Big Heaven’s Drachma – Πόσο “what if?” να αντέξει ένας άνθρωπος;

11004426_10206052624784379_888793900_nΠάντοτε πίστευα ότι μια από τις μεγαλύτερες αρετές του ανθρώπινου νου, είναι που έχει ένα ταβάνι στο πόσο θα προβληματιστεί για ένα μη άμεσο θέμα. Ειδικά για κάτι που δεν είναι στο χέρι του, μπορεί να το σκεφτεί πολύ, να σκάσει από ανησυχία, αλλά μετά από λίγο θα συνειδητοποιήσει ενστικτωδώς το μάταιο του πράγματος και θα χαλαρώσει. Θα απασχοληθεί με κάτι άλλο και η ζωή συνεχίζεται.

Έτσι ας πούμε αντιμετωπίζεται το θέμα του θανάτου. Όλοι το έχουμε σκεφτεί, όλοι ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε κάποια μέρα, κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μετά και όσο cool και να το παίζει κάποιος, είναι μια σκέψη που σε απελπίζει. Έχουμε συνηθίσει να ελέγχουμε τη ζωή μας και σε αυτή την περίπτωση είμαστε ανήμποροι σαν κουταβάκια. Αν το μυαλό μας δεν είχε την ικανότητα να σπρώχνει σκέψεις κάτω από το χαλί, θα τρελαινόμασταν.

Αντί για αυτό όμως, θα το σκεφτούμε σε στιγμές, θα φτάσουμε στο σημείο να νιώσουμε τιποτένιες υπάρξεις και λίγο μετά θα μπούμε σε αυθόρμητη λειτουργία YOLO, θα πούμε «άντε εντάξει, τι να κάνουμε τώρα», θα θυμηθούμε τη σοφία του Αρκά ότι  «Το πότε θα πεθάνεις είναι σαν το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σου. Δεν είναι στο χέρι σου» και θα ασχοληθούμε με τον Παναθηναϊκό, το Συριζα και τι θα φάμε το μεσημέρι.

Είμαστε ζωντανοί επειδή υπάρχει ένα πλαφόν στα πόσα “what if?” μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλός μας. Και δεν είναι θέμα ανωριμότητας και αδιαφορίας, είναι ξεκάθαρα επιβίωσης και ενστικτώδους λειτουργίας.

Αυτό αποδεικνύεται από το πόσο παρόμοια δουλεύει ο ίδιος μηχανισμός ακόμα και σε πράγματα που μας διασκεδάζουν. Πάρε τη Big Heaven’s Band για παράδειγμα. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά οι ροκάδες το έχουν αγαπημένο έθιμο. Τι θα γινόταν αν ζούσε ακόμα ο Bon Scott, θα είχε μείνει στους Metallica ο Cliff Burton, που θα έφταναν οι Led Zeppelin αν ζούσε ο John Bonham, αν δεν ανέβαινε σε εκείνο το αεροπλάνο ο Buddy Holly, αν υπήρχε κάποιος να ξεαγχώσει τον Kurt Cobain. Είναι το αγαπημένο μας υπερφυσικό topic.

Εκεί που δίνουν ρέστα όμως, είναι οι διάφορες συνθέσεις της Big Heaven’s Band. Για όσους δεν ξέρουν, αυτό είναι η σύνθεση φανταστικών line ups για μια μπάντα, από αποβιώσαντες rock stars. Αυτό, είναι το καλύτερό μας. Freddie Mercury / Jimi Hendrix / Jack Bruce / Randy Castillo ή μήπως Ronnie Dio / Criss Oliva / Cliff Burton / Cozy Powell; Εγώ θα πάω με το Phil Lynott / Randy Rhoads / Keith Moon trio και δε σηκώνω κουβέντα. Α ναι, μπορεί να τσακωθούμε κιόλας γι’ αυτό. Κλασική rock n roll fanboy παθογένεια, μη δίνετε σημασία οι φυσιολογικοί άνθρωποι.

Ακόμα και για κάτι τόσο σημαντικό όμως (ε;) υπάρχει ένα όριο. Προφανώς θα σταματήσεις κάποτε να σκας για το οτιδήποτε. Ο ανθρώπινος νους έχει τους μηχανισμούς να ξεπερνάει τόσο καθημερινούς προβληματισμούς και ανησυχίες, όσο και απελπιστικές τραγωδίες και θανάτους. Πρέπει να συνεχίσεις την κάθε μέρα. Έτσι θα λειτουργήσει και στα πολύ σοβαρά, έτσι και στα ανώδυνα. Έτσι ακριβώς και στα ενδιάμεσα.

Σαν την επιστροφή στη δραχμή ένα πράγμα.

Από την αρχή της δανειακής σύμβασης, κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας σαν γκιλοτίνα. Παρουσιάζει περιόδους έξαρσης και χαλάρωσης, αλλά η απειλή δεν έφυγε ποτέ. Όπως παρουσιάζεται, είναι τρομακτικό σενάριο. Το πρόβλημα όμως με τις απειλές που κρέμονται αιωνίως, χωρίς να πέφτουν ποτέ, είναι ότι προοδευτικά σταματούν να σε φοβίζουν.

Νιώθω ότι κάπου εκεί βρισκόμαστε τώρα.  Όχι ότι δεν αναγνωρίζει κανείς τον κίνδυνο, αλλά ότι έχουμε περάσει τόσα, που δύσκολα θα μας τρομάξει μια εξαγγελία στις ειδήσεις. Όχι ότι δεν είναι ρεαλιστικά δύσκολη κατάσταση, αλλά όσο σοβαρά και να παρουσιαστεί, εμπίπτει στην “what if?” κατηγορία.

Τι εννοώ; Δεν ξέρουμε πως θα είναι, εφόσον συμβεί. Κανείς δε μπορεί να ξέρει.

Κανένα κράτος δεν έχει εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση ώστε να υπάρχει ένα ιστορικό, το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι μερικές εκτιμήσεις, που λαμβάνοντας υπόψη τη flex μορφή της παγκόσμιας οικονομίας, κανείς δε μπορεί να ξέρει πόσο ακριβείς είναι.

Οι μισοί λένε ότι θα είναι τεράστιο βήμα προς τα πίσω, ότι θα εισάγονται πολύ λιγότερα πράγματα από ότι τώρα, ότι θα είναι το οριστικό βήμα ώστε να γίνει η Ελλάδα χώρα – αποικία. Βέβαια, όταν τραπεζίτες έχουν φτάσει στο σημείο να λένε σε εκατομμύρια ελεύθερους ανθρώπους ότι έχουν ψηφίσει λάθος, δεν είμαι σίγουρος ότι δεν είναι αποικία ήδη.

Οι άλλοι μισοί εικάζουν ότι είναι ο μόνος δρόμος για την ρεαλιστική ανεξαρτησία, με το επιχείρημα ότι μόνο με έκδοση εθνικού νομίσματος και υποτίμηση μπορεί μια μικρή και χρεοκοπημένη χώρα να γίνει ανταγωνιστική. Να χαράζει οικονομική πολιτική χωρίς να έχει το κάθε Eurogroup να της επιβάλλει πόση σύνταξη θα πάρει η γιαγιά μου.

Ίσως στα καταστατικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ήταν καλή ιδέα αυτό, αλλά στην παρούσα κατάσταση νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι δε μιλάμε για σύμπραξη ισότιμων κρατών-μελών.  Υπάρχουν οι πλούσιοι / υπεύθυνοι / νοικοκύρηδες και οι φτωχοί / ασυνεπείς / τεμπέληδες, που πρέπει να συνετιστούν. Που τους επιτρέπουμε να ψηφίζουν μόνο αν η κάλπη βγάλει το σωστό αποτέλεσμα.

Δεν είναι θέμα εφηβικής fuck-you-i-wont-do-what-you-tell-me τσαντίλας, είναι σκέψη αυθεντικής αμφισβήτησης της παρούσας κατάστασης και μάλιστα με πλήρη συναίσθηση κινδύνου. Πρέπει να είσαι βλάκας για να λες αψήφιστα «να σηκωθούμε να φύγουμε και δε με νοιάζει». Φυσικά και με νοιάζει, η ζωή μου κρίνεται εδώ.

Την ίδια στιγμή, η ζωές όλων μας δεν πάνε και τόσο καλά, έτσι δεν είναι; Και είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένας από εμάς που να πιστεύει ακόμα ότι το πρόγραμμα αυτών των τελευταίων ετών λειτουργεί προς το συμφέρον του κανονικού κόσμου. Και όπως είπαμε νωρίτερα, δε μπορεί κανείς να ξέρει αν θα είναι χειρότερα στην περίπτωση ενδεχόμενης εξόδου.

Ίσως να μας ταιριάζει η δραχμή. Ίσως να μας ταιριάζει το ευρώ. Το μόνο που είμαι σίγουρος ότι ΔΕ μας ταιριάζει, είναι ο φόβος.

Η χώρα ζει εδώ και 5000 χρόνια. Σίγουρα έχει περάσει και πολύ χειρότερα, σίγουρα δεν πρόκειται να την εξαφανίσει η έξοδος από το ευρώ. Εδώ δεν την εξαφάνισε η είσοδος. Επιβιώσαμε αυτά τα τελευταία δύσκολα χρόνια (δυστυχώς, όχι όλοι). Ισορροπήσαμε στη μεγαλύτερη κρίση χώρας σε καιρό ειρήνης. Αντέξαμε ακόμα και τον Άδωνι υπουργό υγείας, που να πάρει ο διάολος.

Δε φοβόμαστε τίποτα. Ανησυχούμε πολύ, για πολλά πράγματα, έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, αλλά ως εκεί. Είπαμε, υπάρχει ένα όριο στο καταστροφικό άγχος. Η όποια τραγωδία μας έχει βρει ήδη. Είμαστε στο στάδιο της διαχείρισης και πιστεύω τα πάμε αρκετά καλά. Έτσι θα συνεχίσουμε να τα πηγαίνουμε.

Ας το αποδείξει η φύση. Έχεις διαβάσει 1060 λέξεις μέχρι τώρα. Δεν έχει φτάσει ενστικτωδώς η εγκεφαλική σου λειτουργία στο σημείο «ε, δε θα πεθάνουμε κιόλας…»;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s