πει για την αγαπημένη του μουσική, τα παιδικά του χρόνια, τις σπουδές του. Θα σου πει αυτά.

Ρεαλιστής λέει. Συμφωνώ. Πεσιμιστής φιλοσοφικά. Κι εδώ συμφωνώ. Απορεί με το ανθρώπινο είδος, την ανικανότητά του, τη μικρότητα και της ασημαντότητα της ύπαρξής του, την ηλιθιότητά του να τα αντιληφθεί όλα αυτά. Το ανθρώπινο είδος λέει, δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Ως μονάδα που ανήκει σ’αυτό λέει, θα έπρεπε να έχει αυτοκτονήσει. Αλλά αναγνωρίζει τη φύση του της συντήρησης – δεν το ‘χει, λέει.

1978069_10152271690109629_1648440919_oΠροτιμάς χαρακτηρισμούς; Το ‘χουμε: Μηδενιστής, αντικοινωνικός, αντιθρησκευόμενος με δικό του τρόπο, κατά της οικογένειας, κατά της trivial κουβεντούλας, αντιυλιστής, με καθολικό mentality προοπτικής μακριά από τα γήινα και τα εγκόσμια. Και όλα αυτά με αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης του και της φύσης των υπολοίπων γύρω του. Γνώρισες τον Rusty Cohle.

Σου θυμίζει κάτι; Με το που άκουσα τη κοσμοθεωρία του Rust, ένα πράγμα μου ήρθε στο μυαλό: Black Metal. Δεν έχει σημασία που το έχουμε συζητήσει ήδη με τον οικοδεσπότη μας το Γραφιά, ας τα ξαναπούμε. Το black metal δεν έχει ενιαία φιλοσοφία – δεν είναι καν φιλοσοφία, είναι μουσική. Ως μουσική όμως, είναι μια καλλιτεχνική έκφανση που εκφράζει όσα είπε ο φίλος μας ο Rust: την ασχήμια του ανθρώπου συλλογικά και διαχρονικά, το μηδενικό που είναι το ανθρώπινο είδος στο χωροχρονικό σύμπαν και τελευταίο και χειρότερο, την ψευδαίσθηση που φέρουν όλες οι μονάδες του ότι κάνουν κάτι, ότι αλλάζουν κάτι, ότι η ύπαρξή τους έχει κάποια σημασία. Δεν έχει. Καμία.

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων με αυτή την κοσμοθεωρία: Αυτοί που την φέρουν βαρέως και εγκεφαλικά και για αυτοσυντήρηση επιλέγουν εξωτερικά να την επικαλύπτουν, εσωτερικά να μην της δίνουν σημασία για να συνεχίσουν αυτό που λένε ζωή τους. Make no mistake όμως, αυτή είναι μια πάλη καθημερινή. Το δεύτερο είδος είναι αυτό του Cohle: Αυτοί που την αντιπάλεψαν έντονα μέσα τους, αποφάσισαν να σταματήσουν να το κάνουν και να μην τη φέρουν απλά θεωρητικά αλλά να την εφαρμόσουνστην καθημερινότητα. Κι αυτό θέλει πολλά κιλά αρχίδια. Για να μην ειδωλοποιούμε πάντως καμία κοσμοθεωρία, λίγοι είναι αυτοί που εφτασαν σε αυτές τις πεποιθήσεις  μέσα από λογική σκέψη. Για τους περισσότερους ένας χαοτικός μηδενισμός τέτοιας κοπής ξεκίνησε ως (ή συνεχίζει να είναι) ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι σε ένα σοβαρό τραύμα. Επίσης εφαρμόζεται στον Cohle, αν αναλογιστεί κανείς το χαμό της κόρης του.

1889602_10152271686954629_643431459_oΘα ήθελα να λέω ότι ανήκω στο πρώτο είδος αλλά αυτό θα ήταν μια τουλάχιστον αλαζονική δήλωση. Ένα άτομο όμως της πραγματικότητάς μας είχε την τύχη/ατυχία να ζήσει υπό αυτές τις πεποιθήσεις και να έχει το ανάλογο (τραγικό;) τέλος. Η Marianne/LSK ήταν μπασίστρια των -μεταξύ άλλων- γάλλων black metallers Antaeus. Δεν φέρομαι σε καμία περίπτωση ως ειδική στους Antaeus – ή στο black metal, for that matter, αλλά αν στους (πάντα είχα πρόβλημα, ενικό; πληθυντικό; τι φάση;) Burzum ακούς την τέχνη, στους Mayhem την εκκεντρικότητα, στους Immortal τη θεατρικότητα και στους Darkthrone την παγωμάρα και το trueness (!), στους Antaeus ακούς τη μισανθρωπία και την ματαιότητα. Η Marianne λοιπόν αυτοκτόνησε τον Οκτώβρη 2013 σε ηλικία 36 ετών και οι φήμες τη θέλουν να κρεμάστηκε. Όταν ζεις λοιπόν στον πετσί σου αυτήν τη φιλοσοφία, καταλαβαίνεις ότι μόνο εύκολο δεν είναι να αντιμετωπίσεις τον πλανήτη γη και τους κατοίκους του. Και ενώ το τέλος της σειράς, σήμερα Σάββατο, δεν έχει προβληθεί, δεν θα μου ήταν δύσκολο να φανταστώ αυτό το τέλος και για το χαρακτήρα του Rust Cohle.

Θα κλείσω αναίτια όπως έμμεσα προτείνει ο Rust και όπως άμεσα κλείνουν οι Antaeus το booklet του Blood Libels: We hope you die

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s