Short Story #2 – O Enrique Iglesias και η χειρότερη αληθινή δικαιολογία του κόσμου

605805-b6acb68a-8faa-11e3-86cc-868f1cbd06dbΠιθανότατα θα αλλάξω γνώμη κάποτε, αλλά αν με ρωτήσεις σήμερα για την πιο ανέμελη και yolo περίοδο της ζωής μου, θα επιλέξω το δεύτερο μισό του 2006.

Οι προηγούμενοι 12 μήνες ήταν 50/50 σε όλους τους τομείς. Νo love,  λίγος στρατός, μετακόμιση ξανά στην πατρίδα και μια δουλειά που εκ φύσεως χωριζόταν σε δυο εντελώς διαφορετικά σκέλη, το ένα απίστευτα υπέροχο, το άλλο κολασμένα απαίσιο (ναι, γίνεται).

Λίγο πριν την έναρξη της τουριστικής σεζόν, γίνεται το κονέ να συμπληρώσω το animation team που έστησε ένας παλιός φίλος για ένα μεγάλο resort ξενοδοχείο. Φυσικά δεν έχω ιδέα πώς να κάνω τη δουλειά, θα μετακομίσω ξανά και θα ζήσω σε συνθήκες big brother με άλλους 5 αγνώστους για 6 μήνες, στις απαιτούμενες γλώσσες βρίσκομαι σε υπό του βασικού επίπεδο και ενώ ξέρω ότι έχει ήδη ημερομηνία λήξης, πρέπει να παραιτηθώ από τη σταθερή δουλειά μου.

Αλλά είπαμε, yolo. Οπότε και περνάω έναν ονειρεμένο Απρίλιο, όπου είμαι-για-να-φεύγω από τα πάντα, στη δουλειά σαν το φάντασμα, βλέπω φίλους μανιωδώς και τσεκάρω σε pocket έκδοση γερμανικούς και ρώσικους διαλόγους.

Αν θυμάμαι 5 πράγματα από τους επόμενους μήνες, το ένα είναι το “Hero” του Enrique Iglesias. Και αυτό επειδή ποτέ δε μπορείς να μαντέψεις τι θα είναι αυτό που θα σου μείνει, από μια εξωφρενική κατάσταση.

Θα μου πεις, σιγά το κομμάτι. Τυρένιο και προσποιητό μέχρι τα μπούνια και όσο συμπαθητική φάτσα και να έχει ο γιος του Julio, δεν πείθει σαν καλλιτέχνης ούτε τη μάνα του. Όποια κι αν είναι στ’ αλήθεια αυτή, με τέτοιο μπήχτη πατέρα (ωωω, κακία…).

Τότε πως εξηγείται; Ορίστε πως.

Βαθύ χαρακτηριστικό εκείνης της περιόδου, ήταν η υπερβολή. Στα πάντα. Από τα ωράρια δουλειάς (τα ποια;), μέχρι την πιο απλή καθημερινή επαφή. Αν πιάσω δε τις ιδιαίτερες βραδιές των shows, θέλουμε τρίτομο έργο. Ένα cheesy κομμάτι σαν αυτό λοιπόν, είχαμε την ηθική υποχρέωση να το ξεπεράσουμε σε φτήνια και επιτηδευμένη πλάκα.

Χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, στο νούμερο όπου αποτελεί αυτό το κομμάτι το soundtrack, φοράω μια στολή Ρωμαίου εκατόνταρχου, με απ’ όλα. Πανοπλία, θώρακα, περικνημίδες, σπαθί, περικεφαλαία, the works. Στη βάση του θώρακα τώρα, είναι στερεωμένη εκείνη η δερμάτινη φουστίτσα που φορούσαν, με κάτι μικρά σιδερένια πριτσίνια. Και αν νομίζετε ότι ως εδώ έχει ξεφύγει η κατάσταση, είστε βαθιά νυχτωμένοι.

Τι είναι αυτό που περιπλέκει τα πάντα στη ζωή; Ο έρωτας, αυτό είναι. Ο οποίος έρωτας με έχει βρει ήδη πριν αναχωρήσω για αυτούς τους 6 μήνες. Τολμώ να πω ότι κάπως τα καταφέρνω στο σπορ, με τον ίδιο παιδεύομαι ακόμα. Αλλά πάλι, ίσως αυτή να έχει διαφορετική γνώμη, όμως δεν είναι αυτό το θέμα.

Το συγκεκριμένο show το είχαμε κάθε Τετάρτη, με την Ιερή Πέμπτη να είναι η μέρα του ρεπό, όποτε και πήγαινα στην πόλη να συναντήσω το αίσθημα. So far, so good, ναι; Έχω τη day off μπροστά μου, ο έρωτας με περιμένει, groovαρα με τον Enrique το προηγούμενο βράδυ, τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά, σωστά;

Λάθος.

Επειδή εκείνα τα γαμημένα πριτσίνια, αυτές οι μινιόν βίδες του σατανά, κάθε βράδυ μου άφηναν ψηλά σε κάθε μπούτι 3 παράλληλες γρατζουνιές. Που τις βλέπεις και λες «δε γίνεται να μην είναι νύχια αυτά». Την πρώτη φορά, η αγάπη ήταν cool. Της φάνηκε περίεργο. Όσο ψύχραιμη και να ήταν όμως, είχε απέναντί της το γκούφυ καταστροφέα (εμένα) να γκρεμίζω κάθε διάθεση εμπιστοσύνης.

Γιατί; Επειδή δεν είχα ιδέα πως γίνονταν, μέσα στο heat of the moment της παράστασης δεν το ένιωθα και φαντάσου πόσο ηλίθιος φαίνομαι προσπαθώντας να σκεφτώ που στο διάολο βρέθηκαν αυτές οι γρατζουνιές στα μπούτια μου και μάλιστα σε σημείο όχι καθημερινά εκτεθειμένο. «Κάποια στιγμή παίζαμε βόλει στην άμμο και σίγουρα έπεσα 3-4 φορές» ή «νομίζω προχτές ήταν, μπήκα σε κάτι θάμνους να βρω τη μπάλα». Ρε μεγάλε, αλήθεια τώρα;

Κάθε βδομάδα τα σημάδια ανανεώνονταν, στο ίδιο ακριβώς σημείο και μου πήρε ένοχα αρκετό καιρό να καταλάβω τι συνέβαινε. Και ευτυχώς, με πίστεψε. Νομίζω δηλαδή.

Αλλά ας ωφεληθεί κάποιος από αυτό. Κορίτσια, αν κάποια στιγμή σας παρουσιάσει μια εξωφρενική δικαιολογία, δείτε το σαν σημάδι αθωότητας. Όσο πιο ακραία, τόσο πιο αληθινή. Αν είναι πολύ χαζός για να είναι ψεύτης, μην τον φοβάσαι.

Κάτι σαν τον Enrique και την pop του δηλαδή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s