Insomnium 2014 – Grow(l)ing ψυχοθεραπεία

insomnium-shadows-of-the-dying-sunΑκούγεται αυτοαναιρούμενο, αλλά είναι αλήθεια. Ο μεγαλύτερος αγώνας που έδωσε τα τελευταία 20 χρόνια το ασυμβίβαστο heavy metal, ήταν προσπαθώντας να συμβιβαστεί. Να ταιριάξει, να μην είναι πια το απόκληρο, το κατακριτέο, το μιαρό. Και στην πορεία αυτού, έκανε τα πάντα. Άλλαξε ήχο, μετατόπισε γεωγραφικά τις πηγές ενδιαφέροντός του, πάλεψε να κερδίσει Grammys, αγωνίστηκε για να παιχτεί στην τηλεόραση, εγκόλπωσε καπιταλιστές χορηγούς για να χτίσει mega festivals, προξένεψε τα ιδιώματά του με άλλα είδη μουσικής, ερωτεύτηκε το mainstream, που να πάρει, μέχρι και τις γυναίκες δέχτηκε μετά από δεκαετίες απαξίωσης.

Και ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα, μας άρεσαν όλα αυτά. Μας άρεσαν τα media, γουστάραμε να βλέπουμε ειδήσεις για τη φάρα μας σε μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, νιώσαμε σημαντικοί που ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιδότησαν δικούς μας μουσικούς, πανηγυρίζαμε όποτε ρίξαμε pop αστέρες από την κορυφή των charts, καμαρώσαμε όποτε καλλιτέχνες από άλλα είδη μουσικής εξέφρασαν το θαυμασμό τους και καμιά δεκαετία πριν, ήμασταν έτοιμοι να γραπώσουμε και το lifestyle.

Και εκεί διαπρέψαμε. Μάθανε πως γαμιόμαστε, πλακώσαν και οι μεταλλάδες. Δε θέλω γκρίνιες, όλοι το κάναμε. Φτιάξαμε στυλ, ορίσαμε dress codes, καβαλήσαμε τα social media και σουζάραμε έως το τέλος του κόσμου. Ελιτίστικα groups, μονόχνωτες κάστες, στονεράδες, νεοθρασάδες, μοντερνάδες, χεβιαλτερνατιβάδες και η αέναη μάχη για το ποιος είναι πιο cool. Η τέχνη υπάρχει μόνο να δίνει καύσιμο στη μεγαλομανία που όλοι οι άνθρωποι έχουν. Απλά εμείς στη ρομαντική εποχή σχεδόν πείσαμε τους εαυτούς μας ότι δεν ήμασταν πρόβατα του marketing. Ότι ήμασταν καλύτεροι από τους υπόλοιπους.

Τώρα, το ξέρουμε μέχρι τελευταίου. Δεν είμαστε ούτε οι καλύτεροι, ούτε οι χειρότεροι. Είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι όπως ο καθένας γύρω μας. Τώρα που δεν υπάρχει σφιχτή επαναστατική ενότητα και όσοι αγαπάμε το σκληρό ήχο δεν έχουμε κάποιο κάστρο να γκρεμίσουμε, απογυμνωμένοι από ηρωισμό και αυτοθυσία, φαίνεται ο πραγματικός μας εαυτός, απλά ζώντας μέρα με τη μέρα. Είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο. Θα σπάσουμε τα κεφάλια μας και θα εξαντλήσουμε φαιά ουσία και πόρους του internet για να διαφωνήσουμε πάνω στο twerking των Mastodon. Και θα το κάνουμε με πάθος.

Την επόμενη μέρα όμως, περπατώντας για τη δουλειά, θα θυμηθείς όλους τους λόγους που σε έβαλαν σε αυτό το παιχνίδι εξαρχής, επειδή θα μπορέσεις να νιώσεις την ψυχή σου να ζεσταίνεται ακούγοντας αυτό το φανταστικό νέο δίσκο των Insomnium.

O 14χρονος εαυτός μου θα έβρισκε ένα μνημείο να ακούει για πάντα. Ο 35χρονος εαυτός μου είναι πλέον σε θέση να κάνει αυτή τη διαπίστωση κυρίως επειδή θυμάται ποιες ποιότητες έχει η μουσική που δε σε αφήνει ποτέ. Και να σου πω κάτι, γάμα τη μουσική, για heavy metal μιλάμε. Το “Shadows Of The Dying Sun” είναι από εκείνους τους αγνούς δίσκους που στοχεύουν στην καρδιά και στην ψυχή. Από εκείνους που αγαπήσαμε στα μέσα των 90’s, από εκείνους τους σοβαρούς, τους εσωτερικούς, που δε σου πάει καρδιά να τους παίξεις φορώντας βερμούδα, που δε θα μπορούσαν παρά να έχουν bleak χρώματα στο εξώφυλλο, που το ομώνυμο κομμάτι δεν είναι το hit single, αλλά το τελευταίο, με την τεράστια διάρκεια και το επικό ογκοβαρές εκτόπισμα.

Το συγκεκριμένο album μπορεί να συγκίνησε εμένα λόγω της gourmet μίξης Amorphis και Dark Tranquillity, η αγνότητα του χαρακτήρα του όμως είναι γοητευτική για τον καθένα που όσο και να ξεπουλήθηκε στο swag και την online φήμη, παραμένει λάτρης της μουσικής.

Ματαιοπονώ, το ξέρω. Δεν έχω καμία αυταπάτη ότι κείμενα σαν αυτό θα οδηγήσουν τους Insomnium στο πάνθεον των αθανάτων. Θα το νιώσουν μαζί με μένα ο κιθαρίστας αυτής της φοβερής μπάντας που έστρεψε και τα δικά μου αυτιά προς τα εκεί, ο Λεωνίδας Αρβανίτης, άντε και τα μέλη των Λαρισαίων The Shadeless Emperor  που συμπληρώνουν τη δεκάδα (ε, περίπου) των ανθρώπων που αγαπάμε τους In Mourning σε αυτή τη χώρα.

Εκτός και αν… το πάνθεον οποιουδήποτε τύπου δεν είναι το ζητούμενο (που δεν είναι), ο λόγος που λιώνουμε για αυτή τη μουσική δεν είναι η αναγνώριση (που δεν είναι), ο καθένας από εμάς έχει έστω και έναν άγνωστο δίσκο που λατρεύει (που όλοι έχουμε), ξέρεις ότι η καλλιέργεια φέρνει την coolness και όχι το ανάποδο (που έτσι είναι) και last but never least αν δε δίνεις ούτε μια γαμημένη δεκάρα τσακιστή για το τι λένε όλοι οι γύρω σου, μέλη της φυλής σου ή όχι.

Αν το heavy metal είναι μόνο ένα πράγμα, τότε είναι αυτό ακριβώς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s