Φόβος. Αυτοσυντήρηση. Γενναιότητα. Πρόοδος.

Randy-Blythe-5.8.2013Αυτές οι 4 λέξεις δεν είναι 4 διαφορετικά πράγματα. Είναι μια ακολουθία. Το ένα έρχεται μετά το άλλο και στο καλό σενάριο φτάνει μέχρι το τέλος. Τις περισσότερες φορές σταματάει στο δεύτερο.

Είναι η διαδικασία από την οποία περνάει το κάθε καλό πράγμα που έχει συμβεί ποτέ στον κόσμο, όταν φιλτράρεται από το ανθρώπινο μυαλό. Είναι κρίμα που θέτουμε τόσα εμπόδια αυτόβουλα, αλλά ας δεχτούμε ότι έτσι είναι η φύση μας, ότι είναι μια ενστικτώδης λειτουργία. Το πρόβλημα δεν είναι ότι το σύστημά μας δουλεύει έτσι, αυτός είναι ο φυσικός δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε. Το πρόβλημα είναι όταν είναι κάποιος άλλος που σε υποβάλλει σε αυτό, παρακωλύοντας τη διαδικασία για το δικό του συμφέρον.

Κάθε φορά που παρουσιάζεται κάτι νέο, κάτι άγνωστο, κάτι διαφορετικό από ότι έχουμε συνηθίσει, το πρώτο καμπανάκι που χτυπάει είναι ο φόβος. Δεν έχει να κάνει με νοητική πρόοδο, ούτε με ψυχική καλλιέργεια, αν κάτι εμφανιστεί χωρίς προηγούμενο blueprint στον εγκέφαλό μας, θα κάνουμε ένα βήμα πίσω. Όποιος άκουσε Converge το 2001, καταλαβαίνει τι εννοώ. Τι πράγμα είναι τώρα αυτό εδώ;

Όση καλή διάθεση και να έχεις, θες να προστατευτείς. Να μπεις σε ένα ασφαλές μέρος μέχρι να το επεξεργαστείς. Η αυτοσυντήρηση σώζει ζωές. Κοιτάς να διασφαλίσεις τα κεκτημένα σου, να προστατευτείς από μια ενδεχόμενη βίαιη παραβίαση. Αντανακλαστικά, θα αφοσιωθείς στα παραδοσιακά metal cd σου. Θα βρεις ζεστασιά και παρηγοριά εκεί. Είναι μια λεπτή νοητική διαδικασία.

Και αμέσως μόλις νιώσεις καλύτερα και ότι δε σε απειλεί τίποτα, θα ξαναρίξεις μια ματιά σε εκείνο το πράγμα που σε είχε τρομάξει τόσο. Είναι δύσκολο να βγεις από τη σπηλιά σου, αλλά ήρθε η ώρα να δείξεις γενναιότητα. Δεν είναι λιγότερο τρομακτική η αλλαγή, όμως γενναίος δεν είναι αυτός που δε φοβάται. Είναι αυτός που προχωράει, παρόλο που φοβάται.

Όταν καταφέρεις να κάνεις αυτό το παραπάνω βήμα, η ανθρωπότητα έχει πετύχει μια ακόμα μικρή νίκη. Εσύ έχεις προοδεύσει σαν άνθρωπος γιατί κατάφερες να ξεπεράσεις τους περιορισμούς και τα όριά σου και εφόσον έχουν όλα πάει καλά, απέκτησες και κάτι καινούριο να ακούς, έναν ακόμα μουσικό σύντροφο.

Με αυτό τον τρόπο πάνω κάτω παίζεται το παιχνίδι. Όχι μόνο για το heavy metal, αλλά για όλα τα πράγματα. Μπορεί να είναι η συγκατοίκηση με το κορίτσι σου. Η απόφαση να αλλάξεις χώρα. Να παραιτηθείς από τη δουλειά σου γιατί είσαι δυστυχισμένος εκεί. Να κάνεις ένα μωρό. Να ψηφίσεις μια αριστερή κυβέρνηση σε έναν καπιταλιστικό κόσμο. Να παραδεχτείς σαν άντρας ότι αυτός που θες να κοιμάσαι αγκαλιά του κάθε βράδυ, είναι άντρας επίσης. Να ξεκινήσεις μια δική σου δουλειά.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει πολλές φορές και ένας ορατός εχθρός. Ένας εξωτερικός ανθρώπινος παράγοντας που θα σε δυσκολέψει. Που θα σου γιγαντώσει το φόβο ώστε να σε φρενάρει. Είτε επειδή έχει συμφέρον να σε κρατήσει στην προηγούμενη κατάσταση, είτε επειδή είναι ένας ηθικολόγος υποκριτής, είτε επειδή φοβάται περισσότερο από εσένα και κάνεις κάτι που ο ίδιος δε θα τολμούσε ποτέ. Αυτός ο κάποιος, δεν έχει θέση στην εξίσωση. Είναι απαραίτητο να φύγει από τη μέση. Όχι επειδή θέλω να πάρει κάποιος άλλος τη θέση του. Το ψευτοδίλημμα ποιος είναι καταλληλότερος πρωθυπουργός είναι μια φάρσα. Δε θέλω να αλλάξω δυνάστη. Αυτό που είναι απαραίτητο, είναι να εξαφανιστεί από την εικόνα ο άκαρδος καριόλης που μου θεριεύει το φόβο. Επειδή για να φτάνει σε αυτό το σημείο, σημαίνει ότι δεν έχει τίποτα πια να δώσει.

«Όσους και να φας από φόβο, πάλι νηστικός θα μείνεις και στο τέλος ο φόβος θα σε φάει», είχε γράψει ένας παλιός φίλος σε ένα τραγούδι του και η αλήθεια δεν είναι μακριά.

Αρκεί να χωνέψουμε όλοι ότι ο φόβος δεν είναι μειονέκτημα. Όλοι φοβούνται. Νομίζεις δε φοβόταν ο Little Richard όταν περιόδευε στον αμερικάνικο Νότο έχοντας ανακαλύψει το rock & roll, τη δεκαετία του 50, όντας μαύρος και εμφανώς γκέι; Δε φοβόταν ο Tony Iommi όταν αναγκάστηκε να παίξει κιθάρα με κομμένα δάχτυλα; Αισθανόταν σιγουριά για τη ζωή ο Bob Dylan όταν έπαιζε στους δρόμους του Greenwich Village για κέρματα; Δε ρίσκαρε τα πάντα ο Randy Blythe όταν ξαναγύρισε στην Τσεχία για να δικαστεί, ενώ θα μπορούσε απλά να μείνει σπίτι του;

Όλοι φοβούνται κάποτε.

Το θέμα είναι αν θα μείνεις ακίνητος εκεί που βρίσκεσαι, προσευχόμενος να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο, ή αν θα κινητοποιηθείς για να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη. Και επειδή υπάρχει απελπιστικά πολύς κόσμος που απλά μένει ακίνητος, όταν πάρεις την απόφαση να απογειωθείς, please, τράβα και κάποιον ακόμα μαζί σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s