Barrence Whitfield And The Savages – Το καλύτερο R&B που δεν είχες ακούσει ποτέ

BARRENCE-WHITFIELD-THE-SAVAGES-906Μοιάζει να λειτουργεί με κινηματογραφικούς κανόνες. Όλοι λατρεύουν ένα μεγάλο comeback. Σε όλους αρέσει να βλέπουν ένα ζόρικο rhythm & blues θρύλο να συνεχίζει την πορεία του, ενώ θεωρούνταν χαμένος. Το μόνο πιο συναρπαστικό από αυτό; Να μην είχες ιδέα ότι υπήρχε.


Το χειρότερο πράγμα για έναν νέο αφροαμερικανό τραγουδιστή στη Βοστώνη, στα τέλη των 70’s, είναι να λέγεται Barry White. Αυτή την ειρωνεία της τύχης είχε να αντιμετωπίσει ο ήρωας μας τον καιρό που σπούδαζε δημοσιογραφία και δούλευε σε ένα δισκάδικο. Γιατί μπορεί να είχε το συνήθειο να τραγουδά πάνω από τη μουσική που έπαιζε εκεί, να είχε ένα mix fanbase/πελατών και να είχε πλάκα το δούλεμα, αλλά όταν θες να πατήσεις τη σκηνή με το όνομά σου στη μαρκίζα, πρέπει απλά να το αλλάξεις.

Τα μέλη των Lyres, μιας garage rock μπάντας της περιοχής γούσταραν το στυλ του Barry. Τους θύμιζε τους παλιούς, κλασικούς screamers της μαύρης Αμερικής όπως το Little Richard ή τον Screaming Jay Hawkins. Τι δεν είχαν αυτοί που μπορούσαν να προσφέρουν οι Lyres στον πιτσιρικά Barry; Ένα groovy rock n roll υπόβαθρο με παραμόρφωση στις κιθάρες.

Αυτοί λοιπόν έγιναν οι Barrence Whitfield And The Savages και ξεκίνησαν να μαγαρίσουν όποιο club της περιοχής θα ήθελε να δει τους θαμώνες του να ξεδίνουν με ζόρικο rhythm & blues και έναν frontman μακριά από τη soul ευαισθησία που κυριαρχούσε στα charts της εποχής. Ο Barrence ήταν ασυγκράτητος, οι Savages ήταν απλά savages και οι μπαρουτοκαπνισμένες εμφανίσεις αναπόφευκτες.

Σύντομα ήρθε και η ώρα της δισκογραφίας με ένα σερί albums από το 1984 μέχρι το 1995, όπου και έσβησαν τις μηχανές τους. Σχετικά παράδοξο, ήταν το γεγονός ότι στην Αμερική δεν κατάφεραν ποτέ το μεγάλο breakthrough, ενώ λατρεύτηκαν στην Αγγλία. Το BBC τους φιλοξένησε αρκετές φορές και αναπόφευκτα τα εγγλέζικα tours δεν ήταν καθόλου περιορισμένα.

Και μετά σιγή. Η δική μας γενιά έχασε την ευκαιρία να δει τους Savages ενεργούς και αρκούμασταν στις παλιές ηχογραφήσεις, όπως με τόσα και τόσα σχήματα. Αυτό συνέβαινε μέχρι τη στιγμή που οι θεοί του rock n roll έριξαν τη συμπονετική τους ματιά πάνω μας και το 2013 τα τσακάλια αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους και μετά από καναδυο shows που τσέκαραν αν το έχουν ακόμα, ξαναμπήκαν στο studio.

Το “Dig Thy Savage Soul” ήταν ένας δίσκος βγαλμένος από τα rockabilly όνειρά μας, με την ίδια παραγωγή – δυναμίτη, το εκείνο το all around the place groove, το σωστό ελεγχόμενα ανεξέλεγκτο παίξιμο και όλοι ξέρουμε πόσο ελεήμων είναι ο γέρο χρόνος στους soul/funk/r&b τραγουδιστές.

Στοιχηματίζω τη δισκοθήκη μου, ότι είναι αδύνατον να ακούσεις αυτό, και να παραμείνεις ακίνητος…

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση από το Grekamag.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s