United States Of Swedica – Τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι

10516369_10204132687667151_1600237154_oΑφρικανική σαβάνα. Ένα ζεστό μεσημέρι σαν το σημερινό. Μια λεοπάρδαλη πλησιάζει μια γαζέλα, κρυμμένη στα χόρτα. Όταν φτάσει αρκετά κοντά, συσπειρώνει τους μύες της πριν το θανάσιμο άλμα.

Πάντα είχα την απορία τι σκέφτεται η λεοπάρδαλη εκείνη τη στιγμή. Που να μπήξει τα νύχια, πόσο μακριά να πηδήξει, τι μπορεί να πάει στραβά, ποιο θα είναι το plan b? Πιθανότατα δε σκέφτεται τίποτα από όλα αυτά, το ένστικτο έχει αναλάβει 100%. Γιαυτό και καταφέρνει να φάει. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος δεν έχει αυτή την ικανότητα πια, την έχει αμβλύνει ο πολιτισμός.

Εκτός αν είναι ώρα να κανιβαλίσει τους ομοίους του. Το ίδιο και εγώ, έρπω στα χόρτα και περιμένω να ορμήσω και να ξεσκίσω τη γαζέλα μου, που αυτή τη στιγμή είναι το επερχόμενο «Siren Charms» album των In Flames. Τα σημάδια δείχνουν ότι πάμε για Βατερλώ μεγατόνων και θα είμαστε ανελέητοι.

Δυστυχώς όμως δε μπορώ να είμαι τόσο cold blooded killer όπως η λεοπάρδαλη και δε γίνεται να αποδιώξω το αίσθημα δικαιοσύνης από μέσα μου. Το νερόβραστο πράγμα που θα μας σερβίρουν οι Σουηδοί, πιστεύω ότι θα είναι απαράδεκτο, είναι αδύνατον όμως να μη βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Και μετά να το λιανίσουμε όπως του αξίζει.

Το γεγονός είναι ότι σαν κυκλοφορία αισθάνομαι ότι αφορά λίγο κόσμο. Έτσι γίνεται κάθε φορά τα τελευταία χρόνια και φοβάμαι ότι πλησιάζει το τέλος. Όχι των ιδίων, αλλά του πόσο θα ασχολείται η κοινότητα μαζί τους, Πριν το τέλος λοιπόν, ας δούμε ποιοι είναι τελικά αυτοί οι τύποι που μερικοί τόσο αγαπήσαμε (ορίστε, το είπα).

– Είναι αυτοί οι τύποι που έβαλαν το αμπιγιέ σουηδικό death metal στο χάρτη και μαζί με μερικούς φιλαράκους τους έφτιαξαν ένα ολόκληρο ιδίωμα που μέσω των συνεχιστών ζει μέχρι σήμερα, 20 χρόνια μετά.

– Είναι οι τύποι που με την βορειοευρωπαϊκή απάθειά τους δεν ασχολήθηκαν με το κράξιμο της υπόλοιπης κοινότητας ούτε μια στιγμή. Είμαι death metal σχήμα και θα κάνω διασκευή Depeche Mode, επειδή έτσι. Πλέον η διασκευή Depeche Mode είναι επίσημα παιδική ασθένεια, είναι απαραίτητο όλοι να την περάσουν.

– Είναι οι τύποι που έκαναν το πρώτο μεγάλο βήμα ώστε το metal να θεωρείται ενιαίο. Ακριβώς επειδή δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με την κόντρα βαριά Στοκχόλμη/ελαφρύ Γκέτεμποργκ, όταν τους φάνηκε σωστό έριξαν στο ακραίο τους χαρμάνι και κλασικές δισολίες και ευδιάκριτα solos, φέρνοντας τη Βρετανία κοντά στη Σουηδία.

– Είναι οι τύποι που αυτή η επιτυχία δεν τους έφτασε. Δεν έπεσαν στην παγίδα να τελειοποιήσουν το μίγμα τους, αλλά ευκαιρίας δοθείσης, βίωσαν το όνειρο κάθε νεαρού Σουηδού να ζήσει στην Αμερική (@Σόφι) και όχι μόνο αυτό, αλλά επέτρεψαν στην εμπειρία αυτή να ποτίσει πάνω τους. Λιώνοντας στις περιοδείες με Slipknot, Mudvayne, Testament έπιασαν how the job is done στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και έδειξαν τι έμαθαν αμέσως μετά.

– Είναι οι τύποι που άλλαξαν το όλο ύφος τους προς το πιο compact, άμεσο, catchy και εμπορικό με μόνο γνώμονα το να μη σκουριάσουν. Μερικοί σκουριασμένοι το λένε ακεραιότητα, μερικοί δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια. Δεν έγιναν relevant, έδειξαν το πως γίνεται. Έφεραν την Αμερική στη Σουηδία και το ανάποδο και μην αρχίσω να απαριθμώ μπάντες. Μπορεί τώρα να σου λένε οι Αμερικάνοι ότι «εγώ dude, At The Gates κι έτσι», αλλά χέσε με, σταμάτα να χοροπηδάς με το «Only For The Weak» όταν δε σε βλέπει κανένας και μετά έλα να μου πεις για ευρωπαϊκό death metal, Oli Sykes.

– Είναι οι τύποι που πρώτοι από όλους σε έκαναν cool. Πλέον με την εξαίρεση των γερόλυκων (και αυτό όχι 100%) μέσα στα προτερήματα μιας μπάντας είναι και το να υποστηρίζει το στυλ της, να ντύνει με την εικόνα της τη μουσική της και να δημιουργεί όσο μπορεί τη φυλή που την ακολουθεί. Η μουσική πάντα μα πάντα θα έρχεται πρώτη, όμως κανείς δε μπορεί να πει ότι η στυλιστική συνάφεια δεν αποτελεί πρόοδο. Το λευκό καλώδιο από το iPod του Friden δεν έκανε το «Touch Of Red» σπουδαιότερο κομμάτι, έκανε εσένα όμως να απομακρυνθείς ένα βήμα από το defender-of-steel-κι-ας-μη-γαμήσω-ποτέ lifestyle.

– Είναι οι τύποι που (και) μέσω αυτής της ικανότητας δεν έγιναν απωθητικοί σαν ηλικιωμένοι στους νέους. Οι σημερινοί 25-30 έχουν το «Reroute To Remain» σαν σχολικό soundtrack, έμαθαν όμως και να ντύνονται από το συνοδευτικό dvd του «Come Clarity».

– Είναι ακόμα οι τύποι που το κάνουν αυτό. Η μουσική τους ακολουθεί τα δικά τους standards, δεν υπάρχουν πλέον τάσεις να τους ελκύσουν (είναι και μεγάλοι άνθρωποι) και μπορείς να πεις χωρίς να κάνεις λάθος ότι δεν οδηγούν καμία εξέλιξη στην τέχνη. Εσύ όμως που τους ακούς χρόνια, όταν θες να ντυθείς ψιλοκαλά και casual, γιλέκο με πουκάμισο χωρίς σακάκι και τραγιάσκα θα βάλεις, σωστά; Προδιδόμαστε από όλες τις μεριές.

Δεν ξέρω τι θα αφήσουν οι In Flames πίσω τους. Θέλω να πιστεύω ότι θα είναι αυτό το καλλιτεχνικό globality που έφτασε πέρα από την τέχνη. Μπορεί να είναι η δίκαση στο ρεφρεν του «Clayman» και μόνο.

Όλα αυτά βέβαια αν και μόνο αν μιλάμε για το ουσιαστικό τέλος ε; Πόσο awesome θα είναι να βγει φανταστικό το «Siren Charms» και να φάμε τη γλώσσα μας;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s