Η ουσία του μηνύματος – Κύριε frontman, σε μένα μιλάς;

opeth-liveΣου αρέσει η μουσική; Πιθανότατα ναι. Να πηγαίνεις σε συναυλίες; Και αυτό, επίσης. Το ίδιο συμβαίνει σε όλους μας νομίζω. Και ενώ είναι κάτι τόσο γενικά αποδεκτό, γιατί έχω την εντύπωση ότι δεν το έχουμε σκεφτεί αρκετά;

Θα μου πεις ότι ρε φίλε, spare me τη σημειολογική ανάλυση στο παραμικρό, μερικά πράγματα δεν είναι επιστήμη, η μουσική είναι τέχνη, έχει πλάκα, πας για να χορέψεις, για να σοδομίσεις τις φωνητικές γραμμές με την γαϊδουροφωνάρα σου, ενίοτε και για να σου καρφώσει μια αγκωνιά στα μούτρα ο hardcoreας διπλανός σου. Έχει και αυτό την πλάκα του.

Είμαι ο πρώτος που θα υποστήριζε 100% κάτι τέτοιο. Όχι την αγκωνιά, αλλά την ανάλαφρη οπτική διασκέδασης και την αξία της συμμετοχής σε κάτι απελευθερωτικό, χωρίς βαθιά ανάλυση.

Όμως αυτό δε συμβαίνει. Όλοι το ψειρίζουν το πράγμα. Και είναι η μισερή σκέψη, μέχρι ένα σημείο μόνο, που σε τυφλώνει και γεννά παρεξηγήσεις.   Ίσως θα έπρεπε να είναι πιο απλό, υπάρχουν όμως πολλοί διαφορετικοί λόγοι που πάει ο καθένας μας σε μια συναυλία.

Σχεδόν για τους μισούς, το θέμα είναι το socializing. Μια ωραία, βαβουριάρικη έξοδος, θα δω τους γνωστούς, θα γνωρίσω μερικούς ακόμα, ποτάκια, κουτσομπολιό στην πασαρέλα, γκομενάκια με σορτσάκια και tattoo στο μπούτι (τι νέα μόδα είναι αυτή πάλι ε;) και γενικά αντί να πάω να στριμωχτώ στo Drunk Sinatra, δεν πάω σε ένα live?  

Πάντα θα δεις και τους συλλέκτες εμπειρίας. Μπορεί να γουστάρω τη μουσική που θα ακούσω μέχρι θανάτου, μπορεί και λιγότερο, αλλά θέλω να πάω, για να τους προσθέσω κι αυτούς στο συναυλιακό βιογραφικό μου. Να φτάσω 45 και να λέω ότι έχω δει 6,000 συναυλίες. Είναι κάπως σαν να μαζεύεις τα χαρτάκια Panini.  

Δε λείπουν ποτέ οι αφοσιωμένοι followers. Που δεν τους νοιάζει ο κόσμος γύρω τους, που θα σκάσουν πολύ, πολύ, πολύ νωρίς, θα περιμένουν με τη μούρη κολλημένη στην πόρτα να ανοίξει και θα γκρεμοτσακιστούν να πιάσουν κάγκελο μπροστά, δε θα κουνηθούν χιλιοστό από εκείνο το σημείο, δε θα πιουν, δε θα κοιτάξουν γύρω τους, θα έχουν βάλει καθετήρα και θα αποθεώνουν τον καλλιτέχνη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.  

Δε διαφωνώ ότι υπάρχουν και οι αγνοί μουσικόφιλοι. Εκείνοι που θέλουν να ακούσουν τη μουσική να παίζεται μπροστά τους, στη μορφή που originallyέχει. Χωρίς γυαλιστερές παραγωγές, χωρίς κολπάκια του studio, με τα μούτρα του κιθαρίστα να επηρεάζουν αυτό που λαμβάνουν οι αισθήσεις σου, the real deal ρε παιδί μου. Όπως γινόταν το ’20, που ο κόσμος δεν είχε μέσα αναπαραγωγής στο σπίτι του και αν του άρεσε η μουσική θα έπρεπε να πάει εκεί που παιζόταν ζωντανά για να την ακούσει.  

Αυτό που ξεχνάμε να σκεφτούμε, είναι ότι αντίστοιχα πολλούς και διάφορους λόγους έχουν και οι μουσικοί για να βγαίνουν και να παίζουν live. Και αυτό που με απασχόλησε την περασμένη εβδομάδα ήταν, αυτός ο τύπος εκεί πάνω, σε ποιον ακριβώς απευθύνεται;  

Η ιστορία πάει ως εξής.  

Είχα πάει σε ένα πολύ ωραίο hardcore live και σε ένα δυο σημεία, ο τραγουδιστής πέταξε μικρά λογύδρια σχετικά με το πόσο εντύπωση του κάνει που ξεκίνησαν από την California να έρθουν για πρώτη φορά τόσο μακριά και βρίσκει κόσμο να ξέρει τα τραγούδια του. Λογικό, αν ρωτάτε εμένα. Και μετά ξεκινά ένα spokenwordsolo για το πώς η μουσική μας ενώνει, και πως είμαστε όλοι ένα, και πόσο δεν έχει σημασία «κάτω από ποια σημαία ζούμε» (υπέροχοι αμερικάνοι, τους λατρεύω) και πως πρέπει να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο και τα λοιπά.  

Δεν είναι ότι στράβωσα, αλίμονο, κατά βάση φυσικά και έχει δίκιο ο άνθρωπος. Απλά ένιωσα έντονα, ότι αυτά δεν τα λέει σε μένα. Είναι πράγματα που ήδη ήξερα, δεν περίμενα κανέναν να έρθει από την άλλη άκρη του κόσμου να μου τα πει.

Συζητώντας το μετά με ένα φίλο, καταλήγουμε ότι σίγουρα είναι από εκείνες τις στάνταρ εκφράσεις που σχεδόν όλοι οι επαγγελματίες μουσικοί λένε σε κάθε συναυλία, την ίδια χρονική στιγμή.  

Ε, πανάθεμα το show, μας δουλεύουν όλοι τους. Η συζήτηση μπορεί να γίνει τεράστια. Να ρίξεις δίκια στο μουσικό που πρέπει να κάνει το ίδιο κάθε βράδυ. Στον κάθε τύπο σαν εμένα, που θα ακούσει τυποποιημένα σφηνάκια «επικοινωνίας με το κοινό». Μπορείς να τσαντιστείς και να δικαιολογήσεις το οτιδήποτε.  

Εκτός αν βρεις τη φράση κλειδί στην παραπάνω πρόταση. Είναι η «στον κάθε τύπο σαν εμένα». Ναι, δε χρειάζομαι κανέναν να μου πει τέτοια πράγματα. Ούτε ότι η μουσική ενώνει, ούτε ότι είμαστε όλοι ίσοι, ούτε ότι είμαι το καλύτερο κοινό του κόσμου, ούτε ότι οι φασίστες είναι βλάκες, ούτε ότι τα όνειρα βγαίνουν αληθινά, ούτε τίποτα.  

Μα, δεν τα λένε ποτέ σε κάποιον σαν εμένα. Όλα όσα λένε και κάνουν οι μουσικοί επί σκηνής, θέλω να πιστεύω ότι απευθύνονται σε εκείνον τον τύπο, που πήγε στην πρώτη συναυλία της ζωής του. Που είναι το μοναδικό αγνό σφουγγάρι που θα απορροφήσει το παραμικρό. Ο οποίος θα πρέπει να διαχειριστεί όλο το μήνυμα που αντιπροσωπεύει σαν καλλιτέχνης ο μαλλιάς με το μικρόφωνο εκεί πάνω.  

Αυτός είναι που πρέπει να πιστέψει στο rocknroll, αυτός πρέπει να φάει τα decibel στο κεφάλι, αυτός να εντυπωσιαστεί με τη θεατρικότητα, αυτός να φοβηθεί από τη σατανίλα, αυτός να παρασυρθεί σε χορό, αυτός να μεθύσει πρώτη φορά με μιάμιση νερωμένη μπύρα.

  Δεν πρέπει τουλάχιστον ένας να βγαίνει από ένα live, έχοντας νιώσει ότι ανήκει κάπου; Ώστε να πάει να αγοράσει μια κιθάρα, 15 δίσκους, να φτιάξει ένα συγκρότημα, να πιάσει ένα πληκτρολόγιο, να κάνει μερικούς φίλους, να γνωρίσει ένα κορίτσι;  

Είναι φοβερά θλιβερή σκέψη, αλλά αυτός ο κάποιος σίγουρα δε θα είμαι εγώ. Οπότε στο επόμενο live που θα λάβει χώρα κάποια κλισέ έκφραση ή δραστηριότητα του rocknroll και θα με βρει ξενερωμένο, θα κοιτάξω γύρω μου. Αν έχουν πάει όλα καλά, θα υπάρχει κάποιος που θα βγει διαφορετικός από όταν μπήκε.

  Σε κάνει να ελπίζεις ξανά στον κόσμο για λίγο, έτσι δεν είναι;  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s