Όταν ο καπιταλισμός τα βάζει με ένα κράνος. Με αυτιά επάνω.

deadmau5Ήταν από τα headlines των προηγούμενων ημερών. Σχεδόν από το πουθενά, η Disney κινήθηκε δικαστικά εναντίον του Deadmau5, επειδή θυμήθηκε ότι το κράνος του με τα αυτιά μοιάζει στο Mickey Mouse.

Το κράνος όντως μοιάζει, αλλά για κάποιο λόγο αυτό δε φάνηκε να ενοχλεί τη Disney ολόκληρη την τελευταία δεκαετία που ο κύριος Zimmerman blastάρει progressive house.

Ο ίδιος δε φάνηκε να τρέμει από φόβο στην ιδέα ότι ένας media κολοσσός θέλει να τον φάει ζωντανό εν μέρει επειδή έχει ο ίδιος το copyright της εμφάνισής του και επίσης επειδή φαίνεται οι νομικοί εκπρόσωποί του να είναι ιδιαίτερα αξιόμαχοι. Ήδη ανταπέδωσαν τα δικαστικά πυρά με αφορμή ένα κομμάτι του Deadmau5 που χρησιμοποίησε η Disney χωρίς άδεια σε ένα cartoon τους και η μάχη συνεχίζεται.

Μετά την έκταση που πήρε το θέμα, το πιθανότερο είναι να βρεθεί μια μέση εξωδικαστική λύση ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Αλλά δεν είναι αυτή η ουσία του πράγματος.

Αγαπητή Disney, ΠΟΣΑ ΘΕΣ ΑΚΟΜΑ;

Είναι εξοργιστικό, ένας τεράστιος οργανισμός, με κέρδη δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο, επί 40 χρόνια, να βρίσκει στόχο σε έναν καλλιτέχνη, του οποίου η επιτυχία και η επιρροή είναι σταγόνα στον ωκεανό εν συγκρίσει και να προσπαθεί να τον τσαλαπατήσει επειδή τι; Θα μπερδευτεί το target group των 5χρονων πελατών της Disney και θα δώσει το χαρτζηλίκι του σε ένα cd ηλεκτρονικής μουσικής, αντί για μαλλί της γριάς στη Disneyland? Και πόσο χαζός νομίζουν ότι είσαι, ώστε να μπερδέψεις τον αρραβωνιαστικό της Minnie με τα house beats?

Το χειρότερο είναι ότι δε συμβαίνει τίποτα από αυτά. Ο γίγαντας ένιωσε ότι το μυρμήγκι τον αμφισβήτησε και πήγε να το πατήσει, επειδή μπορεί. Επειδή έτσι έχει συνηθίσει, επειδή έτσι κάνει η φάρα του.

Στην πατρίδα του καπιταλισμού, όπου οι πολυεθνικές είναι ο Θεός, αυτό είναι το σύνηθες. Όπως οι νταήδες στο σχολείο, πρέπει όλα να γίνονται όπως τα θέλουν. Είναι γνωστό ότι στο χώρο του entertainment δεν υπάρχει περιθώριο για παρεξηγήσεις, οι τεράστιοι media όμιλοι ελέγχουν τα πάντα.

Clear Channel Communications, 1200 ραδιοφωνικοί σταθμοί.

Livenation, 20,000 συναυλίες, 26,000,000 θεατές. Το χρόνο.

Ticketmaster, 140 venues.

Καλλιτέχνες και κοινό είναι περικυκλωμένοι από παντού. Θα κυκλοφορήσεις το δίσκο σου από την τάδε πολυεθνική, θα τον προμοτάρουν τα ραδιόφωνά μας σε όλη τη χώρα, θα κλείσεις τις συναυλίες της περιοδείας σου στα δικά μας clubs, θα αγοράσουν οι fans σου εισιτήρια από τη δική μας υπηρεσία. Με τους δικούς μας κανόνες, τις δικές μας προϋποθέσεις, τις δικές μας τιμές.

Νομικά τμήματα είναι σε καθημερινή μάχη με τους αμερικανικούς νόμους περί μονοπωλίου, αλλά αυτό δεν εμπόδισε καμία πολυεθνική, ποτέ. Είναι ψίχουλα τόσο τα δικαστικά έξοδα, όσο και τα τυχόν πρόστιμα μπροστά στο actual κέρδος.

Το χειρότερο είναι ότι αυτός ο μηχανισμός είναι ισχυρότερος και από τον πιο δημοφιλή καλλιτέχνη. Κανείς δε λέει κουβέντα. Το 2004 ένας ραδιοφωνικός όμιλος ζήτησε από τους Metallica να ηχογραφήσουν ένα lame σποτάκι για ένα διαγωνισμό που έκαναν. Οι ίδιοι αρνήθηκαν και στο “Some Kind Of Monster” documentary υπάρχει η σχετική σκηνή που μιλούν με το manager τους στο τηλέφωνο και τους λέει ότι αν δεν το κάνουν, απείλησαν ότι θα τους «γαμήσουν στο επόμενο album». Με την έννοια ότι θα φροντίσουν να μην παιχτεί στα χιλιάδες ραδιόφωνα που ελέγχουν. Ο Hetfield με απορία τον ρωτάει «μπορούν να το κάνουν αυτό;», για να πάρει την απάντηση «μπορούν και θα το κάνουν». Αποτέλεσμα; Οι πανίσχυροι Metallica με 20 χρόνια καριέρας στην πλάτη εκείνη την εποχή, ηχογραφούν χαρωποί ένα σποτ.

Όλοι σκύβουν το κεφάλι. Εκτός αν δε σε νοιάζει να εκμηδενιστείς συναυλιακά. Επειδή ξέρεις ότι θα επανέλθεις, επειδή νιώθεις ότι αυτό που έχεις μέσα σου αντέχει στο χρόνο. Επειδή πιστεύεις ότι αυτό που μετράει είναι να κάνεις το σωστό.

Επειδή είσαι ο Eddie Vedder και η μπάντα σου είναι οι Pearl Jam.

Στο πασίγνωστο απόσπασμα από το PJ20, στη σκηνή όπου μπροστά σε όλη τη βιομηχανία που παρακολουθεί το Rock n Roll Hall Of Fame, ο Vedder την πέφτει (με χιούμορ, αλλά όχι για πλάκα) στην Ticketmaster, φαίνεται μια θλιβερή αλλά γενναία αλήθεια.

Οι Pearl Jam τότε δεν ανέχτηκαν τους περιορισμούς και το μονοπώλιο στις τιμές των εισιτηρίων και αποκόπηκαν από το κοπάδι. Τους στοίχισε χρόνια περιοδειών στα χειρότερα μέρη, υπό τις χειρότερες συνθήκες, χωρίς κέρδη, αλλά όλα έχουν ένα τίμημα.

Και αυτό που αξίζει, φαίνεται στα πρώτα 45 δευτερόλεπτα του video. Δες τα μούτρα του Neil Young, του Jimmy Page, του Robert Plant, του Willie Nelson, την ώρα που παρακολουθούν backstage το Vedder. Έχουν όλοι αυτή την έκφραση «δες τον πιτσιρικά, τα είπε!». Με χαμόγελο awkward ικανοποίησης, για κάτι που οι ίδιοι δε θα έκαναν ποτέ.

Χρειαζόμαστε κι άλλους Eddie Vedders, χρειαζόμαστε κι άλλους Deadmau5s.

Ή ίσως απλά να χρειαζόμαστε λιγότερες αχόρταγες πολυεθνικές;

 

 

Advertisements

One thought on “Όταν ο καπιταλισμός τα βάζει με ένα κράνος. Με αυτιά επάνω.

  1. Παράθεμα: Streaming music και ένα καλλίγραμμο δόκανο με τακούνια | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s