Προτεσταντική ηθική, αλματώδης εξέλιξη και το χειρόφρενο του Steve Albini

Steve-Albini-Lil-Bub-video

Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ο προτεσταντισμός θα πρέπει να είναι η πιο επιτυχημένη θρησκεία του πλανήτη. Του δυτικού πολιτισμού τουλάχιστον, οπωσδήποτε. Και αν ο όρος «επιτυχία» δεν είναι δόκιμος για την έννοια της θρησκείας γενικότερα, στο καλβινιστικό δόγμα περί προκαθορισμού ταιριάζει γάντι.

Η ιστορία λέει ότι μετά την απόσχιση του Λούθηρου από την καθολική εκκλησία, το νέο δόγμα στη διαδικασία να σετάρει τους κανόνες του ήταν απαραίτητο να κάνει ξεκάθαρες τις ντιρεκτίβες προς τους ακολούθους του. Ο Μαξ Βεμπερ στις κοινωνιολογικές του μελέτες αναφέρει ότι στο συγκεκριμένο δόγμα κανείς δε μπορούσε να είναι σίγουρος για τη μεταθανάτια σωτηρία του. Αυτό αναπόφευκτα δημιουργούσε άγχος στους πιστούς που έπρεπε να έχουν κάτι πιο χειροπιαστό, ώστε να ξέρουν αν βαδίζουν στο σωστό δρόμο. Η θεολογία της εργασίας γεννήθηκε τότε λοιπόν, που πρέσβευε ότι η συσσώρευση πλούτου, η αποταμίευση και το πόσο καλά πάνε οι δουλειές κάποιου (και η ασκητική ζωή, αλλά αυτό το αφήσαμε στην άκρη από νωρίς), ήταν σαφής ένδειξη ότι συγκαταλέγεται στους ευλογημένους εκ των πιστών.

Δυστυχώς δε βρέθηκε κάποιος να τσεκουρώσει αυτόν το σατανά την ώρα που σκέφτηκε τέτοιο πράγμα και να μαστε τώρα με περίπου το 6% του παγκόσμιου πληθυσμού να είναι προτεστάντες και όλους τους άθεους να κινούνται στην ίδια κατεύθυνση.

Χτίζοντας επίσημα λοιπόν τον καπιταλισμό ως θρησκευτικό δόγμα, είτε ασπαζόμενοι τους κανόνες αυτούς, είτε όχι, ο δυτικός πολιτισμός τον τελευταίο ενάμιση αιώνα έχει πάρει φωτιά. Ανάπτυξη, πρόοδος, επιστήμη, τέχνη, γνώση και ανταγωνισμός βρίσκονται σε μια φρενήρη κούρσα όπου 99% των περιπτώσεων κερδίζει αυτός με τις βαθύτερες τσέπες.

Τα κέρδη είναι πολλά, αλλά και οι κατακτήσεις επίσης. Ο κόσμος έχει προχωρήσει τόσο πολύ τα τελευταία 200 χρόνια, όσο δεν είχε προοδεύσει σε χιλιετίες. Από τη βιομηχανική επανάσταση μέχρι και χθες, έχουν αλλάξει κυριολεκτικά τα πάντα. Δε μιλάμε για τον Περικλή τον Αθηναίο, ο προπάππους σου που γεννηθήκατε στην ίδια πόλη, που είχατε το ίδιο όνομα, μοιάζει με Νεάντερνταλ μπροστά σε σένα. Και δεν είναι τίποτα τα 200 χρόνια στην γενικότερη ιστορία. Αν διαλέξουμε μια τυχαία πόλη της χώρας, τη Θήβα ας πούμε. Έμενε κόσμος εκεί από πάντα. Τι συνέβη στη Θήβα από το 1134 έως το 1334; Απολύτως τίποτα. Είναι πολλές τέτοιες 200ετίες που δε συνέβη τίποτα.

Διάβασα ένα άρθρο πρόσφατα που έλεγε ότι σε μια κυριακάτικη εφημερίδα, υπάρχει τόση πληροφορία και μαθαίνεις τόσα πράγματα όσα θα χρειαζόταν μια δεκαετία ταξιδιών ένας ναυτικός του προηγούμενου αιώνα για να μάθει. Και μην αρχίσουμε για το Internet, τις online βιβλιοθήκες και το Spotify.

Είναι ένας υπέροχος κόσμος. Γεμάτος ευκαιρίες, ανοιχτές πόρτες, αναπτυξιακές προοπτικές και δυνατότητα να φτάσεις οπουδήποτε γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Φοβάμαι πως είναι υπερβολικά γρήγορα.  Πως είναι να παραγγέλνεις ρολό με πουρέ στο εστιατόριο και να στο φέρνει μετά από 5 λεπτά; Ωπα, κάτσε, κάτι δεν πάει καλά με αυτό. Δε γίνεται να είχε χρόνο να το ετοιμάσει σωστά. Μια θεωρία λέει ότι αυτή η έκρηξη είναι επιθανάτιος ρόγχος. Ότι έρχεται το τέλος του πολιτισμού. Δεν είναι σαν τον ελληνικό καφέ, που βράζει την περισσότερη ώρα ήσυχος και στο τέλος κάνει ένα speedάρισμα, ανεβαίνει, χύνεται και τα κάνει όλα κώλο; Κάτι τέτοιο.

Όμως τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για αυτό; Να το σταματήσουμε; Σίγουρα όχι. Ίσως και να μην πρέπει. Αυτά τα πράγματα δε γυρίζουν πίσω. Συν το ότι κανένας οπισθοδρομικός δεν πέτυχε τίποτα εκτός από το να θρέφει την ηθικολογία του.

Αυτό που ίσως να μπορούμε να κάνουμε είναι να το φρενάρουμε λίγο, στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα. Όχι γιατί δε θέλουμε να προχωρήσει, αλλά για να δώσουμε χρόνο και σε άλλους να ανέβουν. Υπάρχει πολύς κόσμος γύρω μας που είναι εκ των πραγμάτων αποκλεισμένος από την εξέλιξη. Ο τρόπος ζωής μας έχει δημιουργήσει έναν πλανήτη δυο ταχυτήτων. Χαριτωμένα το λέμε «δυτικός πολιτισμός» αλλά επί της ουσίας είναι ένα καπίστρι στο λαιμό των λιγότερο προνομιούχων. Αυτό, αν αποδεχτούμε τη θεωρία του οικονομικού ισοζυγίου που λέει ότι οι διαθέσιμοι πόροι είναι συγκεκριμένοι και επειδή υπάρχουν εκατομμύρια υποσιτισμένοι στην υποσαχάρια Αφρική, είναι που μπορώ εγώ να έχω 5 διαφορετικές barbeque sauces στο supermarket. Οι στίχοι των Heaven Shall Burn είναι πιο διαφωτιστικοί από μένα, τσεκάρετε.

Το θέμα είναι πως το φρενάρεις αυτό. Η δική μου σκέψη είναι, με μικρές καθημερινές πράξεις που δε συνάδουν με αυτή τη νοοτροπία. Κάνε κάτι, με διαφορετικό τρόπο. Με μια μέθοδο, αντισυμβατική με το σύγχρονο κόσμο. Διάλεξε ένα ηθικό φρένο. Κάνε μια συναλλαγή με κάποιον που εξαρτάται από σένα, χωρίς να είσαι άπληστο καθίκι. Ο πλανήτης θα φρενάρει. Λίγο, αλλά θα φρενάρει. Μπορείς πάντα να ακολουθήσεις τα βήματα του Steve Albini.

O Steve Albini, είναι ένας διάσημος μουσικός παραγωγός, που έχει συνεισφέρει σε άπειρους πολυαγαπημένους μας δίσκους από Pixies και Nirvana, έως Neurosis και Zao, με ιδιαίτερο στυλ και επιτυχία. Επίσης, είναι μπατίρης όσο δεν πάει. Γιατί; Επειδή έχει μια ηθική στάση. Πιστεύει ότι η μπάντα πρέπει να έχει τον έλεγχο της ηχογράφησης, ότι πρέπει να τους ανήκει το 100% της μουσικής τους, και ότι ο ίδιος πρέπει να πληρώνεται σαν υδραυλικός. Τον χρειάζεσαι για τόσες μέρες, σε χρεώνει αντίστοιχα, τον πληρώνεις όταν τελειώσει τη δουλειά και τέλος. Ούτε δικαιώματα, ούτε royalties για τα κομμάτια, ούτε τίποτα. Ότι έσοδο από εκεί και πέρα, θα πρέπει να πηγαίνει στη μπάντα. Δε θέλει καν να αναγράφεται το όνομά του στα credits σαν παραγωγού, αλλά σαν recording engineer.

Ο κόσμος δεν το κάνει αυτό. Οι άνθρωποι που θα είχαν τη δυνατότητα να παίρνουν λεφτά επ’ άπειρον με το όνομά τους στο booklet του “In Utero” δε θα κλωτσούσαν την ευκαιρία επειδή «δεν είναι σωστό». Ο Steve Albini το έκανε όμως. Βέβαια γι αυτό χρωστάει μονίμως και παίζει επαγγελματικά poker για να συμπληρώνει εισόδημα. Όπως λέει άλλωστε «το να έχεις ένα studio ηχογραφήσεων είναι μεγαλύτερος τζόγος από το χαρτί».

Σίγουρα, μπορούμε να το κάνουμε όλοι. Όχι να παίξουμε το σπίτι μας στα χαρτιά, αλλά να είμαστε κάθε μέρα λίγο πιο δίκαιοι. Λίγο πιο γενναιόδωροι. Κάπως λιγότερο καθίκης από ότι θα ήταν ο γειτονικός σου τραπεζίτης βρε παιδί μου. Είναι εύκολο να το δεις.

Και προς Θεού, είναι η καταστροφή που θέλουμε να φρενάρουμε, όχι η πρόοδος. Ας χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία. Ας δημιουργήσουμε αυτή τη στιγμή το hashtag #pullaSteveAlbini και ας το διαδώσουμε στο twitter με κάθε μικρή, καθημερινή μας χειρονομία.

Let’s all pull a Steve Albini today. Πως μπορεί να αποτύχει;

Advertisements

4 thoughts on “Προτεσταντική ηθική, αλματώδης εξέλιξη και το χειρόφρενο του Steve Albini

  1. Παράθεμα: Η λίστα του χάους – “Εγώ δεν κάνω λίστες” | Butter Villainy

  2. Παράθεμα: Μια ωδή στον Tommy Clufetos | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s