True Metal Detective ep.5 – The stereotype killer

a_560x375“Time is a flat circle”, η φράση-κλειδί τού επεισοδίου. «Κάποιος» το σφύριξε στον Rust, ο οποίος έτσι βρήκε άλλο ένα πάτημα να αγορεύσει και να ζαβλακώσει τους όχι-και-τόσο-οξυδερκείς ανακριτές του. Προφανής κατεύθυνση τού άρθρου, οπότε χαρτάκι-μπαλάκι κι ο time, κι ο flat circle, κι οποιοσδήποτε cheesy κοινωνικομουσικός συνειρμός ξεπηδάει από μια τέτοια αγόρευση-αυτά σε παίρνουν μόνο οταν είσαι ο Matthew με southern προφορά που αρέσει και στα κορίτσια. Απέναντι όμως από τον Matt (κολλητός κι έτσι), κάτι γνώριμο βρωμάει.

Τον μισογύνη μπάτσο μέσα σου, σκοτώνει ο Δημήτρης Τσούνταρος.

Τα στερεότυπα θα έπρεπε να υπάρχουν μόνο προς διακωμώδηση, αλλά ανάθεμα κι αν δεν έχουν ποτίσει ακόμα και τις πιο αγαπημένες μας γωνίτσες. Όπως κι αυτή την σειρά, καλή ώρα, αλλά για την ώρα ας μπει απλώς μια άνω τελεία στη σημασία (ή την απουσία αυτής) του να απεικονίζεις τον κακό dealer σχεδόν πάντα σαν roadie των Clutch.

Ή το να κάνεις point πάνω στην έλλειψη γονικής προσοχής, παρουσιάζοντας την παραστράτημένη Audrey ως άγριο νιάτο, με γκλαμοπάνκικη κόμη, δίχρωμο κολάν και “queen of sluts” επειδή στα 16 της πιάστηκε στα πράσα να καβαλάει με τη θελησή της 2 αγόρια (προφανώς too much για έναν πατέρα, ο οποίος όμως σε μια υποθετική περίπτωση με αντεστραμμένα φύλα θα καλοσώρισε τον «γιόκα του» με καραμούζες στο σπίτι).

“We’re all guilty”, λοιπόν, αλλά ειδικά αυτοί οι δυο όχι-και-τόσο οξυδερκείς ανακριτές σου κάθονται στο στομάχι. Όχι μόνο επειδή θέλουν να χώσουν στην ψειρού τον αγαπημένο μας Rust. Έχουν τα στοιχεία, αλλά επιλέγουν να τους δώσουν μονοδιάστατη ερμηνεία. Δεν τους κάθεται καλά αυτός ο μπεκρής. Έχει μουστάκι. Δεν είναι σαν τον άλλονε, τον σοβαρό, που είχε οικογένεια και φορούσε Pink Floyd μπλούζα στο μακελειό με τον Reggie Ledoux (χιχι, μακελειό…).

Ο Rust είναι μυστήριος, δε μας αφήνει να τον «διαβάσουμε». “Guilty” με ύφος δέκα νομικάριων καρδιναλίων. Mind fuck αυτό το ύφος, να τα λέμε αυτά, σαν ΔΑΠ-ίτης με πειθώ. Όλοι μας, έστω για ένα nanosecond, σκεφτήκαμε ότι μπορεί ο Rust να μας κάνει τον puppeteer εδώ και 5 επεισόδια και να μη χαμπαριάσαμε («κάποτε θα στεκόμαστε πάνω από ένα πτώμα και θα είναι αυτός που το έβαλε εκεί» Sherlock, Season 1, ναι, επηρεάστηκα). Τα στερεότυπα, ακόμα και τα πιο ανώδυνα, καθοδηγούν τα συμπεράσματα.

Κι αυτά τα «συμπεράσματα» μειώνουν το συλλογικό IQ. Κι όταν αναπαράγονται από μια “φυλή” (μισώ τα στρατόπεδα αλλά κάπως πρέπει να προσδιοριστεί το target group) που όχι μόνο εναντιώνεται σε τέτοιου είδους γενικεύσεις, αλλά έχει υποφέρει και η ίδια από το βάρος τού να αποτελείς στερεότυπο, τότε η ειρωνία γίνεται σχεδόν κωμική.

Alissa-in-Panophobia-music-video-the-agonist-33772036-612-612Στην είδηση των Arch Enemy, υπήρξε κόσμος που αναρωτιόταν για τις επιδόσεις της Alissa στο στοματικό. Σχετικά σχόλια κάτω από την αναπαραγωγή της είδησης από διάφορα sites, παρουσίαζαν πληθώρα του μουσικού όρου «κώλος». Όχι, δεν πουλάμε ακραίο φεμινισμό εδώ (ένας ωραίος κώλος οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και ανάγνωσης).

Αλλά προσωπικά στέκομαι στο ότι, ως άσχετος με τους The Agonist, άντλησα άπειρη πληροφορία για τον κώλο της Alissa αλλά μηδενική πληροφορία για την φωνή της, την οποία παρεμπιπτόντως οι σοβαροί Agonist fans (πχ ο οικοδεσπότης μας) αποθεώνουν. Σε ένα ανδροκρατούμενο μουσικό ύφος, το αρσενικό image αποτελεί απλώς συμπλήρωμα της μουσικής ενώ το αντίστοιχο θηλυκό προκαλεί καχυποψία («για να ντύνεται σαν τσόλι δεν θα λέει και πολλά»).

Για να σε πάρουν στα σοβαρά, πρέπει να είσαι περίπτωση Agnete (Madder Mortem) και να έχεις τον παράγοντα image γραμμένο στα άρβυλά σου. Τότε ναι, δικαιούσαι να είσαι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ φωνάρα. Making a long story short, όσο υφίσταται και η πιο ανώδυνη διάκριση, θα γίνονται φάουλ. Σιγά τη διαπίστωση, φυσικά, αλλά διάκριση αποτελεί και η ερώτηση-καραμέλα σε σχετικές συνεντεύξεις για «τις γυναίκες στο metal» (έτσι, γενικευμένο, ας σταθούμε απλώς στο ότι είσαι γυναίκα, πώς νιώθεις που είσαι γυναίκα;). Πιο εύστοχο θα ήταν να ρωτήσουμε το κορίτσι αν η περίοδος επηρεάζει τη live απόδοσή της.

Ο όρος «female-fronted metal» υποθάλπτει σεξισμό, αλλά το κάνουμε γαργάρα. Δεν περιγράφει απαραίτητα έναν ήχο (υπάρχει το «symphonic metal» γι’ αυτό), δεν έχει τοπικό (πχ NWOBHM) ή πολιτικό (πχ NS black metal-μη βαράτε, δόκιμο είναι κι αυτό) έρεισμα. Ακίνδυνο; ΟΚ, όσο ακίνδυνο θα ήταν και το υποθετικό «nigger metal» ή κάτι τέτοιο. Μειοψηφεία οι γυναίκες στο metal, όπως και οι έγχρωμοι. Ανώδυνη διάκριση, ε; Τι παίζουν οι Body Count είπαμε;

Προσδoκώ την εποχή που ο κώλος της κάθε Alissa θα υπάρχει στην εξίσωση (να μη βγει εντελώς, αφού είναι ωραίος) ως δευτερεύον ερέθισμα, με τον ίδιο τρόπο που τα κορίτσια τρελαίνονται για Amon Amarth πρώτα απ’όλα επειδή πρόκειται περί ωραίου, καγκούρικου metal και δευτερευόντως επειδή ο Johan είναι ωραίος γκόμενος.

Μέχρι τότε, we’re all guilty.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s