True Metal Detective ep.3 – Meet Ze Monsta

rust-01

Along the shore the cloud waves break,
The twin suns sink beneath the lake,
The  shadows  lengthen
In  Carcosa.

Cassilda’ s Song in «The King in Yellow» by Robert W. Chambers, Act i, Scene 2.

Αυτό που βρίσκεται κρυμμένο στο σκοτάδι αναμοχλεύει η Αλεξία Τζιώγα.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι οπτικοακουστικό. Η ιδέα του τι θα γράψω ήρθε μετά μουσικής, η οποία μουσική έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον ειρμό μου ή στην παντελή έλλειψη αυτού. Οπότε πατήστε το Play.

Πρώτα θα ήθελα κάτι κατανυκτικό από το ost του True Detective:

Λοιπόν, αφού μπήκαμε στο mood, ας ξεκινήσουμε. Μου ήταν πάντα ανυπόφορα δύσκολο να μιλήσω για κάτι που μου αρέσει πολύ. Που να μου αρέσει τόσο πολύ ώστε να βάζω για λίγο το αδυσώπητο ζύγι της αντικειμενικότητας στην άκρη και για λίγο μόνο, όσο μου επιτρέπουν τα ψηφιακά τετραγωνικά μέτρα του G.R.A.F.I.A., να ξεσπαθώσω την παράφορη λατρεία μου για την σειρά. Και στο διάτανο με την αυτοσυγκράτηση. Πρώτα, ας φρεσκάρουμε τη μνήμη μας από το τρίτο επεισόδιο. Και όπως λέει η εξωγήινη P. J. Harvey… Meet Ze Monsta…

«Αυτό εδώ εννοώ όταν μιλάω για τον χρόνο, τον θάνατο και τη ματαιότητα. Από πίσω κρύβονται μεγάλες ιδέες, κυρίως γι αυτά που χρωστάμε μεταξύ μας ως κοινωνία για τις αμοιβαίες μας αυταπάτες. Όταν για δεκατέσσερις συνεχόμενες ώρες εξετάζεις πτώματα, τέτοιες σκέψεις περνάνε απ’ το μυαλό σου. Κοιτάζεις τα μάτια τους, ακόμα και μέσα από μία φωτογραφία. Δεν έχει σημασία αν είναι νεκρές ή ζωντανές. Μπορείς ακόμα να τα διαβάσεις και ξέρεις τι βλέπεις; Αποζητούσαν τον θάνατο. Όχι βέβαια στην αρχή, αλλά τη στερνή στιγμή, υπάρχει μία ολοφάνερη ανακούφιση, επειδή ήταν φοβισμένες και τότε κατάλαβαν για πρώτη φορά πόσο απλό είναι ν’ αγκαλιάσεις τον θάνατο. Κι εκείνη τη στερνή στιγμή κατάλαβαν ότι όσα αντιλαμβανόμαστε γύρω μας είναι μία προχειροφτιαγμένη κατασκευή, αποτέλεσμα του θράσους και της ανόητης θέλησής μας, και πια μπορείς να αφεθείς τώρα που δεν έχει νόημα να παλεύεις άλλο. Το να συνειδητοποιείς ότι όλη σου η ζωή… όλα όσα ήξερες, όλα όσα αγαπούσες και μισούσες, όλες οι αναμνήσεις σου κι όλος ο πόνος σου, ήταν όλα το ίδιο πράγμα. Ήταν όλα μέσα στο ίδιο όνειρο, στο όνειρο που βρίσκεται μέσα στο κλειδωμένο δωμάτιο. Το όνειρο του να είσαι… άτομο. Και όπως συμβαίνει σε πολλά όνειρα, προς το τέλος εμφανίζεται το τέρας.» [μονόλογος του Rust Cohle στα τελευταία πέντε λεπτά του 3ου επεισοδίου].

 

Ίσως κάποιοι να βρίσκουν αυτά τα λόγια πολύ σκοτεινά, ίσως να μοιάζουν σε κάποιους κούφιες αμπελοφιλοσοφίες, ίσως κάποιος να πει ότι όλη αυτή η ολική αποδόμηση της ζωής και του νοήματός της δεν έχει κανένα νόημα και φαντάζει άρρωστη και νοσηρή. Κάθε άλλο, λέω εγώ.

Μέσα σ’ αυτά τα λόγια εγώ βρήκα τεράστια αποθέματα ομορφιάς γιατί μεταφέρουν μία ρεαλιστική ακτινογραφία της ζωής. Η ολοκληρωτική ομορφιά που δε ξέρει από φτιασίδωμα βρίσκεται στην κατανόηση της αρχής, του τέλους και όλων των επιπλοκών που μεσολαβούν και ο Cohle ως χαρακτήρας ασχολείται με την κατανόηση ακριβώς αυτών των άκρων.

Τον λόγο για τον οποίο τόσο αθέλητα και αναντίρρητα ερχόμαστε στην ζωή, τον λόγο για τον οποίο τόσο πεισματικά αρνούμαστε ν’ απαγκιστρωθούμε απ’ αυτήν καθώς και όλα τα φτιασιδώματα που επιβάλλουμε πάνω στην ταυτότητά μας ώστε να γίνουμε αποδεκτά μέλη της κοινωνίας. Η ομορφιά βέβαια βρίσκεται στην λύτρωση που επιφέρει η συνειδητοποίηση ότι όλα τα υλικά που πέφτουν μέσα στο τεράστιο χωνευτήρι της λεγόμενης «ψυχής» μας και μας καθιστούν ανθρώπους, είναι επινοημένα, κατασκευασμένα.

Κατά τη δική μου ερμηνεία, ο Cohle, μία βαθιά προβληματική και βασανισμένη προσωπικότητα, αλλά με άκρως ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση, σε αυτό το μονόλογο απλά βγάζει ένα σεντόνι που κάθεται χρόνια πάνω από ένα έπιπλο υποτίθεται προστατεύοντας το απ’ τη σκόνη, αλλά στην ουσία κρύβοντάς το από τον φυσικό του χώρο. Το παλιό έπιπλο είναι το άτομό μας και το σεντόνι που το καλύπτει είναι το όνειρο που φτιάξαμε για το άτομό μας,  οι «αμοιβαίες μας αυταπάτες». Μόνο που σηκώνοντας το σεντόνι «προς το τέλος εμφανίζεται το τέρας». Μαλακία.

Τώρα, το τέρας είναι εύκολο να καταλάβουμε ποιό είναι. Ο καθένας ξέρει το δικό του τερατίνι που τον τρώει και εν δυνάμει όλοι θα μπορούσαμε να το αφήσουμε για λίγο ελεύθερο. Πάντα έχουμε την επιλογή. Για την ακρίβεια είμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με μία σειρά επιλογών οι οποίες ορίζουν το ποιοί είμαστε, αν είμαστε ένα άτομο-καρικατούρα φτιαγμένο από τενεκεδάκι μπύρας, όπως αυτά που φτιάχνει ο Cohle παίρνοντας για λίγο τον ρόλο του Πλάστη, ή αν είμαστε μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα με επίγνωση των επίπλαστων κοινωνικών, πολιτικών, θρησκευτικών, και ό, τι-βάλει-ο-νους-σου αξιών…

Μπορεί βέβαια να είσαι και το ίδιο το τέρας και η παράνοια τελειωμό δεν έχει. Άλλωστε, “hell ain’t half full”. Περιμένει ακόμα πολλές αφίξεις.

Όπως και να ‘χει, το συμπέρασμα για μένανε είναι ένα. Η αλήθεια θα σε απελευθερώσει. Ο συμβολικός «θάνατος» των αυταπατών σου, θα σε απελευθερώσει. Έπειτα, φόρα τα καλά σου, πάρε μία βαθιά ανάσα και συστήσου στο τέρας μέσα σου. Και δε θα μπορούσε ποτέ, κανείς και πουθενά να περιγράψει πιο αλύπητα την απόλυτη κατάβαση στον Άδη, στα εσώτερα του μυαλού σου, στους εφιάλτες που κρύβεις στο κλειδωμένο κουτάκι σου, από την Chelsea Wolfe και την σκοτεινή της αύρα… Pale on Pale.

When the light in your eyes goes out for the last time
When your mind is open

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s