The Voice’s Got Talent – Τέχνη με τηλεκοντρόλ

2013_1016_TheVoice_aboutimage_1920x1080_GYΚαταρχήν, πρέπει να ξεκινήσουμε με την παραδοχή ότι anybody who’s anybody, βλέπει και απολαμβάνει animation ταινίες. Δε μιλάω μόνο για κουλτουρέ cinematicδημιουργίες από τους υπονόμους της Ιαπωνίας, με εξωγήινους assassins και πλοκάμια, αλλά και για αμερικάνικα blockbusters που κοστίζουν εκατομμύρια, πουλάνε merch σε παιδάκια και χρόνια τώρα σε κάνουν να σκουπίζεις δάκρυα στο σαλόνι κρυφά από το κορίτσι σου, ενώ το παίζεις άνετος και σκληρός με το Kin Beneath Chorus μπλουζάκι σου.

Disney, Pixar, Dreamworks και όλες οι cross συγχωνεύσεις έχουν αφήσει πίσω τους μεγάλες στιγμές και δε σηκώνω κουβέντα για αυτό. Αν δεν έχεις νιώσει το νόημα της αγάπης στο Wall-E ή αν δε χρειάζεσαι χαρτομάντηλα στα τελευταία 5 λεπτά του Toy Story 3, δεν είσαι άνθρωπος. Τελεία και παύλα.

Εξίσου σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό πάντα έπαιζαν και τα τραγούδια. Είτε προχωρούσαν την ιστορία, είτε προσέφεραν ένα ευχάριστο διάλειμμα, πάντα είχαν ξεχωριστό ρόλο και μερικά από αυτά όπως το τραγούδι του Κουασιμόδου στην Παναγία των Παρισίων ή το “Circle Of Life” στο Lion King δε θα ξεχαστούν ποτέ.

Τα περασμένα χριστούγεννα (marketing περίοδος ντε) είχαμε μια ακόμα τέτοια στιγμή. Από το “Frozen”, την πρόσφατη Disney ταινία, το τραγούδι της πριγκίπισσας Έλσα θα μείνει στην ιστορία και απολύτως δικαιολογημένα.

Εντελώς φυσικά, άναψε το ενδιαφέρον των bedroom performers που πήραν σειρά για να το διασκευάσουν. Ακούστηκε πολύ σοβαρό και επίσημο αυτό, αλλά προφανώς μιλάμε για εκείνους τους forever alone τύπους που κλεισμένοι στα δωμάτιά τους αγκαλιά με τη webcamera τους, πλασάρουν στον κόσμο αυτό που θεωρούν ως ταλέντο τους. (Λέει ο τύπος που γράφει με το laptop, χαράματα στην κουζίνα).

Ένας από αυτούς είναι και ο Caleb Hyles, που είναι τραγουδιστής με το δικό του κανάλι στο YouTube και από όλα. Δε θέλω να είμαι αυστηρός, ο άνθρωπος φυσικά και μπορεί να τραγουδήσει, το λένε και τα πάρα πολλά αποθεωτικά σχόλια που συνοδεύουν τα 6.5 εκατομμύρια views του.

 

Το τι υπάρχει μέσα σε αυτά τα σχόλια είναι το θέμα μας σήμερα. Εκτός από τα κλασικά ενθαρρυντικά «είσαι φοβερός», «συνέχισε έτσι», «θα είναι καλύτερα αν διορθώσεις το τάδε», είναι και ουκ ολίγα του στυλ «έχεις φωνάρα man, πρέπει να πας στο The Voice» ή «οπωσδήποτε θα κερδίσεις το επόμενο America’s Got Talent» και τέτοια.

Εκεί με τσίμπησε κάπως. Μου φάνηκε λίγο λάθος στην αρχή. Αυτό είναι δηλαδή; Αν έχω μια πολύ καλή και πειθαρχημένη φωνή, αυτός είναι ο δρόμος μου; Είμαι προορισμένος για κάποιο τηλεοπτικό δίκτυο; Να περάσω, να κερδίσω, να μου κάνουν ένα μούφα συμβόλαιο και …μετά τίποτα;

Ρε γαμώτο σκέφτηκα, που πήγε ο old school τρόπος; Έχεις φωνή; Ψάχνεις για μπάντα που να τους λείπει τραγουδιστής. Αυτή η νεολαία το έχει παρακάνει με τα talent shows. Όλοι τρέχουν να γίνουν πανδιάσημοι μέσα σε 2 μήνες. Εκεί έχει καταπέσει το rock n roll?

Ευτυχώς μετά από λίγο, συνήλθα. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι η νεολαία που με απασχολεί, χέστηκα για τις τσιχλοφουσκέ bimbos και τους metrosexual σκλάβους του image. Για τη δική μας φάρα ανησύχησα, μήπως έχασαν τα παιδιά το δρόμο τους. Μετά συνήλθα λίγο περισσότερο.  Οι τύποι των  talent shows, δεν είναι στη δική μας φάρα.

Οι χιλιάδες underground μπάντες που λειτουργούν ανά πάσα στιγμή, είναι η απόδειξη. Ο rock n rollκόσμος δεν έπεσε με τα μούτρα στις οντισιόν των καναλιών, απλά επειδή οι παραγωγοί τους ψάχνουν την ποικιλία, θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά να ξετρυπώσουν και κάποιον δήθεν ροκά, έτσι για το μπουφέ. Δε μπορεί να μην τον καταλάβεις, είναι εκείνος που στην πρώτη εμφάνιση θα τραγουδήσει Nickelback.

Δεν είναι τυχαίο που τα σοβαρά είδη μουσικής, αυτά που απαιτούν αληθινή αφοσίωση και κουλτούρα δεν έχουν εκπροσώπηση σε αυτές τις εκπομπές. Πάντα θα βρεθεί ο αποτυχημένος ψευδοτενόρος και η βαθυστόχαστη έντεχνη του Cosmopolitan, αλλά είναι πάντα τα λαϊκά είδη μουσικής που θα συντηρήσουν τέτοιες καταστάσεις.

Μπορεί να έχουν ανάγει την προσωρινή αναγνωρισιμότητα σε υπέρτατο σκοπό της τέχνης προσπαθώντας να πουλήσουν διαφημίσεις για σερβιέτες και αυτοκίνητα, όμως το αποτέλεσμα πάντα θα δικαιώνει τον αληθινό καλλιτέχνη, που πέρασε από τα 40 κύματα που έπρεπε να περάσει.

Και δε μιλάω για καμιά υψηλή κουλτούρα, ακόμα και στο παιχνίδι, η διαφορά είναι το πόσο αβίαστα περνάει το μήνυμα. Πόσο άνετα μπορείς να βγάλεις ένα τραγούδι από μέσα σου.

Άσχετα αν στα πρωινάδικα μιας φτωχής χώρας στον πάτο του ευρωπαϊκού νότου ή σε μια γειτονιά της Κάτω Τούμπας θα σε κοιτάνε με απορία όταν πεις τα ονόματα Idina Menzel, Jimmy Fallon ή Questlove, ΑΥΤΗ η εκτέλεση του ίδιου τραγουδιού με παιδικά μουσικά παιχνίδια, δε μπορεί να υπάρξει αν δεν είσαι πραγματικός καλλιτέχνης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s