Syrizallica – Ιστορίες ρίσκου, προδοσίας και θριάμβου (;)

10944895_10205834740617411_1692917896_nRewind στο 1990. Μια κομβική εποχή για τον πλανήτη heavy metal, με την πρώτη επίσημη αλλαγή φρουράς, όταν η πρώτη φουρνιά ηγετών κατεβάζει ταχύτητες και διαφαίνεται ένα κενό. Οι ήρωες των late 70’s και όλων των 80’s κάνουν κοιλιά, οι πολλοί νέοι fans έχουν μπει φουριόζοι με τις όψιμες νέες τους αγάπες που θα πάρει καιρό να ωριμάσουν και το momentum χάνεται. Αυτό που χρειάζεται είναι κάποιος ήρωας να το πάρει πάνω του και να κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να μπορέσει να κρεμαστεί όλη η metal υφήλιος πάνω του.

Είναι Οκτώβριος και οι Metallica μπαίνουν να δουλέψουν σε ένα studio στην California αυτό που μερικούς μήνες μετά θα γινόταν το “Black Album”. Δεν είναι τίποτα χθεσινοί, οι 4 προηγούμενοι δίσκοι τους έχουν συσπειρώσει δυνατό πυρήνα γύρω τους και η φήμη όλο και μεγαλώνει. Υπάρχουν οι μονόχνωτες φράξιες αρχαίων thrashers ανάμεσα στους οπαδούς τους που πιστεύουν ότι έχουν προδώσει τις αξίες του true metal από το δεύτερο δίσκο τους κιόλας, αλλά παραμένουν δυνατοί και συνεχίζουν να παίζουν το “Whiplash” στις συναυλίες, οπότε τους ανέχονται.

Τώρα όμως, το στοίχημα έχει αλλάξει. Η ώρα για το μεγάλο βήμα έχει έρθει και αυτό δε μπορεί να γίνει έχοντας την ικανοποίηση της thrash συνιστώσας ως προτεραιότητα. Βρίσκονται στο studio, σε λίγο καιρό το album θα είναι στα μαγαζιά, μια τεράστια τουρνέ ετοιμάζεται, δεν είναι η ώρα τώρα να στραβοπατήσουν. Θα κάνουν ότι χρειαστεί για να τα καταφέρουν, μακριά από true ιδεοληψίες. Μπαλάντες; Θα βάλουν. “Unforgiven”; Θα γράψουν. Ταχύτητες; Θα ρίξουν. Μπορεί να φαίνεται στο εκπαιδευμένο αυτί σαν προδοσία προς όλα όσα τους έφτασαν μέχρι εδώ, αλλά είναι ώρα να αφήσουν πίσω τους αυτά τα πράγματα.

Το θέμα δεν είναι η πίστη σε μια παλιά ιδέα, αλλά το να ωφεληθεί ο κόσμος από όσα έχουν να προσφέρουν. Αν τα κομμάτια είναι σωστά, αν ο ήχος σκοτώνει, αν η performance είναι αψεγάδιαστη, ο χρόνος θα τους δικαιώσει. Η ιστορία των Metallica είναι γνωστή και η πορεία του “Black Album” το ίδιο.

Fast forward στο 2015. Προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα και όλοι περιμένουν να δουν μια ανατροπή χωρίς προηγούμενο. Οι δημοσκοπήσεις και το ρεύμα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκεντρώσει την πλειοψηφία, το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας είναι υπαρκτό και για πρώτη φορά θα υπάρξει αριστερή κυβέρνηση.

Ή ίσως να μην είναι ακριβώς έτσι, καθότι οι παραδοσιακές αριστερές δυνάμεις έχουν τις ιδεολογικές αντιρρήσεις τους. Οι θέσεις ανατροπής και σύγκρουσης με το κατεστημένο που ανέκαθεν υιοθετούσε η παράταξη στο σύνολό της έχουν χάσει τις γωνίες τους, η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ έχει στρογγυλέψει, οι απαντήσεις στα κοινωνικά θέματα έχουν γίνει πιο μεσοβέζικες και όλο αυτό ρίχνει λάδι στη φωτιά που τελευταία είναι η θεωρία της ταύτισης του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ του ’81.

Είναι γεγονός, ο ΣΥΡΙΖΑ γράφει τις μπαλάντες του.

Όχι ότι παλιότερα έπαιζε με λυσσαλέο πάθος αναρχοthrash, αλλά δείχνει μια ψυχραιμία ανησυχητική. Οι παλιοί thrashers, εε, συγνώμη, οι παλιοί σύντροφοι ήθελα να πω, έχουν σχηματίσει οργισμένες συνιστώσες και ασκούν (καλοδεχούμενη αν ρωτάτε τη γνώμη μου) κριτική, παρόλο που αυτό το πιο cool προσωπείο φαίνεται να έχει απήχηση στον κόσμο. Πάντα όμως έτσι δε γίνεται με τα εμπορικά κομμάτια; Αρέσουν και στην κουτσή Μαρία. Και ο παλαιοαριστερός έχει δίκιο, για ένα κούτελο ζούμε και αυτή η νερωμένη προσέγγιση δεν είναι ορθή αριστερή στάση.

Ορθή σαν να λέμε ορθόδοξη δηλαδή;

Πιστεύω ότι το παιχνίδι έχει αλλάξει. Το 1991 χρειαζόταν να βρεθεί κάτι που θα πάει τη φωτιά και την ελευθεριότητα που αντιπροσωπεύει το heavy metal σε άλλο επίπεδο. Το 2015 σε μια ρημαγμένη χώρα, οι άτεγκτες ιδεολογίες δε χωράνε. Χρειάζομαι κάποιον να κάνει τη δουλειά που πρέπει, όχι έναν αμόλυντο απόγονο του Λένιν. Χωρίς τη βάση του οποίου βέβαια, δε γίνεται να υπάρξει κοινωνική πολιτική με focus στα φτωχότερα στρώματα, συμφωνώ. Θέλω η πολιτική αυτή όμως να αφορά όλο τον κόσμο, όχι μόνο τον ορκισμένο defender of the faith.

Δε μου αρέσει η μουσική που γράφεται «για λίγους», δε μου ταιριάζει το ύφος «τι να καταλάβεις εσύ», δε νομίζω ότι ωφελείται κανείς από εκλεκτικές συνιστώσες. Είτε στην πολιτική, είτε στο thrash.

Η αριστερά στην Ελλάδα είχε πάντα πλεόνασμα αγωνιστών. Φλογερών ανθρώπων που ήταν πρόθυμοι να γεμίσουν τους δρόμους φωνές και συνθήματα για καλύτερες συνθήκες ζωής και πάντα έτοιμοι να συγκρουστούν βίαια για αυτή τους την επιδίωξη. Όλα όσα απολαμβάνουμε σήμερα σαν δικαιώματα, οφείλονται σε αυτούς.

Αυτό που απέτυχε όμως να δημιουργήσει η αριστερά είναι αυτό που χρειάζεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Η γενιά του Πολυτεχνείου δε μετασχηματίστηκε ποτέ από επαναστάτες φοιτητές σε ώριμους, προοδευτικούς μεσήλικες που θα απάρτιζαν μια φιλελεύθερη κοινή γνώμη. Για κάποιο λόγο, δεν υπάρχει ένας μεγάλος όγκος πληθυσμού που να σιχαίνεται τον ακροδεξιό inner circle του Σαμαρά, που να δίνει απαντήσεις στις δημοσκοπήσεις για το σύμφωνο συμβίωσης, για το gay pride, για τους μετανάστες, για τις αυξανόμενες δυνάμεις καταστολής, για τα εργασιακά δικαιώματα.

Για κάποιο λόγο, οι έλληνες αφήνουν αυτά στους νέους και όταν μεγαλώσουν τα εγκαταλείπουν και γίνονται συντηρητικοί. Σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλες τις ιδεολογίες. Γι’αυτό και η Ελλάδα είναι μια συντηρητική χώρα. Και αυτή είναι η δική μας δουλειά. Όλων εμάς των 30+ που πιστεύουμε στην προστασία του αδύναμου, ότι το υπερκέρδος του Μπόμπολα δεν είναι ευαγγέλιο, ότι το περιβάλλον είναι σημαντικότερο από τις ράβδους χρυσού, ότι η μη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας βαραίνει όλη την κοινωνία.

Η χώρα, πέρα από αγωνιστές νέους, χρειάζεται και προοδευτικούς γέρους. Με φωνή και άποψη. Στον κοινωνικό τους κύκλο, στη δουλειά, στο facebook, στο διάλειμμα μεταξύ δυο συγκροτημάτων στο Eighball, στις κουβέντες με τους συγγενείς στο πασχαλινό τραπέζι ενώ χωνεύεις το αρνί.

Η πρόοδος της κοινωνίας δεν μετριέται με τον αριθμό των μολότωφ, όσο χρειαζούμενες κι αν είναι πολλές φορές. Ούτε είναι κάτι που πρέπει να επιβληθεί από μια ψυχαναγκαστικά προοδευτική διακυβέρνηση σουηδικού τύπου, που θα βγει μια μέρα και θα απαγορεύσει το θρησκευτικό γάμο. Η πρόοδος έρχεται μεταξύ του ενός ανθρώπου και του διπλανού του. Αν φτιάξουν όλοι το σπίτι τους, θα φτιαχτεί η γειτονιά. Αν φτιαχτούν οι γειτονιές, θα πάρουν σειρά οι πόλεις. Και μετά θα φτιαχτεί και το κράτος .

Καμία ιδεολογία με κανόνες δε μπορεί να το κάνει αυτό. Γιατί κάπου θα βρει έναν τοίχο. Κάτι δε θα είναι στις διδαχές του Μαρξ, κάτι δε θα είναι αρκετά thrash. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τα όποια ανοίγματα δε με τρομάζουν τόσο. Δεν υποστηρίζω ότι στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ η Τζάκρη είναι το “Nothing Else Matters” ή ότι η Μακρή είναι το “Unforgiven”, αλλά ότι εφόσον ο γενικός σκοπός εξυπηρετείται, από τη μεριά μας απαιτείται θάρρος. Θάρρος και κριτική ματιά, αλίμονο.

Δε μπορώ να ξέρω αν η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει για την Ελλάδα το εκτόπισμα της επιτυχίας του “Black Album”. Η παράθεση είναι χαζή. Το mindset όμως είναι παρόμοιο. Ιδεολογικές λεπτομέρειες aside, μακάρι να απλωθεί η βασική φιλελεύθερη και προοδευτική ιδέα μέσω αποτελεσμάτων σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται. Δε μπορεί να είναι τόσο κακό, έτσι δεν είναι;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s