Melana Chasmata – Μια ζωή θα τρέχουμε να σε προλάβουμε ρε καριόλη

Triptykon-Melana-Chasmata-800x800Αυτή είναι η πιο «βαρετή» ακρόαση/review/συζήτηση δίσκου που θα κάνουμε φέτος. Και ταυτόχρονα η πιο συναρπαστική. Γιατί; Επειδή το ίδιο ακριβώς πράγμα γίνεται κάθε φορά που κυκλοφορεί δίσκο ο Thomas Gabriel Fischer.

Γιατί βαρετή; Ξέρουμε πως θα αρχίσει, που θα πάει, πόσο βαθιά θα μας βουλιάξει και πόσο θα αισθανθούμε νικημένοι όταν τελειώσει. Επειδή η ολοκληρωτική έκφραση της καλλιτεχνικής υπόστασης του πιο ενδιαφέροντος Ελβετού που έχει γεννηθεί ποτέ, φαντάζει αδύνατον να τελματώσει.

Με απλά λόγια; Είναι πάντα, τόσο καλό.

Οπότε αναγκαστικά είναι και το πιο exciting πράγμα, επειδή όσο και να είσαι εξοικειωμένος, κάθε φορά σε πατάει κάτω. Δε γίνεται να μη σε συγκινήσει ο εντελώς προσωπικός ήχος, το πόσο βαλτώδη αλλά και fit μπορούν να είναι αυτά τα riffs, πόσο αβίαστα βγαίνει αυτή η ατμόσφαιρα συνολικά.

Φυσικά δε μιλάμε για black βαμπιροσατάνια της κωλάρας, πιθανόν να ψυχαναγκάζομαι λόγω Giger, αλλά μου φέρνει στα αυτιά ένα άρωμα (ψυχασθένεια;) από το Alien. Κρύο, μελανό, λειτουργικό, σιδερένιο, όχι από αυτόν τον κόσμο.

Με εξιτάρει που δε χρειάζεται να μιλήσουμε για τεχνικά τερτίπια και χέβι μέταλ υποϊδιώματα. Γιατί αυτή είναι η μαγεία του Fischer. Δεν υπηρετεί καμιά μουσική φόρμα. Το αν και πόσο καλός είναι ο κάθε του δίσκος, δεν έχει ποτέ να κάνει με το αν είναι by the book. Οποιοδήποτε book, εκτός από το δικό του.

Ότι και να ακούσεις εκεί μέσα που να σου θυμίσει κάτι, είναι περιστασιακό. Δεν υπάρχει metal, δεν υπάρχει black, δεν υπάρχει death, δεν υπάρχει avant garde, δεν υπάρχει goth στο πεδίο που δημιουργεί αυτός. Υπάρχουν πράγματα μέσα του, που επιλέγει rock n roll όργανα για να τα βγάλει έξω. Οι δικοί μου νευροϋποδοχείς χρειάζονται κάποια κωδικοποίηση για να τα ερμηνεύσουν και υποσυνείδητα καταφεύγουν στη γνωστική μου δεξαμενή ώστε να τα ταιριάξουν με κάτι γνώριμο.

Ο Fischer δεν παίζει το τάδε μουσικό είδος. Κάνει αυτό που κάνει και αυτή η οντότητα αντανακλά οτιδήποτε τυχόν ξέρεις εσύ. Συμβαίνει σε μερικούς ξεχωριστούς καλλιτέχνες, που είναι υπεράνω ιδιωμάτων και τους ονομάζουμε άγαρμπα «μια κατηγορία μόνοι τους».

Τέτοιοι είναι οι Swans, οι Isis, οι Godflesh, οι Neurosis, οι Tool, οι Dillinger Escape Plan και απολύτως βεβαίως οι Triptykon.

Μην ακούω για χέβι μέταλ και μαλακίες. Υπάρχουν απλά μερικά πράγματα που κάνουν το αυτί μου πιο κοφτερό, το μυαλό μου πιο ισορροπημένο και εμένα λιγότερο αξιολύπητο. Κομμένη η ανάλυση, μόνο ακουστικά και play…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s