Recomposed by Orcs – Όλοι είμαστε ίδιοι man….

4765040-Recomposed-Richter-940x940Διπλή αφετηρία σκέψης, η δουλειά.

Προχτές ήρθε μια βαρβάτη επανακυκλοφορία του «Recomposed By Max Richter: Vivaldi, The Four Seasons» και βρήκα αφορμή να το ξαναξεψαχνίσω. Τι είναι αυτό;

Το 2012, ο Max Richter, ήδη με μια καριέρα στην experimental μοντέρνα κλασικότροπη μουσική και ηχηρές συνεργασίες με Arvo Part, Brian Eno, Philip Glass, Future Sound Of London και φτιάχνοντας scores για τα ντοκιμαντέρ του BBC, έπιασε τις 4 εποχές του Vivaldi και τους γύρισε το μέσα έξω.

Recomposed λέει ο τίτλος, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ορίζεται ακριβώς αυτό που έκανε. Πιθανότατα όποιον και να ρωτήσουμε θα έχει καταλάβει κάτι διαφορετικό. Ο ίδιος λέει ότι άφησε εκτός ένα τεράστιο ποσοστό της original μουσικής και έφτιαξε καινούρια, πάντα με σεβασμό στο αρχικό έργο.

Αν ρωτήσει κανείς εμένα, θα πω ότι ακούω όλες τις βασικές μελωδίες, με όλο το full on στυλ του σολίστα που συνέθετε ο Vivaldi. Δηλαδή δεν είναι στο μοτίβο των τεράστιων ορχηστρών που συνδέουν πολλά θέματα, με 100+ όργανα, χορωδίες και τα ρέστα, οπότε μέσα από το γενικό χάος συλλαμβάνεται μια εικόνα μεγαλείου (όπως ο Mahler πχ), αλλά υπάρχει μια κλιμάκωση στο ρυθμικό και πάντα ένας σολίστας, κυρίως βιολί στο συγκεκριμένο έργο που παίζει ξεκάθαρες μελωδίες, τέρμα virtuoso βέβαια, που θυμάσαι για πάντα.

Πολύ λογικά λοιπόν, οι 4 εποχές είναι λατρεμένο έργο στους rock n roll κύκλους και είναι συναρπαστικό πόσο το πεπειραμένο αυτί θα γνωρίσει το ύφος που υιοθέτησε ο Randy Rhoads ή όλο αυτό το γρήγορο picking που μας αρέσει στις ρυθμικές κιθάρες. Αλλά αυτό υπήρχε ήδη. Το μαγικό στοιχείο που προσέθεσε ο Richter (κατά το φτωχό μου κεφάλι πάντα) είναι ότι πείραξε περισσότερο το ρυθμικό background. Με διάφορες διακριτικές λούπες και minimal ηχοτοπία, το εκμοντέρνισε, αλλά σε 00’s ψυχρή φάση. Ναι, προφανώς δε βγαίνει νόημα, και εγώ ποτέ δεν το ξεμπέρδεψα. Ας πούμε ότι έχει βάλει μια συμφωνική να παίζει τα cool σημεία και μαζί τους Sigur Ros, ή τους Mogwai, ή τους Mono να φτιάχνουν τις πλάτες. Κάπως καλύτερα;

Σε κάθε περίπτωση, ότι και να νομίζω εγώ, είναι φανταστικό, να το ακούσετε όλοι. Αλλά όχι επειδή είναι κάτι εξωτικό. Κάτι εκτός της συνηθισμένης μουσικής δόσης. Αλλά επειδή δεν είναι καθόλου μακριά μας. Γιατί; Επειδή είμαστε όλοι το ίδιο. Οι κλασικοί geeks είναι το ίδιο κακομοίρηδες με τους rocknroll geeks. Πιθανότατα να είναι και χειρότεροι.

Είναι κολλημένοι, τσακώνονται, έχουν βαθιά πάθη και βαθύτερα μίση, είναι εκλεκτικοί, μίζεροι και μονόχνωτοι. Ακριβώς σαν εμάς δηλαδή.

Που το ξέρω; Μου το είπε ο κύριος Δημήτρης.

Δεύτερο hint από τη δουλειά εδώ, που μου έκατσε παράλληλα με το Richter. Ο κύριος Δημήτρης που λέτε, είναι ένας πελάτης και εξαίρετος άνθρωπος, καλλιεργημένος, με μουσικό αυτί και τους σωστούς τρόπους. Ο παππούς που όλοι ελπίζουμε να γίνουμε κάποτε. Μέγας μουσικόφιλος, που ενδιαφέρεται και για την τέχνη αλλά και για τους χαρακτήρες και το περιβάλλον τους. Κουτσομπόλης δηλαδή.

Πως ασχολούμαστε εμείς με τις ακρότητες και τους τσαμπουκάδες του Axl ή του Tommy Lee, έτσι και αυτός ξέρει τα πάντα για τα ατελείωτα μπερδέματα των κλασικών, παλαιών και πιο σύγχρονων. Από τις πολιτικές προεκτάσεις που παίρνει ο ισόβιος διορισμός του μαέστρου στη φιλαρμονική του Βερολίνου, μέχρι το ποια από αυτές τις μοντέρνες, θεές sopranos έκατσε στον τάδε γερο μπαμπαλή για να πάρει ρόλους που ούτε με το κυάλι δε θα έβλεπε.

Μέσα σε όλες αυτές τις απολαυστικές συζητήσεις λοιπόν, μου είπε την εξής φοβερή ιστορία. Υπάρχει μια τεράστια ongoing κόντρα στους κλασικούς κύκλους παγκοσμίως, που έχει ως κομβικό σημείο περίπου το 1720 και τον Vivaldi, μια που τον συζητάμε σήμερα. Την εποχή εκείνη, έγινε μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο που κατασκεύαζαν τα όργανα για τις ορχήστρες. Κάποια από τα πολύ παλιά εγκαταλείφθηκαν και τα υπόλοιπα γίνονταν με νέα, διαφορετικά υλικά που επηρέασαν πάρα πολύ το πως ηχούσαν.

Το όλο θέμα είναι το αν επιτρέπεται να παίζεις τα έργα πριν το 1720 με τα καινούρια όργανα και το ανάποδο. Σου λέει ότι είναι απαράδεκτο, επειδή ειλικρινά, δεν ακούγονται. Είναι άλλο πράγμα, τι να λέμε. Το βιολί του 1800 δηλαδή, παραείναι μοντέρνο και δεν έχει θέση ο ήχος του σε συγκεκριμένα έργα. Στα παλιά, τα καλά, τα αγαπημένα του πρωτοδισκάκια.

Όλο αυτό εμένα μου λέει 3 πράγματα.

Πρώτον, ότι οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι. Τόσο συμπαθητικοί, αλλά ηλίθιοι.

Δεύτερον, μου φάνηκε τόσο οικείο το mindset. ΠΛΗΚΤΡΑ ΣΤΟ ΜΕΤΑΛ ;;; Να πέσει φωτιά να μας κάψει!

Και τρίτον, πόσο ίδιοι είμαστε. Είναι η μουσική, είναι το πάθος μας, είμαστε ζώα όρθια.

Είναι τόσο ωραία όμως, δεν είναι;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s