Tattooed work ethic – Πράγματα που καμαρώνουμε

10515050_10204333064353706_346903519_nΑυτή η ξαφνιασμένη δεσποινίδα (είσαι ερασιτέχνης παπαράτσι, είσαι και άγαρμπος ρε Alex) είναι η Jenny Douglas.

Είναι η tour manager και ηχολήπτρια στην περιοδεία των Stick To Your Guns που γυρνάει την Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι αυτό το explodingly fun πράγμα που είδαμε στη Θεσσαλονίκη συνεχίζεται σε κάθε σταθμό.

Αυτό που φαντάζομαι θα παραβλεφθεί είναι το πόσο μεγάλο κομμάτι ευθύνης για αυτή την επιτυχία έχει προσωπικά, αυτό το κορίτσι. Που εκτός από το να κανονίσει όλα τα διαδικαστικά ενός ταξιδιού 6-7 ατόμων από την California μέχρι τον πάτο της Ευρώπης, με ένα σωρό συμπράγκαλα και ένα σκασμό ενδιάμεσες στάσεις, κάθεται κάθε βράδυ πίσω από την κονσόλα του κάθε venue και προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί.

Δεν είναι σωστή διατύπωση αυτή. Όλοι οι υπόλοιποι είναι που προσπαθούν να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. Οι άλλες μπάντες που δεν έχουν soundman μαζί τους και εύχονται ο κακοπληρωμένος υπάλληλος του τάδε club στη Βαρσοβία που θα κάτσει να φτιάξει τον ήχο τους να έχει κέφια τη συγκεκριμένη βραδιά.

Η Jenny Douglas είναι μια τόσο τυπική επαγγελματίας που σίγουρα δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Καταρχήν, το ότι είναι focused και αφοσιωμένη σαν άνθρωπος φαίνεται από το ένα εκατομμύριο tattoos που κουβαλάει πάνω της. Αυτά τα πράγματα, σε αυτό το βαθμό δε γίνονται αν δεν έχεις το μυαλό σου συγκεντρωμένο.

Η κοπέλα λοιπόν, την ώρα που έστηναν οι Stick, μπήκε στην κονσόλα, μηδένισε ΟΛΑ τα κουμπάκια, κατέβασε ΟΛΕΣ τις στάθμες και έκατσε τσούκου τσούκου και τις έφτιαξε από την αρχή. Σε σημεία, έβαζε να παίζει ένα bubblegum hip hop κομμάτι που δεν αναγνώρισα και ρύθμιζε πράγματα πάνω του. Η θεωρία λέει ότι ο κάθε σοβαρός ηχολήπτης έχει ένα συγκεκριμένο κομμάτι, που λειτουργεί μόνο στο δικό του αυτί και βασίζεται σε αυτό για να φτιάξει ήχο για το οτιδήποτε.

Αποτέλεσμα; Γνωστός μουσικός της πόλης, που έχει παίξει στο 8ball ένα σκασμό φορές, μου είπε ότι «από εκείνον τον γνωστό marshall στη γωνία, αποκλείεται να βγαίνει τέτοιος ήχος κιθάρας».

Κι όμως, συνέβη. Οι Stick To Your Guns είχαν ήχο ατσάλι, κιθάρες απλωμένες, τύμπανα καθόλου βαβουριάρικα και το μόνο που είχαν να κάνουν, ήταν να μας πετάξουν στα μούτρα το ενθουσιώδες hardcore τους. Ο κόσμος πάρταρε, κλωτσομπούνια έφευγαν δεξιά και αριστερά και ομολογώ ότι πέρασα υπέροχα. Επειδή κάποιοι φρόντισαν για αυτό.

Μας αρέσει η ιδέα του ανέμελου, χαοτικού live, που όλα μπορούν να πάνε στραβά, κατά τύχη δουλεύουν όλα, στάχτη και αποκαϊδια μετά. Εκεί που τελειώνει αυτή η σαχλαμάρα, έρχεται το αμερικάνικο work ethic.

Δε λέω ότι δεν υπάρχουν σωστοί επαγγελματίες σε κάθε χώρα (αλήθεια, υπάρχουν, ακόμα και στη Θεσσαλονίκη έχω δει έναν μια φορά), όμως δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ αμερικανός που θα φτάσει να παίζει στα Βαλκάνια, που να μην είναι ΑΨΟΓΟΣ, ΠΑΝΤΑ.

Υποθέτω συμβαίνει επειδή για να φτάσεις να βγεις από την τεράστια Αμερική, σημαίνει ότι έχεις τερματίσει τους άπειρους εσωτερικούς σταθμούς και έχεις δοκιμαστεί στο έπακρο. Αλλά δεν είναι μόνο αναγκαιότητα, το ξέρουμε ότι όσον αφορά τη δουλειά τους, οι άνθρωποι δεν αστειεύονται.

Είναι πολύ εύκολο σε αυτό το σημείο να ξεκινήσει μια τεράστια ηθικολογική συζήτηση για την τέχνη, τα οικονομικά μεγέθη, τον καπιταλισμό, την ειλικρίνεια, το rocknroll. Σήμερα όμως, θα προτάξω τη νυχτερινή μου διασκέδαση και αυτό που πήρα εγώ με τα 18 ευρώ που πλήρωσα στην είσοδο. Να πω την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν τόσα. Μπορεί περισσότερα, μπορεί και λιγότερα.

Obviously, αυτός είναι ένας δείκτης επιτυχίας. Όταν με κάνεις να μη με νοιάζει το πόσα έδωσα και όταν δεν είμαι εφοπλιστής (δεν είμαι), σίγουρα έκανες κάτι καλά.

Δε λέω ότι το rocknroll είναι ένα μαθηματικό ισοζύγιο του αν κλαίω τα λεφτά μου ή όχι, αλλά αν δε με ενδιέφερε το όλο στήσιμο, θα άκουγα μόνο street μουσικούς και θα πετούσα κέρματα στο καπέλο τους.

Προσωπικά, μεταξύ ενός φανφάρα καλλιτέχνη που θα φτύσει τη (υπαρκτή όντως) μεγαλοφυία του στα μούτρα μου και θα απαιτεί να τον αποθεώσω και ενός που θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να εισπράξω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το μήνυμά του, δε θα δυσκολευτώ καθόλου να διαλέξω.

Κι αυτό δεν είναι πελατειακή σχέση. Λέγεται «μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια».

Thanks a bunch for that, Jenny Douglas.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s