Once More ‘Round The Sun – Μπορείς να νιώσεις το rock n roll να τερματίζει;

mastodononcemoreroundthesun_6382Πως καταλαβαίνεις ότι ο καιρός της εσωστρέφειας έχει παρέλθει; Στην τέχνη υπάρχουν παραπάνω από ένα σημάδια. Στο heavy rock, ακόμα περισσότερα.

Το βλέπεις όταν κάτι δεν ανήκει σε μια ελιτίστικη κάστα και μόνο. Όταν ο χαρακτήρας του τραβάει όλα τα αυτιά γύρω του. Όταν οι αρετές του θαμπώνουν εξίσου τον εξπέρ αλλά και τον χθεσινό. Όταν από την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για κάτι που ανήκει σε όλο τον κόσμο.

Όταν τα απόνερα που αφήνει, ταρακουνούν περισσότερο από την όποια σύνθεση.

Ισορροπεί δύσκολα αυτό το συμπέρασμα. Η έμφυτη λειτουργία του μουσικόφιλου θα είναι πάντα να ζυγίζει τις νότες που περνάνε από τα ακουστικά του. Η ύπαρξη των Mastodon όμως, έχει χρόνια που δεν είναι μόνο αυτό.

Μόνο αυτό; Το 90% των μουσικών γύρω μας ανεβαίνουν βουνά για να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Να πιστοποιήσουν την ταυτότητά τους μέσα από τη μουσική τους. Νομίζω ότι οι φίλοι μας από την Atlanta παρόλα αυτά, το έχουν καλύψει από τον πρώτο τους δίσκο κιόλας.

Οι Mastodon ήταν πάντα αυτοί που θα αναλάμβαναν να σενιάρουν μια μουσική τάση, σχετικά δύσκολα διαχειρίσιμη. Το τρελιάρικο mathcore από αυτούς και μετά έγινε cool. Έτσι αναστήθηκε το riff άτο metal με τα 10λεπτα έπη. Μετά η heavy ψυχεδέλεια. Το μακροσκελές progrock. Το συμπαγές groovy rawk που θα έπαιζαν οι αμερικάνικοι mainstream σταθμοί στις 6 τα απογεύματα του φθινοπώρου του 2011.

Πιστεύω άθελά τους, βρίσκονταν όλη τους την καριέρα σε μια θέση που έπρεπε να γίνουν το πανί του θερινού σινεμά, πάνω στο οποίο θα βλέπαμε επιτέλους όλοι εμείς τις μαγικές ταινίες που μας έκαναν καλύτερους ανθρώπους.

Και τώρα; Τώρα, νιώθω ότι έφτασε η ώρα της ανεξαρτησίας. Έχουν κάνει τόσα για μας και δε χρειάζεται να κάνουν τίποτα άλλο. Τώρα αράζω και παίζω τα κομμάτια μου. Δεν προσπαθούν να φτιάξουν κάτι, να δείξουν κάτι, να με κάνουν να καταλάβω κάτι.

Ποτέ δεν ξανακούσαμε Mastodon τόσο ξαλαφρωμένους και αεράτους. Με ασφυκτικά γεμάτη παραγωγή για να αναπνεύσει το refrain. Με 3 φωνές επιτέλους σωστά βαλμένες να ξορκίζουν το μεγάλο τους δαίμονα. Χωρίς να νιώθεις ότι παραπαίουν και μπορεί να αποδομηθούν από μέσα ανά πάσα στιγμή.

Διάολε, είμαι βέβαιος ότι μπορούν ακόμα και να παίξουν live στην Αθήνα με καλό ήχο.

Κάθε χρόνο, τα εκλεκτικά media που αναπνέουν τον αέρα του Pitchfork, επιλέγουν και έναν extreme δίσκο και πέφτουν πάνω του με γαμψά νύχια αποθέωσης. Περισσότερο για να δικαιολογήσουν το πόσο τους ελκύει ο σκληρός ήχος, αλλά και για να δείξουν ότι κάτι μαγικό συνέλαβαν μόνο αυτοί από ένα album που ο γενικός πληθυσμός αδυνατεί και να ακούσει.

Το trendy buzz διαρκεί όλη τη χρονιά, η νέα τάση φαίνεται να αναδύεται και πλάθονται urban θρύλοι στο όνομα των Liturgy, Pallbearer, Deafheaven και άλλων αντίστοιχων.

Το ίδιο θα συμβεί και φέτος. Δεν υπάρχει όμως  χώρος για φτηνούς εντυπωσιασμούς πλέον. Ο δίσκος για τον οποίο θα θυμόμαστε το 2014 είναι αυτός και ανάθεμα αν μπορεί να το αρνηθεί κανένας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s