5: The Gray Chapter – It’s a semantic love thing, you wouldn’t understand

imageΌποιος ψειρίζει κάπως τα γύρω από την τέχνη opinion άρθρα, μπορεί να διακρίνει τις 2 κατηγορίες τους. Είτε πρόκειται για υπεραναλυτικά με έμφαση στη  λεπτομέρεια, που βρίθουν αγνώστων λέξεων για τους αμύητους, είτε για τέρμα κεφάτα και ανάλαφρα, με τρανταχτούς τίτλους και feelgood ύφος.

Συνήθως βέβαια αυτό το δεύτερο συμβαίνει όταν ο συγγραφέας πνίγεται στις ενοχές, επειδή όλες τις υπόλοιπες φορές αποδομεί το σύμπαν και κάποιος του σφύριξε ότι η σημειολογική ενδοσκόπηση δεν έχει καθόλου πλάκα (ε; όχι;) και δε μπορείς να γράφεις για rock & roll με nerd τρόπο (τι, πάλι όχι;), οπότε ξορκίζει τους δαίμονές του.

Ένα το κρατούμενο.

Αυτή την περίοδο, όποιος ψειρίζει τον πλανήτη «Σκληρός Ήχος» βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα αδυσώπητο pattern. Η τάση είναι μια και μοναδική. Τη βαφτίζω αυτή τη στιγμή ως «Διάλεξε τον αγαπημένο σου παλιό που επιστρέφει φέτος και τέσταρε την υπομονή μας με το αν και κατά πόσο σου δικαίωσε τις προσδοκίες». Γίνεται αντιληπτό ότι δε θα κάνω ποτέ καριέρα ως punch liner, αλλά σε nerd level σας ταΐζω τη σκόνη μου.

Παραβλέπουμε το παθογένεια alert του να μην ασχολείται κανείς με καινούρια μουσική από φρέσκους καλλιτέχνες και να έχουμε πέσει πάνω στα γερασμένα παλικάρια, και το παραβλέπουμε με υπερηφάνεια. Δεν είναι τώρα η ώρα για τέτοια. Σε αυτό το ring, μπαίνω φορώντας τα χρώματα των Slipknot και στην απέναντι γωνία βρίσκεται το 5: The Gray Chapter.

Δύο τα κρατούμενα.

Αυτή η απροσδιόριστη σχέση που έχουμε με τους Slipknot από την πρώτη στιγμή που το “Spit It Out” single μας χτύπησε εκείνη τη χορδή, τότε που ήμασταν παιδαρέλια κάπου στο 1999, δεν επιτρέπει συμβιβασμούς. Αυτές οι 300 λέξεις που διαβάσατε μέχρι τώρα, ήταν μόνο ο πρόλογος. Απόψε, πέφτουν κορμιά.

Θεοί της βυθοσκοπικής σημειολογίας be my guides…

Το πρώτο που επιβάλλεται να ειπωθεί είναι το προφανές. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν περίμενε κάτι τέτοιο. Προσωπικά είχα εκφράσει βαθύτατες ανησυχίες, είχα διαβάσει τα σημάδια και όσο και να με πλήγωνε, δε μπορούσα να βρω λάθος στην ερμηνεία. Μετά από τέτοιο ντεφορμάρισμα σε όλα τα επίπεδα, δε γινόταν να έρθει κάτι καλό. Δε γράφω λέξη για αποχωρήσεις, απολύσεις, θανάτους, side projects, είναι γνωστά πράγματα. Τους έβλεπες να προσπαθούν 6 χρόνια και σε έθλιβε η ματαιότητα. Γιατί δε φαινόταν τίποτα. Γιατί τους αγαπούσες.

Και γιατί είσαι ένας υπερφίαλος γκάβακας, που νομίζει ότι ξέρει τα πάντα.

Δεν ξέρω αν φταίει η οπτική γωνία και αν ήσουν από μέσα (ένας από αυτούς δηλαδή), θα μπορούσες να διακρίνεις φως στο τούνελ. Ίσως μέχρι και την τελευταία στιγμή να μην το έβλεπαν ούτε αυτοί (ακόμα εικάζει ο αδιόρθωτος, δες τον) και όταν άρχισαν να παίρνουν μορφή τα κομμάτια να αναθάρρησαν.

Το γεγονός παραμένει και ίσως είναι το μοναδικό που αξίζει να ειπωθεί. Το 5 είναι ολόσωστο, αρτιότατο και ποτισμένο με όλα τα σκουληκιασμένα αρώματα που θα έπρεπε να περιμένουμε. Τίποτα δε λείπει, έχουν φροντίσει την κάθε λεπτομέρεια. Το ύφος είναι εκεί, η πίκρα επίσης, ο θυμός και το μίσος, η κάθαρση και το ξέσπασμα.

Όσον αφορά το συναισθηματικό κομμάτι, δεν ήταν έκπληξη. Ακόμα και στις μετριότερες στιγμές τους, δε μπορούσες να τους πεις κίβδηλους κλαψιάρηδες. Στο καθαρά μουσικό κομμάτι είναι που φάγαμε τα μούτρα μας. Ποιος περίμενε να επιστρέψει το nu metal? Σε ποιον δεν έλειψαν τα σφυριχτά μπλιμπλίκια; Αν ήταν η μεταλλοσύνη του Jordison που τους έσπρωχνε όλο και πιο κοντά στην οργανική προσέγγιση, δεν παραπονιέμαι που δεν είναι πια εκεί. Πόση πνοή έλειπε όταν τα κοφτά, τσιγκομεταλλικά drummerίσματα δεν ήταν τόσο παρόντα;

Ο Taylor μοιάζει να κάνει ότι μπορεί για να μην τον πάρω στα σοβαρά. Εύκολο συναίσθημα, καταναλισκώμενες ατάκες, δε θέλω να γράψω αμερικάνικο mentality υπερευαισθησίας (αλλά αυτό είναι) με άρωμα τσιχλόφουσκας. Όλα αυτά εκτός μουσικής. Στο στυλ του, στις κουβέντες του, στα χαζά του βιβλία, στα spoken word tours του. Όταν όμως γδέρνει το γαμημένο το λαρύγγι του, έρχονται όλα πάλι στη θέση τους. Και το έχει ακόμα ο σιχαμένος. Το ΧΙΧ είναι και θα είναι για πάντα το intro που θα σου σφίγγει την ψυχή, μόνο και μόνο εξαιτίας του.

Μέσα σε αυτό το δίσκο, υπάρχουν όλα. Η βία, τα ρεφρέν, οι ατμόσφαιρες, η απώλεια, όλο εκείνο το μπλιάχ που μας σκλάβωσε τότε. Και αν υπάρχει ένα μόνο πράγμα που με εμποδίζει από το να χαράξω το logo τους στο στήθος αλα Slayer, τώρα, μετά από 15 χρόνια, είναι μια σημειολογική λεπτομέρεια.

Σέβομαι την ύπαρξη αυτού που έχω απέναντί μου σαν δημιούργημα, απεριόριστα. Αυτό που δε με αφήνει να ενωθώ σε επίπεδο DNA μαζί του, είναι το πόσο εγώ έχω αλλάξει. Εξηγούμαι:

Οι Slipknot συνεχίζουν να μου φτύνουν στα μούτρα αυτό που είναι, όπως έκαναν πάντα. Και αυτό είναι το πρόβλημα. ΑΚΡΙΒΩΣ όπως έκαναν πάντα. Με την ίδια shock factor μέθοδο, με την ίδια ένταση, με την ίδια φρασεολογία. Με πορώνει το πόσο κομματάρα είναι το “Sceptic”, σχεδόν όσο με εκνευρίζει το πανηλίθιο ρεφρέν του. Και οκ, το δέχομαι σου λείπει ο φίλος σου. Αλλά ρε μεγάλε, ποιον πας να συγκινήσεις λέγοντας “The world will never see another crazy motherfucker like you”? Σοβαρά τώρα; Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις;

Με τρέλαινε αυτή η ερώτηση. Γιατί να έχεις τόσο βαθιά δομημένη ατμόσφαιρα και να τη γκρεμίζεις με γυμνασιακά τσιτάτα; Και ενώ έχεις δείξει φοβερά δείγματα ποιοτικής γραφής στα πιο ήσυχα σημεία σου (Vermillions). Γιατί να φωνάξεις την εύκολη χαζομάρα; Σε ποιον απευθύνεσαι;

Και αυτή ήταν η μαγική ακολουθία λέξεων. Αυτός που απευθύνεται, δεν είμαι εγώ. Όταν μου φώναζε “Fuck it all, fuck this world, fuck everything that you stand for” ήμουν ο σωστός άνθρωπος, στη σωστή στιγμή. Όλες αυτές τις στιγμές, απευθύνεται στον 19χρονο έτοιμο για όλα εαυτό μου, όχι στον 34άρη σημερινό μπαμπά. Δε λέω ότι στην πορεία αυτών των χρόνων έχω μεταλλαχθεί σε Κούντερα που διαβάζει Σπινόζα για να χαλαρώσει, αλλά αυτή η ανάγκη μου για intellectuality εντός του hateful metal μου, είναι δική μου τροχοπέδη.

Οι Slipknot έκαναν αυτό που κάνουν πάντα. Χτίζουν πιστούς από τα 19 που θα παραμείνουν ως τα 35. Εγώ έχω τα εφόδια να αναγνωρίσω τη σημειολογία των πράξεών τους. Ίσως όμως όχι τη φωτιά.

Θέλω να πιστεύω ότι το coming of age συνάδει με την αυτοβελτίωση του ανθρώπου. Και ποιος είπε ότι δεν υπάρχει κάποιο τίμημα σε αυτό;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s