Ο Johnny Cash λέει πάντα την αλήθεια

PSDJOCA EC024Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στα μουσικά βιβλία. Σχεδόν όση και στους δίσκους. Μου αρέσουν οι βιογραφίες, τα ιστορικά, οι συλλογές συνεντεύξεων και τα travelogues. Με τον καιρό έχω αναπτύξει τη θεωρία ότι από κάθε βιβλίο, είναι μια σειρά που θα σου μείνει για πάντα, μια ατάκα, ένα κρυφό νόημα.

Τελευταία είναι ένα ταξιδιωτικό βιβλίο που διαβάζω (λεπτομέρειες εδώ) και χωρίς να έχω φτάσει στο τέλος, ξέρω ότι θα είναι από τα αγαπημένα μου. η πικρή αλήθεια είναι ότι στο είδος σπανίζει η επιδέξια γραφή και όποτε κάποιος συγγραφέας εκτός από τις ωραίες ιστορίες, έχει και ταλέντο στη ροή του λόγου, ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα. Αυτό συμβαίνει και σε αυτή την περίπτωση, με την ενδιαφέρουσα παραλλαγή όμως ότι οι γραμμές που με σημάδεψαν, δεν ανήκουν στον συγγραφέα.

Σε μια εισαγωγή κεφαλαίου αναφέρει κάποια λόγια του Johnny Cash, χωρίς λεπτομέρειες όσον αφορά το από πού προέρχονται. Θέλω να πιστεύω ότι είναι από τη βιογραφία του, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Το νόημα, όπως πάντα είναι αυτό που μετράει.

Αντιγράφω:

«Μιλούσα με ένα φίλο μου τις προάλλες για το ότι αυτό το country lifestyle όπως το ξέρω εγώ, ίσως αλήθεια να ανήκει στο παρελθόν και όταν οι άνθρωποι της μουσικής σήμερα, καλλιτέχνες και οπαδοί, λένε πως είναι “country” δεν ξέρουν ούτε ενδιαφέρονται για τη γη και τη ζωή που συντηρεί και τη ρυθμίζει. Μιλούν περισσότερο για επιλογές – ένα τρόπο να ντύνεσαι, μια ομάδα να ανήκεις, ένα είδος μουσικής που θεωρείς «δικό σου». Το οποίο γεγονός γεννά μια ερώτηση: υπάρχει κάτι ουσιαστικό πίσω από τα σύμβολα της μοντέρνας ‘country’, ή όλη η ιστορία είναι τα ίδια τα σύμβολα; Είναι τα καπέλα, οι πόζες και τα pick up trucks το μόνο που έχει μείνει από μια κουλτούρα σε αποσύνθεση; Όταν ζούσα στο Arkansas, ήταν ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής, που παρήγαγε τη συγκεκριμένη μουσική.  Μήπως πλέον είναι η μουσική που παράγει τον τρόπο ζωής; Ίσως να είναι αυτό το σωστό. Δεν ξέρω.»

Ο γερο Johnny Cash μου ανατίναξε τον εγκέφαλο. Εξαίρετος θεωρητικός της urban μουσικής κουλτούρας με αιχμηρή σκέψη, θα τον ήθελα πολύ στο mudtimes.gr.

Πέρα από αυτό, τα λόγια του έχουν τη δύναμη της αδιαμφισβήτητης αλήθειας. Βγάλε από την παράγραφο τη λέξη country και βάλε το δικό σου αγαπημένο είδος μουσικής. Και εσένα προσωπικά, είτε είσαι καλλιτέχνης είτε οπαδός. Είναι ο τρόπος που ζεις αυτό που διαμορφώνει τη μουσική σου, ή το ανάποδο;

Είναι το rock n roll σου απόρροια της καθημερινότητάς σου, του μέρους που ζεις, του παρελθόντος που έχεις αφήσει πίσω σου, ή προσπαθείς να ζήσεις τη ζωή του Rob Halford; Ακούγεται ρομαντικό το r’n’r lifestyle, μόνο που δεν είναι δικό σου.

Ο Cash έχει δίκιο. Κάποτε συνέβαινε. Τα blues των μαύρων στις φυτείες είχαν υπόκωφα βογγητά όχι για το εφέ, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή που τραγουδούσαν, φορτώνονταν στην πλάτη το βαμβάκι. Όταν αργότερα προσέθεσαν και όργανα και δεν είχαν κάτι για rhythm section, κάποιος ξήλωσε μια σκάφη μπουγάδας και έξυνε το σαγρέ κομμάτι. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να το βαφτίσουν κάπως, το έλεγαν απλά washboard.

Οι φτωχοί rappers στο Bronx δεν είχαν φράγκο για εξοπλισμό και τρόπο να φτιάξουν τα beats τους, οπότε όσοι μπορούσαν μιμούνταν τα drums με το στόμα και τα χέρια τους. Αποφάσισαν να το πουν beatboxing.

Και μην αρχίσω για το image. Από τα πλατύγυρα καπέλα που φορούσαν οι Μεξικανοί κτηνοτρόφοι για να αντιμετωπίσουν τον ανελέητο ήλιο της ερήμου καθιερώθηκε στην τοπική κοινωνία και οι mariachi δεν πάνε πουθενά χωρίς το sombrero τους.

Τα baggy παντελόνια των gangsta rappers έμειναν έτσι για να θυμίζουν τις φόρμες της φυλακής που ποτέ δεν ήταν στο σωστό νούμερο και περίσσευαν.

Για τα δερμάτινα, τις αλυσίδες και τα καρφιά μη με ρωτήσετε, ποτέ δεν μπόρεσα να δώσω καμία άλλη εξήγηση πέρα από αυτό.

Το θέμα είναι ότι όσοι συνεχίζουν αυτό το lifestyle είναι το παρελθόν και το εκάστοτε ιδίωμα που υπηρετούν, ποτέ τη σύγχρονη εποχή και ότι συμβαίνει γύρω τους. Δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που κάποια πτυχή της ζωής έδωσε μορφή σε μουσική φόρμα. Ίσως να είναι το emo, όπου απελπισμένοι έφηβοι από την προοπτική της αδιέξοδης ζωής τους ενσωμάτωσαν τον πεσιμισμό στο alternative rock τους. Ή θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο αισιόδοξοι, δηλαδή χέσε με.

Σε κάθε περίπτωση έχουμε μπροστά μας τη ρίζα του μεγαλύτερου προβλήματος της pop κουλτούρας, που είναι η προσήλωση στο παρελθόν και ο φόβος ανάγνωσης του σήμερα. Ποια θα πρέπει να είναι η δική μας στάση; Ειλικρινά δεν ξέρω αν έχει σημασία. Το ίδιο πιστεύει και ο Johnny Cash, οπότε ποιοι είμαστε εμείς για να διαφωνήσουμε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s