Η ουσία δεν είναι μόνο τι συνέβη το 2014: Είναι και το τι ΔΕΝ συνέβη

eafa269b07728410_96-000010831-7369_orh550w550_Modern-living-room.xxxlarge_0Κοντεύουν μέσα Δεκέμβρη. Ο μουσικός κόσμος μετουσιώνει όλη την προετοιμασία του υπόλοιπου έτους στον τελικό του στόχο. Τη λίστα της χρονιάς. Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος διασκεδάζει και ψυχαγωγείται με τη μουσική πλέον. Ο τουρίστας τη χρησιμοποιεί για να γεμίζει την ώρα αναμονής στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στη δουλειά, ο μουσικόφιλος τη συγκεντρώνει και την ξεδιαλέγει για να την ταξινομήσει στις γιορτές.

Αλλά πρόκειται ξεκάθαρα για διαδικασία βίτσιου, οπότε δεν κριτικάρουμε, ούτως η άλλως ίδιοι είμαστε όλοι. Βάζουμε κόπο, φροντίδα και έξοδα ως ένα σημείο στο πάθος μας, το ποτίζουμε όλη τη χρονιά ώστε να μας ανταμείψει. Να μας δώσει δίσκους που θα ακούμε την υπόλοιπη ζωή μας, που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, ανοιχτόμυαλους πολίτες, στοργικά μέλη οικογένειας, πιστούς φίλους και ατρόμητους στο mosh pit.

Μου αρέσει το σπορ και θα το εξασκώ για πάντα. Και είναι αυτή η πίστη μου, που με στενοχωρεί. Γιατί η αγαπημένη μας τέχνη δε μας δίνει όσα θα θέλαμε.

Δε μπορώ να πω, η παραγωγή σε απόλυτα νούμερα είναι ικανοποιητικότατη. Οι δίσκοι που τυπώνονται κάθε χρόνο είναι περισσότεροι από όσους μπορεί ένας άνθρωπος να ακούσει (άνθρωπος με ζωή, όχι αγοραφοβικός τρωγλοδύτης διαμερίσματος με καλή σύνδεση internet) οπότε αναγκαστικά η λίστα του καθενός εμπεριέχει εν πολλοίς το στοιχείο «από όσα πρόλαβα».

Είναι λογικό, αλλά φανερώνει και ένα κομμάτι του προβλήματος. Θα ακούσω όσα μπορέσω, από όσα με ενδιαφέρουν και θα τα βάλω σε σειρά. Που σημαίνει ότι πάντα θα υπάρχει κάποιο ν.1 στην κορυφή της λίστας. Ότι και να γίνει. Πάντα κάποιος θα είναι ο δίσκος της χρονιάς. Λείπει όμως το disclaimer ότι εφόσον είναι αναγκαστική βράβευση, θα μπορούσε ο «καλύτερος» να χαρακτηριστεί και ως ο «λιγότερο αξιολύπητος». Είναι σαν τα Όσκαρ. Εφόσον απονέμονται κάθε χρόνο, πάντα θα υπάρχει και νικητής Best Picture. Ακόμα και μια (1) ταινία να βγει κάποια χρονιά, θα κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Αυτό είναι το μισό πρόβλημα. Το ανώδυνο. Το σοβαρό εντοπίζεται όπως λέει και ο τίτλος, όχι σε όσα περιέχει μια λίστα, αλλά σε όσα λείπουν. Στο rock n roll που μας αφορά τουλάχιστον, αυτό που δε θα βρούμε φέτος (ούτε πέρυσι, ούτε πρόπερσι, και σταματώ εδώ) είναι αυτός ο ένας και μοναδικός, ο grande καλλιτέχνης. Που θα προχωρήσει το ιδίωμα, θα αλλάξει το παιχνίδι. Με το χαρακτήρα του, την εικόνα του, την τέχνη που θα παρουσιάσει.

Μου λείπει μια τεράστια έκρηξη, που τίποτα δε θα είναι ίδιο μετά, που θα πάρει ένα ιδίωμα και θα το εκτοξεύσει στο διάολο και που θα ταρακουνήσει σχετικούς και άσχετους. Έχω ανάγκη μέσα στο 2015 ένα “Never Mind The Bollocks”, ένα “Black Sabbath”, ένα “Neverrmind”, ένα “Black Album”, ένα “Thriller”, ένα “The Fat Of The Land”, ένα “Χαμόγελο της Τζοκόντα”, ένα “Sgt Pepper’s…”.

Έχουμε πολλά χρόνια που πορευόμαστε και εμείς και οι καλλιτέχνες με το σωσίβιο ασφαλείας. Με τα απολύτως απαραίτητα. Και υποστηρίζουμε το μηχανισμό παρόλα αυτά. Όχι όμως επειδή ικανοποιούμαστε 100% από όσα παίρνουμε. Τον υποστηρίζουμε επειδή κάτι περιμένουμε.

Είναι απόλυτη ανάγκη να βρεθεί η νέα φάση. Να σκάσει το νέο μεγάλο μπαμ. Δε με νοιάζει να μαντέψω τι θα είναι για να το γράψω προφητεύοντας, ούτε για να τους φέρω για live, ούτε για να φτιάξω μπάντα και να παίξω έτσι. Είναι ανάγκη να συμβεί  γιατί τρέχουμε πολύ καιρό με αναμμένο το λαμπάκι της βενζίνης και όπου να ναι θα μείνουμε. Θα στερέψει η ελπίδα του πραγματικού μεγαλείου της τέχνης.

Βγαίνουν πολλά, πραγματικά πολλά αξιοπρεπέστατα πράγματα. Μερικά μάλιστα από αυτά είναι σχεδόν σπουδαία. Είμαι ο τελευταίος που θα λιβανίσει το τιμημένο παρελθόν. Το περιθώριο όμως να αφήσουμε να σβήσει το πάθος, είναι κάτι που δεν έχουμε. Γιατί αυτή η στέρηση μετατρέπει τους μουσικόφιλους σε τουρίστες που λέγαμε στην αρχή.

Ζω και αναπνέω για τη στιγμή που θα ξαναδιαβάζω αυτό το κείμενο και θα γελάω με τα μούτρα μου, βάζοντας στο repeat τη δισκάρα της δεκαετίας, που δεν έχει βγει ακόμα. Και ελπίζω να μην αργήσει αυτή η μέρα.

Advertisements

One thought on “Η ουσία δεν είναι μόνο τι συνέβη το 2014: Είναι και το τι ΔΕΝ συνέβη

  1. Παράθεμα: Music And The City – Ένας μοναχικός, heavy δρόμος | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s