This is who we are – Ένα αυθάδικο μανιφέστο των <25

folderΕγώ δεν έχω πολλά να πω. Όταν οι νέοι μιλούν, οι ηλικιωμένοι πρέπει να κάθονται στο κονάκι τους. Μόνο ότι χαίρομαι όταν βλέπω mind γρανάζια να σπινάρουν και ολόφρεσκη, εν βρασμώ συνειδητοποίηση.

Consider yourself warned, η Σοφία Πυργιώτη κάνει τις συστάσεις με έναν γενναίο, νέο κόσμο:

*Ίσως θα έπρεπε να ανοίξω τη νέα μου ιντερνετική στέγη με το παρακάτω εν βρασμώ blurb, αλλά θα κάνει καλύτερες παρέες και θα ακούσει καλύτερες μουσικές στου G.R.A.F.I.A.

 Ανήκω στη γενιά που δε μεγάλωσε με Sepultura, με Priest, με Maiden – αλλά ούτε και με disney channel, tumblr και την Evo για πρώτη κιθάρα. Ανήκω στη γενιά που το πρώτο “διαφορετικό” πολιτισμικό προϊόν που είδαμε ήταν ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, που ήμασταν σε καλή φάση όταν γνωρίζαμε τους Bullet for my Valentine από το Hand of Blood, που αγοράσαμε το συλλεκτικό «Leviathan» φρέσκο, όταν ήταν η μπάντα-ανακάλυψη της χρονιάς. Που το πιο συγκινητικό μουσικό γεγονός της μέχρι τώρα ζωής μας ήταν -και είναι- η κυκλοφορία του «10.000 Days» (αντικειμενικά…), που μοιράζαμε τους Kyuss με hardcopy mp3s, που δεν ξέραμε ποιον Patton να πρωτοδιαλέξουμε, που κάναμε σεξ με το φρέσκο «Panopticon», που το «Soundtrack to your Escape» ήταν μια ευχάριστη αλλαγή.

 Η γενιά μου κι εγώ δεν ψάχναμε το underground, το φτιάχναμε. Και το φτιάχνουμε. Το περιβάλλον μας ήταν μπάντες και μουσικοί. Και είναι. Όλοι μας έχουμε βγάλει τουλάχιστον έναν μήνα σε ένα υπόγειο στούντιο, ξέρουμε μια τωρινή “μεγάλη τοπική μπάντα” όταν είχαν ακόμη διαφορετικό όνομα και άλλη σύνθεση.

Βρίσκαμε μουσική από το MySpace, από το Kazaa, από το Limewire, από το youtube. Και βρίσκουμε. Και μιλάμε γι΄αυτή – σε όποιον θέλει και σε όποιον δεν θέλει να ακούσει. Το νεανικό μας όνειρο βρίσκεται στο Göteborg, όχι στον αμερικάνικο νότο. Η κωμωδία μας έχει τη βάση της στους Monty Pythons αλλά -πώς να το πω κομψά- είναι καλύτερη.

Το ίδιο κι η μουσική μας. Δεν είμαστε οι εγκυκλοπαίδιες της προηγούμενης γενιάς γιατί ο κόπος που απαιτεί να βρεις μουσική ήταν για μας υποτριπλάσιος. Και είναι: Οι υλικές συλλογές μας μετά βίας ξεπερνούν τους 100 δίσκους, οι ψηφιακές τους 1100. Η μνήμη μας δουλεύει διαφορετικά˙ δεν θυμάται ονόματα, θυμάται μουσικές, συγκρίνει και απλώνει δίκτυα σε όλο το φάσμα των μουσικών μας αναμνήσεων – δεν βάζει τοίχους και δεν ενοχοποιεί.

 Η γενιά μας έχει περισσότερους λόγους να ντρέπεται για τον εαυτό της από την προηγούμενη και από την πιο προηγούμενη, δεν έχει την ίδια “ποιότητα”, δεν “επαναστατεί” (και πολύ) και όταν το κάνει, το κάνει με μια πρέζα μαλλιού της γριάς. Αλλά αυτοί είμαστε. Και έχουμε δει αρκετά – για τους μάηδές μας, και έχει έρθει η δική μας ώρα να κρίνουμε και να χτίσουμε. Άλλωστε με ένα διαφορετικό αντικατοπτρισμό των μπαγαζιών μας ερχόμαστε αντιμέτωποι και τα βλέπουμε με την πρώτη.

 Ο ακραίος ήχος (γιατί το metal δεν μας αρκεί πια) μετράει αισίως 45 χρόνια ιστορίας και συνεχίζει να γράφει. Ποιο είναι το νόημα; Δεν άκουγα ποτέ Iron Maiden, αντιπαθώ τους Motörhead και βαριέμαι τους Yes, οι Tool είναι η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο, οι Faith No More είναι ό,τι πιο κουλ έχει γεννηθεί, οι Kvelertak είναι η δική μας φάση, μπορείς να ζήσεις μ’αυτό;

 

Advertisements

3 thoughts on “This is who we are – Ένα αυθάδικο μανιφέστο των <25

  1. Παράθεμα: Η λίστα του χάους – “Εγώ δεν κάνω λίστες” | Butter Villainy

  2. Παράθεμα: Το κλασικό rock είναι εδώ – Πες το αιωνόβιο, πες το νεκραναστημένο, πες το και Ghost αν θέλεις… | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s