O καπιταλισμός σώζοι το rock n roll

Periphery-JuggernautΠρώτα από όλα οι αλήθειες.

Οι Periphery είναι η φάση μου. Τα πουλέν μου. Οι δικοί μου άνθρωποι. Η ισχυρότερη ελπίδα μου από τους σχετικά νέους, αυτοί που περιμένω να πάνε τη φάση μπροστά, da shit, καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Τις εποχές που το djent εκκολαπτόταν και οι τεντωμένες μύτες στο ίντερνετ συναγωνίζονταν τα διψασμένα αυτιά, τις μέρες που υπήρχαν πιτσιρικάδες που ήρθαν στο live των Meshuggah στην Αθήνα με μπλουζάκι “got djent?”, ο Αρβανίτης διάλεξε τους Tesseract, εγώ διάλεξα τους Periphery.

Πιο συμπαγείς, λιγότερο λυρικοί, προφανώς τέρμα παίχτες με τέλειο ήχο, ρεφρενάρες από μασίφ, προγκρεσσιβάδες σωστοί και τίμιοι. Θα μου πεις αν είναι τόσο κορυφαίοι ρε φίλε, γιατί δεν τους ακούει όλος ο κόσμος; Θα σου απαντήσω ότι α) θα γίνει κι αυτό, και β) όσον αφορά τον ντόπιο prog κόσμο, δεν τους ακούει επειδή δεν έχουν power metal ρίζες. Για το κακό που έχει κάνει το power metal στο μουσικόφιλο πληθυσμό αυτής της χώρας θα ανοίξουμε συζήτηση άλλη φορά.

Οι Periphery λοιπόν μας έδωσαν τον πρώτο δίσκο του 2015 που απασχόλησε σοβαρά τα αυτιά μας. Ένα μεγαλεπήβολο concept, που απλώνεται σε διπλό album και είναι δουλεμένο μέχρι κεραίας. Δε χρειάζονται αναλύσεις, όλα τα χαρακτηριστικά τους είναι εδώ σε full ποσότητα. Και heavy, και φωνάρες, και υπερδομημένα drums και όση εφτάχορδη τραβάει η ψυχούλα σου. Προς τιμήν τους έχουν ελαττώσει τα trademark/ελατήριο Meshuggah riffs, αυτή η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο, αυτό είναι που σκότωσε το djent, καιρός να πάμε παρακάτω.

Είναι λοιπόν το “Juggernaut” καλύτερο από το “II”; Δε χρειάζεται πολλή σκέψη, βεβαίως και είναι. Που αναμένεται να οδηγήσει αυτό το πετυχημένο βήμα την καριέρα των Periphery;

Απολύτως πουθενά.

Το prog έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα, δε σε πάει πουθενά. Άπαξ και εδραιώσεις τη θέση σου στο κοινό αυτό (μεταλλάδες προγκρεσσιβάδες ή αλτερνατιβάδες προγκρεσσιβάδες, το ίδιο σφιγγοκωλάριοι είναι και οι δυο), έκλεισες. Δε θα σε ακούσει κανείς άλλος, ποτέ. Από τους Shadow Gallery μέχρι τους Oceansize, η forever alone παλέτα είναι εξίσου πολύχρωμη. Πολλοί γουστάρουν αυτό ακριβώς, να αποκτήσουν το σεβασμό των ομοίων τους και να συγχρωτίζονται αιμομικτικά για πάντα. Αναγουλιάζω, αλλά πάω πάσο.

Ακούγοντας πολύ προσεκτικά το “Juggernaut” σκεφτόμουν συνεχώς πόσο δεν αξίζει αυτό το θλιβερό τέλος στους Periphery. Πόσα πολλά υπέροχα σημεία πραγματικά πρωτοποριακού μοντέρνου rock n roll υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στο δίσκο και κάθε φορά που εμφανίζονται, το τοπίο λάμπει. Σκεφτόμουν πόσο τέλεια θα ήταν να υπήρχε ένα μαγικό εργαλείο που θα μπορούσε να τα ξεχωρίσει, να τα καταστήσει αυτόνομα, να τα βάλει σε μια σειρά και να συνθέσει μια εξαίρετη παρουσία.

Το μαγικό εργαλείο υπάρχει και είναι ο καπιταλισμός.

Αν ήταν στο χέρι μου, θα έπαιρνα έναν executive δισκογραφικής, παλαιάς κοπής, εκείνο το σιχαμένο πράμα με την κοιλάρα, το πούρο και το κουστούμι, τα χρυσά δαχτυλίδια και τη γλιτσιασμένη φράντζα απλωμένη πάνω στην καράφλα. Θα έχωνα αυτόν και ένα χαρτοφύλακα δολάρια (από τα σωστά, τα cash, τα μαύρα) μέσα στο προβάδικο των Periphery και θα τον άφηνα να λειτουργήσει τη μαγεία του.

Τα nerds θα τον άκουγαν σαν χάνοι να τους υπόσχεται τον ουρανό με τα άστρα, περιοδείες, πλατινένια albums, λυσσάρες groupies,  λιμουζίνες και θα άρπαζαν το χρήμα με τα δόντια.

Στη συνέχεια θα τους κλειδαμπάρωνε σε ένα studio του L.A. μαζί με το Bob Rock, ή το Mutt Lange και δε θα τους άφηνε να βγουν μέχρι να γράψουν τον πιο ξεφτιλισμένο, αντικαλλιτεχνικό, σιχαμερά εμπορικό δίσκο που μπορούν.

Επειδή εκεί είναι το θέμα. Οι Periphery μπορούν. Οι στιγμές αυτές που ξεχώρισα, όχι μόνο φέτος, αλλά από το πρώτο album τους ακόμα, είναι οι straightforward rock n roll δομές, τα arena ρεφρέν, τα στακάτα riffs και οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Κάθε φορά που σκάνε σαν αχτίδες φωτός ανάμεσα στις prog χαραμάδες, αισθάνεσαι ότι σου χαμογελάει ο Θεός.

Άσε τον καπιταλισμό να σε διαφθείρει, πέτα τις κλίμακες στα σκουπίδια, ξεπούλησε την ψυχή σου και φτιάξε το δίσκο που θα κάνει το “Black Album” να μοιάζει με το χαμένο κονσέρτο του Ραχμάνινοφ. Βάλε στη σειρά μόνο τις πιασάρικες μελωδίες που έχεις ΤΟΣΟ ΤΑΛΕΝΤΟ να συνθέτεις και γράψε την τέχνη στα παλιά σου τα παπούτσια.

Ο επόμενος δίσκος δεν είναι μακριά. Έχεις τα κότσια να κατακτήσεις τον κόσμο;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s