Unknown Artist, Track 1 – Απενοχοποίηση τώρα

artworks-000036753162-ebrkni-cropΜοιάζει να ήρθε από το πουθενά, αλλά δεν είναι έτσι. Ένα παλιό κείμενο, μια σπιρτόζικη παρέα, μια διαφωνία μπροστά σε ανοιχτά μικρόφωνα. Δε θέλει και πολύ να γίνει το κακό.

Το θέμα είναι τόσο προβοκατόρικο, που σχεδόν τσακώνομαι και με τον εαυτό μου. Η συζήτηση στα μικρόφωνα του Ράδιο Ζωγράφου που άναψε μεταξύ μερικών ωραίων τύπων (εκτός από μένα) είχε να κάνει με το πόσο ο αποδέκτης της τέχνης ασυνείδητα επηρεάζει διάφορα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.

Εξαιρώντας το γεγονός ότι σε εμπορικό επίπεδο δε θα κάνουμε ΠΟΤΕ καριέρα στο ραδιόφωνο, είναι από εκείνα τα θέματα που όσο ανάβουν φωτιές, τόσο δε λύνονται και δεν εξαντλούνται ποτέ.

Έχοντας ακούσια αναλάβει την πλευρά του διαβόλου, αντιτίθεμαι στο imageκαι στις καλλιτεχνικές προδιαθέσεις που δημιουργεί, και υποστηρίζω ότι η καλλιτεχνική ακεραιότητα ενός ακροατή επιβάλλει να μην έχει κανένα οπτικό ερέθισμα και να χρησιμοποιεί μόνο τα αυτιά του.

Προφανώς δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσει ο κόσμος πίσω από το 1960, να γκρεμιστεί το internet, να σβήσει το YouTube και να καούν όλα τα φωτογραφικά φιλμς, άσε που δεν είμαστε retrosexuals (όχι;) που αναθεματίζουν την πρόοδο.

Δείξε όμως τόλμη και οραματίσου την περιπέτεια…

Κρατάμε ως εισαγωγή  αυτή τη ροή σκέψης που θεωρητικά θα μας έφερνε στο ρόλο του ανυποψίαστου ακροατή. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, πόσο αγνό θα ήταν να μηδενίζαμε και τις οπτικές προσδοκίες;

Δε με νοιάζει η κοντή φούστα της Grace Potter, τα πέδιλα της Cristina Scabbia, το κομμένο δερμάτινο του Zakk Wylde, η doubleneck Gibson του Jimmy Page, τα σκαρπίνια του George Clarke, τα μούσια των ZZ Top, η αφάνα του Zak De La Rocha, το tattoo στην παλάμη του Oli Sykes, τα δερμάτινα των Ramones, το κολάν του Bruce Dickinson.

Όχι γιατί δε μου αρέσουν, αλλά επειδή ξέρω βαθιά μέσα μου ότι δεν έχουν να κάνουν με τη μουσική. Ζόρικη σκέψη, νομίζω ότι και τα ακροδάχτυλά μου διαφωνούν αυτή τη στιγμή που το γράφω.

Δηλαδή θες να μου πεις ότι σε μάγεψε περισσότερο ένα dvd από μια αντιγραμμένη κασέτα; Μια αφίσα από ένα βινύλιο; Ένα ραφτό πλάτης περισσότερο από ένα mp3 με τίτλο “track 4” ; Δε νομίζω.

Δεν αμφισβητώ τη θεατρική υποβοήθηση του θρύλου, καλοδεχούμενα και αυτά. Σαν θεωρητικός μιας τέχνης όμως, φίλε των Sepultura, είναι απαραίτητο να αγνοήσεις τις tribal τζίβες του Cavalera. Πρώτον γιατί δεν έγραψαν αυτές το “Roots” και δεύτερον γιατί είμαι βέβαιος ότι βρωμάνε σαν κωλοτρυπίδα ρινόκερου.

Θα δεχτώ σαν Μεσσίες και τα εξώφυλλα, και τις φωτιές στη σκηνή, και τους κορσέδες (yummy!) και τις διάφανες κιθάρες, και τις γουρουνοκεφαλές, και τα rotating drums, και το λευκό ακουστικό από το iPodτου Friden, ακόμα και το σβέρκο του Corpsegrinder διάολε, αρκεί να με έχεις μαγέψει με την ψυχή που έκλεισες σε ένα άτιτλο mp3.

Τι είσαι τελικά, soul digger ή ταχυδακτυλουργός;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s