True Metal Detective ep.4 – The Degradation Trip

Screen-Shot-2014-02-10-at-7.52.29-AM-650x378Γιατί λατρέψαμε την πρώτη σεζόν του True Detective; Ξέχνα τον ατμοσφαιρικό occult γρίφο που έχουν να λύσουν οι δυο πρωταγωνιστές. Άσε στην άκρη τις υποκριτικές ικανότητες και τις αμπελοφιλοσοφίες (για κάποιους είναι, για άλλους όχι) του Μάθιου Μακόναχι /Rust Cohle. Μήπως εξαιτίας των πληθωρικών γυναικών με τις οποίες συνουσιάζεται ο Γούντι Χάρελσον / Martin Hart; Η απάντηση θα μπορούσε να είναι ναι αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Ο Στέλιος Τσουμπανίδης δε μπορεί να ξεπεράσει το heavy gundown του 4ου επεισοδίου.

Χωρίς να το καταλάβουμε, μπήκαμε σε ένα rollercoaster. Και ακολουθήσαμε τους χαρακτήρες στο ταξίδι τους. Στην ουσία απλά παρακολουθήσαμε (σαν αστρική προβολή) τους εαυτούς μας. Όχι τόσο εξαιτίας ταύτισης, όσο προσωπικών βιωμάτων τα οποία αντικατοπτρίζονται στην οθόνη και στα τεκταινόμενα που λαμβάνουν μέρος. Ξέρετε την γενικότερη θεωρία του “το ταξίδι  παίζει ρόλο και όχι ο προορισμός”. Τι θα ήταν μια Ιθάκη χωρίς τις συμφορές τόσων χρόνων;  Τείνω να συμφωνήσω 100% και ίσως αυτός είναι ο λόγος που το True Detective έκανε κλικ μέσα μου. Πιο τρανό παράδειγμα από το επεισόδιο 4 δεν νομίζω να υπάρχει. Και εκεί ακριβώς συνειδητοποίησα ότι όλη αυτή η θεωρία κάτι μου θυμίζει. Κάπου το έχουμε ξαναδεί το έργο. Στην ουσία το βλέπουμε σε επανάληψη σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι η αγαπημένη μας μουσική. Τι εννοώ;

Ο Martin Hart έβγαλε μόνος τα μάτια του. Έγκλημα και τιμωρία. Θεωρεί ότι η παράνομη σχέση του, τον κατέστρεψε με το να αποκαλύψει στην γυναίκα του το τι συμβαίνει πίσω από την πλάτη της τόσο καιρό. Η αλήθεια είναι ότι έβαλε το κεφάλι του στην γκιλοτίνα από την στιγμή που ο εγωισμός του θριάμβευσε. Από την στιγμή που έθεσε μόνος του το τι είναι σωστό και τι λάθος. Ο Rust από την άλλη αποτελεί την φωνή της λογικής μέσα του. Του φτύνει την αλήθεια κατάμουτρα ξέροντας ότι βαθιά μέσα του γνωρίζει ότι ευθύνεται ο ίδιος για την παρακμή του.

77_photoΤο metal στις αρχές των 90’s είχε ήδη πατήσει την σκανδάλη η οποία σημάδευε το κεφάλι του αλλά δεν το ήξερε. Συγκροτήματα τύπου Warrant και όλα τα Cherry Pie hits είχαν μια και μόνο κατάληξη. Παραγωγή εφήμερων πλαστικών τραγουδιών, περισσότερη όρεξη για κέρδος και στο τέλος απομάκρυνση από τον περιπετειώδη χαρακτήρα του σκληρού ήχου. Όχι, δεν ευθύνεται κανένα grunge για την πτώση. Πάλι καλά που συγκροτήματα όπως οι Pantera, Machine Head και Fear Factory στάθηκαν σαν φάροι μιας πιο φρέσκιας μουσικής ματιάς.

Ο Rust κάνει ότι περνάει από το χέρι του  για να επιτευχθεί ο σκοπός. Drugs, επιστροφή στα γνωστά λημέρια και προσπάθεια ενεργοποίησης παλιών σχέσεων. Το όνομα Iron Crusaders δεν είναι καθόλου τυχαίο. Πρέπει να φανεί πειστικός και τα καταφέρνει. Το αποτέλεσμα: Μια κατάβαση χωρίς προηγούμενο. Εσωτερικά και εξωτερικά. Το ζητούμενο είναι ένα όμως: συλλογή του ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ και απόδραση.

Το τι συνέβη εκεί θα το ξέρουν μόνοι οι δυο τους και κανένας άλλος. Εκεί παίζονται όλα για όλα. Αν πάει κάτι στραβά, ολόκληρη η υπόθεση καταρρέει. Το ταξίδι λαμβάνει τέλος και όλα αποκαλύπτονται. Τα τελευταία 6 λεπτά είναι η ύστατη προσπάθεια για κάτι που έχει σημασία μέσα από τα στενά και τις πίσω αυλές του γκέτο, ανάμεσα από τύπους με όπλα και πολύ λίγη υπομονή. Ενώ ο κλοιός σφίγγει ασφυκτικά ο Rust καταφέρνει να κουβαλήσει μαζί του τον biker-criminal πληροφοριοδότη και να διαφύγει. Μέσα σε 6 μαγνητικά αγωνιώδη λεπτά βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, μια από τις καλύτερες στιγμές στην ιστορία της τηλεόρασης. Και αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή.

Κατά την διάρκεια της δεκαετίας 1990-1999 ο σκληρός ήχος έβγαλε διαμάντια. Πειραματίστηκε όσο δεν πάει, μάζεψε στοιχεία από άλλα είδη και χάρισε στα αυτιά μας στιγμές μοναδικού ηχητικού οργασμού. Αλλά κάτι έλειπε. Τα ψέματα των 80’s είχαν τελειώσει και οι αγαπημένοι μας καλλιτέχνες δεν ήταν πλέον ίδιοι. Η νέα γενιά τα πήγαινε περίφημα και το nu metal ήταν το νέο trend.

Ναι, έβγαλε και αυτό τα αριστουργήματα του. Απλά το κακό είχε παραγίνει. Ίσως το ότι το hip hop κέρδιζε σιγά σιγά μεγαλύτερο κομμάτι από την συνθετική πίτα, το όλο hype είχε γίνει υπερβολικά safe και γενικότερα η όλη φάση βρώμαγε MTVmarketing-αισθητική. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, στα τέλη της δεκαετίας, κάποια σωστά μυαλά κατάλαβαν ότι είχε έρθει ο καιρός να γίνει η έξοδος του μουσικού Μεσολογγίου.

Lamb-Of-God-MR-HDΤι σημαίνει αυτό; Απαγάγουμε τα σωστά ΣΤΟΙΧΕΙΑ από την βίβλο του metal, δημιουργούμε με τον καιρό ξεχωριστή εμπορική βαρύτητα (με λίγα λόγια, fuck you mainstream, δεν σε χρειαζόμαστε πια) και αναχωρούμε για τα 00’s με έναν ήχο από solo που θα ζήλευαν όλα τα κλασσικά κιθαριστικά δίδυμα. Το NWOAHM πήρε τα πάνω του, η λατρεία για τα 70’s σιγά σιγά άρχισε να γίνεται αισθητή και οι παλιοί της υπόθεσης θυμήθηκαν τα νιάτα τους διότι πλέον υπήρχαν καυλωμένα πιτσιρίκια-σφετεριστές του θρόνου. Μέσα σε λίγα χρόνια γεμάτα αγωνία για αυτό που παίρνει σάρκα και οστά, βιώσαμε την μεγάλη επιστροφή. Και πλέον η κατάσταση βρώμαγε μεράκι, ιδρωτίλα, και ήταν δημιουργικά πολυσυλλεκτική.

Welcome back. Ο δρόμος ήταν πλέον ανοιχτός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s