Best of 2014

14

Επειδή ποτέ δεν είναι αργά για μια πατροπαράδοτη αμπελοφιλοσοφία, δες πως τα φέρνουν οι καιροί. Αν μια οποιαδήποτε άλλη χρονιά λέγαμε ότι θα υπάρχει λίστα στο G.R.A.F.I.A. και δε θα ήταν μέσα σε αυτή οι κυκλοφορίες των Machine Head, Audrey Horne, Devin Townsend και In Flames, θα επρόκειτο για τη μεγαλύτερη φάρσα του έτους. Κι όμως, αυτή η στιγμή ήρθε και είναι η λίστα του 2014. Η ειλικρίνεια επιβάλλει να πούμε ότι δεν υπήρξε ο δίσκος που μας άλλαξε τη ζωή για πάντα οπότε και συνεχίζουμε να τον ψάχνουμε, αντισταθμίζεται όμως το γεγονός από την άνεση με την οποία συμπληρώθηκε 20αδα φέτος και τα πραγματικά σπουδαία πράγματα που περιέχει. Ήταν τόσο καλά, που φέτος έχει και κανονική αρίθμηση, μάλιστα. Είπαμε, οι καιροί αλλάζουν…


Triptykon-Melana-Chasmata-800x800

20. Triptykon – Melana Chasmata

Μελανά χάσματα. Είπε, μελανά χάσματα. Αυτός είναι τίτλος θανατερού δίσκου, πάει και τελείωσε. Και εκεί είναι όλη η ουσία του Fischer. Ότι μπορεί σε ένα πεδίο όπου όλοι οι μεγάλοι και έμπειροι να χτυπιούνται να δώσουν ατμόσφαιρα και υπόσταση σε αυτό που κάνουν, με χίλια δυο τεχνάσματα και ψευδαισθήσεις, αυτός να έρχεται και με μια κίνηση που μοιάζει απλή να τα ισοπεδώνει όλα. Στον κόσμο, δεν υπάρχουν 5 αυθεντικοί καλλιτέχνες σαν αυτόν. Όσο έχει τιμόνι στα χέρια του, δεν ανησυχώ για τίποτα. Και δε μπορώ να παλέψω αυτό το “Breathing”, με σκοτώνει κάθε φορά.


Vallenfyre-Splinters

19. Vallenfyre – Splinters

Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι θα ήταν εδώ αυτό. Φαινόταν από το ντεμπούτο ότι ο γερο Greg έχει να δώσει ακόμα πράγματα και είχα τη βεβαιότητα ότι δε θα κουνηθεί από το γαμάτο στυλ που μας πρωτοπαρουσίασε. Ευτυχώς και για τους δυο μας, δεν έγινε ακριβώς έτσι. Ναι μεν το ύφος είναι παγιωμένο, αλλά έχει και καναδυο πινελιές αλλαγής. Σε κάθε περίπτωση, το νοσταλγικό Entombed/Paradise Lost πράγμα που φτιάχνουν συνεχίζει να λειτουργεί ευεργετικά, με την αυτοπεποίθηση του παππού σου, όταν παίζει τάβλι στο καφενείο. Εντός έδρας, στο παιχνίδι μου, δε με κουνάει κανένας.


Whitechapel-OurEndlessWar

18. Whitechapel – Our Endless War

Η καρδιά μας χτυπάει για την Ευρώπη, αλλά τη θηριωδία του αμερικάνικου death metal δεν τη φτάνει κανείς. Οι Whitechapel είχαν ήδη master στον όγκο και τη δύναμη, τους οδηγούσε ήδη ο πιο αδυσώπητος κανίβαλος τραγουδιστής και δεν τους έλειπε τίποτα. Γι αυτό φέτος έπαιξαν στην ποιοτική λεπτομέρεια και κέρδισαν. Επενδύοντας στο groove, ακονίζοντας τις κιθάρες και χαλαρώνοντας τις μπασοχορδές, κατάφεραν να γοητεύσουν και τους NWOAHM-άδες, που είναι τζαναμπέτικο κοινό και δεν ξέρεις από πού να τους πιάσεις. Μεγάλα highlights,  το ανελέητο rapάρισμα στο “The Saw Is The Law” και τα φοβερά bonus tracks.


Decapitated_-_Blood_Mantra17. Decapitated – Blood Mantra

Πάντα το κριτήριο για το αν κάποιος δίσκος είναι σημαντικός και relevant, είναι το κατά πόσο πυροδοτεί διαφωνίες. Το ευτύχημα για τους Decapitated είναι ότι οι πολλές συζητήσεις για αυτόν δεν είχαν να κάνουν με το αν είναι καλός η όχι, αλλά για το αν είναι περισσότερο ή λιγότερο εξαιρετικός σε σχέση με τον προηγούμενο. Πολυτέλεια που ελάχιστοι έχουν πλέον. Είναι δικαιολογημένο; Απόλυτα. Οι τύποι είναι σε hot streak και δε φαίνεται να μασάνε μια. Σαρωτικό death metal με τους παίχτες να είναι on their toes από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, δεμένες συνθέσεις και ένας τραγουδιστής διαμάντι. Δισκάρα.


99614016. Allochiria – Omonoia

Όταν έφτιαξα το excel στην αρχή της χρονιάς, όπου θα καταγράφονταν οι δίσκοι που είχαν πιθανότητα για τη λίστα, αυτό ήταν το πρώτο που σημείωσα. Μετά από μια εβδομάδα μανιωδών ακροάσεων, χαλάρωσα. Είχε πάρει τη θέση του και είμαι βέβαιος δε θα κουνηθεί ποτέ. Παραδοσιακό post metal που παλαντζάρει μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης, με μαγικές ισορροπίες ατμόσφαιρας/δύναμης και μια cool αρτιότητα. Ο αέρας «χαλάρωσε και άκου, ξέρω τι κάνω» που αποπνέουν είναι ανεκτίμητος, αλλά τίποτα δε θα ήταν τόσο ισχυρό στη συνείδησή μας αν δεν ήταν τα τέρατα που είναι στο live. Στο τσακ δεν κέρδισαν τις εντυπώσεις από τους Deafheaven εκείνο το βράδυ στο Gagarin, αλλά δεν ανησυχώ. Θα έχουν ένα σωρό ευκαιρίες στο μέλλον.


1396380674_50015. Villagers Of Ioannina City – Riza

Το sensation της χρονιάς. Τη μέρα που εμφανίστηκε το πρώτο κλιπ στο YouTube, δεν υπήρξε άνθρωπος, μέσο και σελίδα του χώρου μας που να μην το αναπαράγει και τα  views αυξάνονταν γεωμετρικά. Το λες και virality του web, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι VIC παρουσίασαν το πιο φρέσκο και πρωτότυπο αμάλγαμα φέτος, παρόλο που τα συστατικά του κυμαίνονται από παλιά (Tool-ικό heavy με Sabbath άρωμα, 15 με 30 χρόνια πίσω) έως πανάρχαια (ηπειρώτικο folk, 200 χρόνια give or take). Σε κάθε περίπτωση το “Riza” σφύζει από αυθεντικό συναίσθημα, γεγονός που εξηγείται από την αφοσίωση των παιδιών στη μουσική τους, αλλά και στην αλήθεια που κρύβουν μέσα τους τα παραδοσιακά τραγούδια που αποτέλεσαν τον καμβά τους. Εντυπωσιακά sold out σε κάθε πόλη της χώρας, χαμηλοί τόνοι και πορωμένο lead κλαρίνο. Φέρτε το επόμενο.


&MaxW=640&MaxH=427&AR-14062966714. Body Count – Manslaughter

Τώρα, τι να πεις εδώ; Για comeback; Για εμπνευσμένο crossover hardcore δίσκο; Για την καλύτερη διασκευή της 5ετίας; Για το αν διατηρείται η φωνή του Ice T; Για τον κοινωνικό στίχο; Το ζόρικο παίξιμο; Motherfucker, δεν έχει τέτοια. Ή πάρε το δίσκο και άκου τον, ή ψόφα. Είμαι σίγουρος αν πας κοντά στο ηχείο την ώρα που τα χώνει αυτή η χροιά, θα σου κατσαρώσουν τα φρύδια. Θέλω να τον πετύχω κάπου, για να τον τσαντίσω και να μου χώσει μπινελίκια μέχρι το τέλος του κόσμου. Και να γουστάρω κιόλας. Wait, what;


1408692474_ftjjc9cl13. The Haunted – Exit Wounds

Ότι και να λες, δεν το περίμενες. Οι Haunted ζούσαν πάντα φορτωμένοι με την καμπούρα των At The Gates. Κάθε φορά που το «καλό» συγκρότημα είχε ευκαιρία να μαζέψει κανα φράγκο, αυτοί έπρεπε να πεθάνουν. Και να είναι και ευχαριστημένοι που άδειασαν τη γωνιά στους ήρωες. Και όλο γέμιζε riffs η κιθάρα του ψηλού. Και όλο κατέβαζε ιδέες για το πόσο πιο δημιουργικά να τη δέσει κόμπο. Δεν είμαι fan του Marko Aro. Μου φαίνεται ιδιαιτέρως flat. Και φέτος μπορώ να φάω ένα κουβά σκατά για την άποψή μου, ο τύπος θερίζει. Εύκολα ο καλύτερος Haunted δίσκος του και όσο και να με πονάει που το λέω, κανείς δε θα τα κατάφερνε καλύτερα. Πιο φρέσκο και δημιουργικό σουτίδι metal album, δε βγήκε φέτος.


slash-world-on-fire12. Slash – World On Fire

Καταδικασμένος να στοιχειώνει λίστες. Λες να είναι επειδή παίζει το πιο παραγωγικό και άρτιο αμερικάνικο hard rock; Μπα, το hype θα είναι μωρέ. Δεν ξέρω αν το ημίψηλο καπέλο και η Les Paul κάνουν αυτό το δίσκο καλύτερο από ότι είναι και χαίρομαι ιδιαιτέρως το γεγονός ότι δε με νοιάζει καθόλου. Για άλλη μια χρονιά ο Slash παρέα με το Myles Kennedy (που εκεί βάζω τα λεφτά μου ότι είναι το συστατικό της επιτυχίας) και τους Conspirators αφήνουν στο τραπέζι το δίσκο – ισοζύγιο του 2014. Αν κάτι είναι πιο βαρύ, είναι metal και αλλάζει συνομοταξία, αν είναι πιο ελαφρύ, να πας σε καμιά τρύπα να κλάψεις ρε φλώρε. Δεν εφαρμόζουμε το ίδιο και όσον αφορά ποιότητα και έμπνευση, θα μείνουμε με 5 δίσκους φέτος. Μόνη ένσταση ότι τα 17 κομμάτια είναι πολλά και τα fillers αναπόφευκτα. Με μια δυνατή δεκάδα, θα χτυπούσαμε top 3.


Going_Back_Home11. Wilko Johnson & Roger Daltrey – Going Back Home

Πέρασα ένα μεγάλο κομμάτι της φετινής χρονιάς ψάχνοντας έναν αληθινό δίσκο. Κάπου έπηξα με τα υπεργεμάτα τριγκαρισμένα τύμπανα και χρειαζόμουν κάτι που να πατάει γερά στη γη. Κάτι ειλικρινές, μεστό και με ρυτίδες. Ευτυχώς το παραδοσιακό rock n roll δεν ξεμένει ποτέ από κάτι τέτοιο και η τραγική ιστορία του Johnson (τελικά φαίνεται πως θα τη γλιτώσει ο άνθρωπος) έδινε έναν αέρα αυθεντικότητας σε αυτό το album. Είναι μαγικό το πώς αρέσει σε όλους το rhythm & blues, είναι φρέσκο το παίξιμο, είναι ζεστός ο ήχος, έχει σολίστ φυσαρμόνικας και δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να προφέρει το “Sneaking Suspicion” σαν το Roger Daltrey.


meta-image-210. Royal Blood – Royal Blood

Αυτός είναι ο δίσκος που έφτασε πιο κοντά στο ουσιαστικό ζητούμενο της χρονιάς. Όχι μόνο της φετινής, της κάθε μουσικής χρονιάς. Τι ζητάμε πια; Ένα album που δεν περιμέναμε, άρα συνήθως ντεμπούτο, να ταράξει τα νερά, να προκαλέσει συζητήσεις και διαφωνίες, να μας φέρει σε μια αμηχανία για το αν αυτό είναι το μέλλον, να κάνει όλα αυτά που υποτίθεται μας κάνει η νέα μουσική. Μπορεί το fuzzαριστό neo garage να είναι της μοδός σε όλο το δυτικό κόσμο, πως όμως να αντισταθείς σε ένα δίσκο όπου και ροκάρεις και χορεύεις; Μοιάζει με 3-4 πράγματα; Οκ, μπορεί αυτόφωτε κριτή της μοναδικότητας. Μπορεί να τους καταπιεί το hype; Ναι, μπορεί να συμβεί και αυτό. Ότι και να γίνει, εγώ θα έχω στο ράφι μου για πάντα το καλύτερο ντεμπούτο της χρονιάς; Case closed.


AtTheGatesAtWarWithReality9. At The Gates – At War With Reality

Αυτοεκπληρούμενη προσδοκία #1. Με πιο βαριά αποστολή από όλους, σε σημείο που αν το παρατούσαν στη μέση, θα φαινόταν λογικό και συγχωρητέο. Να γεμίσεις τα παπούτσια του “Slaughter Of The Soul”. Καμία πιθανότητα. Και μόνο τα 19 χρόνια που έχουν περάσει να συνυπολογίσεις, η μπάλα χάνεται. Πόσο μάλλον για να ματσάρεις τον καλύτερο σουηδικό δίσκο στην ιστορία της Σουηδίας.  Κι όμως η βορειοευρωπαϊκή μεθοδικότητα έκανε ένα μικρό θαύμα. Μπορεί να σκότωσε τον αυθορμητισμό του rock n roll και ο δίσκος να είναι υπολογισμένος, στρωτός και τακτοποιημένος σαν κάλτσες σε συρτάρι ψυχαναγκαστικού serial killer, το γεγονός πάντως παραμένει, ότι η αποστολή ήρθε σε πέρας. Όλα όσα περιμέναμε είναι εδώ, το original συναίσθημα βγαίνει από κάθε αυλάκι και ότι και να γίνει, αυτός ο Lindberg δε θα γεράσει ΠΟΤΕ.


vigilante8. Planet Of Zeus – Vigilante

Κυκλοφορία Planet χωρίς παρουσία σε λίστα είναι μη υπαρκτό ενδεχόμενο. Το καλύτερο είναι ότι μας το κάνουν κάθε φορά και ευκολότερο. Η βελτίωση από δίσκο σε δίσκο κάνει μπαμ, όσο και να λέμε ότι τα live τους είναι κορυφαία νιώθω ότι δεν έχουμε δει το ταβάνι ακόμα και από φέτος που άρχισαν να εμπλουτίζουν τον ήχο, δεν τους πιάνει κανείς. Ο πιο χορευτικός τους δίσκος, και ταυτόχρονα ο πιο bluesy και ταυτόχρονα ο πιο metal. Όλα μπροστά σου. Παραγωγή που σκοτώνει, φοβερή εξέλιξη σε φωνή και κιθάρες (drums δε γινόταν καλύτερα έτσι και αλλιώς), περιοδείες, περιοδείες και περιοδείες. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό που λέμε ότι οι Planet «θα τα καταφέρουν», αλλά αν δεν το κάνουν αυτοί, δε θα το κάνει κανένας.


αρχείο λήψης7. Darkest Hour – Darkest Hour

Αυτό, νιώθω ότι πέρασε στο ντούκου. Δεν είναι παράδοξο βέβαια, ποτέ τα media δε χόρευαν γύρω τους και το ολικό makeover που έκαναν είναι δύσκολο να συσπειρώσει κόσμο. Νέα μέλη, νέα εταιρεία, νέο ύφος. Ακούγεται συναρπαστικό, αλλά το ότι η μπάντα που έβγαλε το “Deliver Us”, έχει γίνει φέτος μάλλον το guilty pleasure της λίστας, δεν τον λες και παράσημο. Αυτό το ρημάδι το pleasure όμως, δε νικιέται με τίποτα. Εκ πρώτης, το ότι μαλάκωσαν αισθητά τον ήχο τους το λες και ψεγάδι στο heavy metal κόσμο. Έλα όμως που δε μπορώ να ξεκολλήσω. Που μπορώ να σου σφυρίξω 6-7 κομμάτια επιτόπου. Που μπορεί να το νιώθω λίγο λάθος, αλλά προσγειώθηκε πάνω από τη μέση της λίστας; Που αν θέλω να διαλέξω τραγούδι της χρονιάς δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι από εδώ μέσα;


slipknotgraychapterbigger16. Slipknot – 5. The Grey Chapter

Το 2014 δε μας άλλαξε τη ζωή, το είπαμε. Δεν είδαμε κάτι νέο, να τα φέρει όλα τούμπα. Μας έδωσε όμως κάτι άλλο. 2-3 στηρίγματα που εκπλήρωσαν προσδοκίες. Ενάντια σε λογική και πιθανότητες, μερικοί βασανισμένοι παλιοί μπόρεσαν και στάθηκαν στα πόδια τους. Εδώ είναι το ένα από αυτά. Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά που πραγματικά δεν έχει νόημα. Όσοι τους περίμεναν, δεν πρέπει να έχουν κανένα παράπονο. Αυτά που επί της ουσίας αγαπήσαμε είναι εδώ. Με στενοχωρεί που δεν είναι πια ο καλλιτεχνικός πολιορκητικός κριός που θα πάει τα πράγματα μπροστά; Ναι. Δεν πρέπει όμως και να δεχτώ ότι είναι παλιά μπάντα και δεν είναι αυτή η δική τους υποχρέωση πλέον; Διπλά ναι.


insomnium-shadows-of-the-dying-sun5. Insomnium – Shadows Of The Dying Sun

Ο πιο καθαρός heavy metal δίσκος της λίστας. Μια αγνή, ιδεαλιστική, μακρόσυρτη και death ωδή στα ευρωπαϊκά 90’s. Κάπου Amorphis, κάπου Dark Tranquillity, κάπου ο Dan Swano χαμογελάει ικανοποιημένος με τη σπορά του, κάπου όσοι αγάπησαν τη γενιά των Paradise Lost (των καλών ε;) βρίσκουν ένα γενναίο κομμάτι αναμνήσεις. Οπισθοδρομικοί; Ίσως, αλλά φταίνε και τούτοι με τις τραγουδάρες που έγραψαν. Αν δε σε φρικάρουν τα 6λεπτα και βάλε κομμάτια και δε βιάζεσαι να σου αποκαλυφθούν τα χαρίσματά τους στα πρώτα 2, εδώ είσαι.


Behemoth-The-Satanist-Gatefold-LP4. Behemoth – The Satanist

Ο τύπος είχε μια υπέροχη κοπέλα που τον αγαπούσε, του έδωσε το μυελό των οστών της για να ξεπεράσει τη λευχαιμία που θα τον σκότωνε και μόλις ανάρρωσε από τη μεταμόσχευση και σώθηκε η ζωή του, τη χώρισε (ή τουλάχιστον αυτό λέει ο θρύλος). Ο χειρότερος evil motherfucker του blackmetal δείχνει το δρόμο και να χέσω το corpsepaint και τις πεντάλφες. Όχι ότι δεν έχει και από αυτά, έχει και παραέχει. Αλλά δεν ήταν ποτέ αυτά το θέμα. Το ότι μας έχει κάνει να ξεπερνάμε την καταναγκαστική ηθικολογία μας που θα επέβαλε να τον ψέξουμε επειδή είναι κωλόπαιδο, το χρωστάει στη μουσική του. Βαριέμαι τα blastbeats μέχρι θανάτου. Είναι όμως τα άλλα, τα αληθινά wicked κομμάτια στα οποία αριστεύει ο κ. Darski. Που αλλάζει τους ρυθμούς, που βάζει μινόρε σολάκια, stoner μπάσο και διηγείται ιστορίες. Αληθινό black συναίσθημα σε στακάτο, ελκυστικό περιτύλιγμα. Κάπως έτσι ο Σατανάς κατέκτησε τον κόσμο.


gallery_7_2_15363. Against Me! – Transgender Dysphoria Blues

Δίσκος με αρχίδια. Δηλαδή ναι, αλλά όχι ακριβώς, μη ρεαλιστικά, αλλά ναι εννοιολογικά, δεν είναι όπως ακούγεται, αλλά και πάλι είναι, σε γενικές γραμμές αυτός ο δίσκος τα έχει πολύ βαριά. Η Laura Jane Grace άφησε πίσω το παρελθόν της ως Tom Gable και έφτιαξε αυτό το δίσκο ώστε να μας μιλήσει γι αυτό. Ευτυχώς δεν άλλαξε την πατέντα της μπαντάρας της και το T.D.B. ακούγεται εξίσου γαμηστερό με τους υπόλοιπους Against Me! δίσκους. Πορωμένο punk rock με άποψη, κολλητικές τραγουδάρες και στίχους που θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Δε μπαίνω καν στη συζήτηση για transexuality, ξεκόλλα και πάτα play.


Empty Frame - The Blackbird Flies cover2. Empty Frame – The Blackbird Flies

Υπάρχει ένα παλιό ρητό σχετικά με την ανασκόπηση της χρονιάς. Ότι ο πραγματικά αγαπημένος σου δίσκος, είναι εκείνος που μόνο εσύ έχεις στη λίστα σου. Για μένα φέτος, είναι τούτος εδώ. Ποτέ δεν είχα καψούρα για το neo alternative folk και πιθανότατα δε θα αποκτήσω. Έχοντας όμως την τύχη να ζήσω αυτό το album από κοντά, ήταν αδύνατο να μην ερωτευτώ τις μελωδίες του και κυρίως το πώς είναι βαλμένη η μία ώστε να συμπληρώνει την άλλη. Ίσως το πιο παραγωγικό songwriting της λίστας και πάνω από όλα, δίσκος που σε φτιάχνει με τις όποιες αδυναμίες του. Επειδή ξέρεις ότι στο επόμενο θα εξαφανιστούν.


mastodononcemoreroundthesun_63821. Mastodon – Once More Round The Sun

Μια σπάνια αντίφαση συνοδεύει αυτό το δίσκο. Το ένιωσες από την πρώτη στιγμή ότι θα καταλήξει στη λίστα και πιθανότατα ψηλά. Είχε κάτι το ολοκληρωτικό στο ύφος του και δε χρειάστηκες πάνω από μιαμιση ακρόαση για να το αποφασίσεις. Ταυτόχρονα όμως υπήρχε και ένα πέπλο ψυχραιμίας. Δε σου ανατίναξε τον εγκέφαλο, δεν έπεσες από την καρέκλα, δε σου ήρθε κεραμίδα. Οι Mastodon έχουν χτίσει την ύπαρξή τους στη συνείδησή μας τόσο μεθοδικά, που δεν πρόκειται να χάσουν τη θέση τους ποτέ. Ολοκληρωτικό heavy rock, φτιαγμένο για άλλη μια χρονιά ώστε να σημαδέψει την εποχή του. Χωρίς πολλά λόγια, η καλύτερη μπάντα του κόσμου.

Advertisements

One thought on “Best of 2014

  1. Παράθεμα: Music And The City – Ένας μοναχικός, heavy δρόμος | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s