True Metal Detective ep.6 – The importance of being a good partner

αρχείο λήψης“I quit… fuck this and fuck this world”.

Είναι η στιγμή που το ποτήρι δεν έχει απλά ξεχειλίσει, αλλά πλημμυρίζει σαν τους παραπόταμους της Louisiana και να πνίγει τον Rust και τον Marty. Το εκδικητικό πήδημα του Rust και της Maggie είναι μόνο η αφορμή για να αρθούν και οι τελευταίες αμφιβολίες ότι οι δύο άντρες δεν μοιράζονται τίποτα κοινό. Δεν είναι φίλοι, δεν συμπαθιούνται, δεν βλέπουν την ίδια πραγματικότητα μπροστά τους, δεν τους συνδέει τίποτα πέρα από ένα ένδοξο παρελθόν και ένα βαλτωμένο παρόν. Κάτι μου θυμίζουν τώρα εμένα όλα αυτά…

Την κυνική διαπίστωση της μικρής σημασίας που έχει η ανδρική φιλία στην επίτευξη μεγαλεπήβολων στόχων κάνει ο Λεωνίδας Αρβανίτης.

tumblr_mm2uzancG31qz5q5lo1_400Ο James Hetfield σηκώνεται και φεύγει από το δωμάτιο, ενώ φιλμάρεται το ντοκιμαντέρ για το νέο δίσκο των Metallica. Δεν ήταν μόνο ότι δεν άντεχε τον ελέγχο που είχαν αναλάβει οι καταχρήσεις στη ζωή του. Δεν άντεχε κυρίως το σε τι είχαν μετατραπεί οι Metallica. Δηλαδή, αυτός και ο “κολλητός” του, ο Lars Ulrich.

Που φυσικά, δεν είναι πραγματικά κολλητός του. Είναι όμως ο απαραίτητος άνθρωπος για να τον βοηθάει να βγάζει τον καλύτερο εαυτό του. Είναι ο partner του. Και η σχέση ανάμεσα σε partners στην πραγματικότητα δεν έχει τις διαστάσεις που έχει η “αγνή” ανδρική φιλία, αυτό το “λέμε λίγα και καταλαβαίνουμε πολλά” πράγμα. Η σχέση ανάμεσα σε partners είναι κυνική, λειτουργική. Αλλά απαραίτητη.

Το λάθος που κάνει ο Rust στο συγκεκριμένο επεισόδιο είναι ότι αγνοεί την παραπάνω αλήθεια. Υπερεκτιμάει τις δυνατότητές του. Φίλους έτσι κι αλλιώς δεν έχει, αλλά πιστεύει ότι είναι πλέον τόσο “δύναμη” στη δουλειά που δεν χρειάζεται partners, παρά μόνο ακόλουθους. Αυτός δεν κάνει όλη τη δουλειά στην τελική; Ο Marty είναι εκεί επειδή έτυχε κάποτε να τους γκρουπάρουν μαζί. Τώρα απλά πιάνει χώρο. Φύγε από το interrogation room, Marty, κάνε καμιά δακτυλογράφηση, γιατί πλέον μου είσαι άχρηστος.

 

Αυτό όμως που ο Rust θα αναγκαστεί να καταλάβει είναι ότι τελικά και ο ίδιος δεν είναι κάτι σπουδαίο χωρίς τον partner του. Σίγουρα αυτός είναι το ταλέντο της υπόθεσης, μόνος του όμως πέφτει πάνω σε τοίχους. Και όσο αποξενώνεται από τον Marty, τόσο πιο ανίσχυρος γίνεται. Γι’ αυτό, νομίζω, και χάνει ηθελημένα την αυτοκυριαρχία του την ώρα που του κωλοτρίβεται η Maggie.

s1e7-rust-martyΕίναι θυμωμένος όχι μόνο με τον Marty (που η αλήθεια είναι ότι έχει χάσει τελείως τη μπάλα τόσο ως μπάτσος και ως προσωπικότητα), αλλά και με τον εαυτό του που άφησε την υπεροψία του να τον παραπλανήσει. Πηδώντας τη γυναίκα του Marty, προκαλεί τη ρήξη και ρισκάρει να το πάει μέχρι τέλους μόνος του. Ξέρει όμως μέσα του ότι αποκλείεται να τα καταφέρει solo.

Γι’ αυτό και (SPOILERS here) θα επιστρέψει στον Marty στα τελευταία επεισόδια. Όχι επειδή του έλειψε η παρέα του. Αλλά γιατί χρειάζεται τη διαφορετικότητά του, αυτό το νότιο, μπουνταλάδικο approach που πάνω του πατάει για να απλώσει τις συνδυαστικές δυνατότητες του μοναδικού μυαλού του και τη γαϊδουρινή επιμονή του.O Rust θα καταλάβει εν τέλει ότι δεν χρειάζεται να εκτιμά τον Marty, δεν χρειάζεται να είναι το “φιλαράκι” του. Αρκεί να τον σέβεται και να τον αξιοποιεί.

Αυτή τη σοφία διαθέτει ενστικτωδώς και ο James Hetfield, γι’ αυτό και μπορεί να την κοπάνησε για λίγο, όμως ποτέ δεν έπεσε στην παγίδα του να τα διαλύσει όλα. Ίσως η προοπτική ενός solo δίσκου του James Hetfield βέβαια να μοιάζει απείρως πιο ενδιαφέρουσα από την προοπτική ενός “Death Magnetic part 2”…

 

…όμως αν ο στόχος του Hetfield ήταν να εξελίσσει συνεχώς το band (και κυρίως το brand) Metallica, τότε έκανε την καλύτερη δυνατή επιλογή. Έβαλε τα θέματα ανδρικής φιλίας στις σωστές τους διαστάσεις (ειλικρινά είναι ποτέ δυνατόν να είσαι πραγματικά φίλος με τον Lars;), και εμπιστεύτηκε τη λειτουργικότητα του partnership. Όσοι δεν το έκαναν, κατά κανόνα έχασαν το χρόνο τους.

Ακόμα και ο Tom Gabriel Fischer, ο πιο Rust Cohle καλλιτέχνης στο δικό μου το μυαλό, χρειάστηκε τον δικό του “Marty”, (τον συνονόματο Martin Eric Ain), προκειμένου να επανέλθει θριαμβευτικά με το νοσηρό αριστούργημα του “Monotheist”. Βέβαια, το ότι λίγο μετά τα ξανα-έσπασαν ίσως σημαίνει ότι τα καλύτερα partnerships έχουν και βραχύβια λειτουργικότητα, όμως για το γενικό καλό της ανθρωπότητας, αυτό έχει λίγη σημασία. Γιατί χωρίς αυτά τα αταίριαστα δίδυμα, τώρα τι θα είχαμε να βλέπουμε και να ακούμε, όταν θα είχαμε ανάγκη από λίγη σκοτεινή Τέχνη;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s