Γιατί πάντα τα καλύτερα κείμενα γράφονται με φτυάρι αντί για πένα;

Anton-Ego-from-RatatouilleΛέμε ότι η μουσική είναι η ζωή μας. Διάολε, το φωνάζουμε σε κάθε ευκαιρία. Είναι αυτό που μας κινητοποιεί, δε γίνεται να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς αυτή και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ονειρευόμαστε μια ζωή όπου θα είναι η κύρια ασχολία μας.

Γι αυτό και όλο τη γυροφέρνουμε. Πολλοί παίζουν κάποιο όργανο. Κάμποσοι συνθέτουν κιόλας. Υπάρχουν οι πιστοί fans, υπάρχουν και οι αφοσιωμένες groupies. Όχι, όχι με την ξέκωλη έννοια, αλλά όπως το εννοούσε η Penny Lane στο “Almost Famous”, αυτό εννοώ. Σαν “band aides”, που προσφέρουν τον εαυτό τους ως Μούσες στην υπηρεσία της τέχνης. Υπάρχουν οι promoters, υπάρχουν οι businessmen, υπάρχουν οι οραματιστές και οι δημοσιοσχεσίτες. Όλοι απαραίτητα γραναζάκια της μηχανής.

Και υπάρχουμε κι εμείς.

Ω ναι, θα κάνουμε ΑΥΤΗ την κουβέντα.

Οι κριτικοί. Οι γνωμοδότες. Οι αποψιάτορες. Οι ξερόλες. Οι έχοντες την ικανότητα να βάλουν το συναίσθημα της μουσικής σε λέξεις. Από διάφορα πόστα, με διάφορους σκοπούς και στόχους. Δεν παραγνωρίζω την προσφορά, δεν αμφισβητώ την αναγούλα. Είμαστε αυτό που είμαστε.

Πάμε για μερικές αλήθειες λοιπόν;

Πάντα, μα πάντα τα καλύτερα κείμενα γράφονται για τους χειρότερους δίσκους.

Είναι ένας κανόνας που όλοι γνωρίζουν. Το κείμενο όπου θα αποδομήσεις δημιουργικά (έτσι λέγεται ευγενικά το ξεφτίλισμα) ένα album, μια performance, ένα κίνημα, μια τάση, θα είναι το πιο ενδιαφέρον, πηγαίο, χειμαρρώδες, ρέον, απρόσκοπτο, απελευθερωτικό, καθαρτικό και γιατί όχι, κεφάτο της ημέρας σου.

Οι διαβασμένοι ροκάδες θα θυμούνται το review του Χάρη Καραολίδη στο Metal Hammer (ούτε που θυμάμαι για ποιο album) που σε σύνολο 40 λέξεων, οι 15 ήταν το «σκατά», ως μνημείο μυθικότητας. Και σε όλες τις ενδιάμεσες κλίμακες συμβαίνει το ίδιο. Οι συντάκτες ροής το ξέρουν καλά. Όταν σου αναθέτουν 5 δίσκους για κριτική, σε αυτόν που σε ενθουσίασε δε θα κάνεις ποτέ αντάξιο κείμενο χωρίς να φανείς γλίτσας, οι μέτριοι είναι το χειρότερο γιατί δεν έχεις τίποτα να πεις και στο σκουπίδι θα σολαρεις χωρίς αύριο.

Οι bloggers είναι διαφορετική λειτουργία, μπορούν να επιλέξουν με τι θα ασχοληθούν. Εγώ για παράδειγμα πάντα σκεφτόμουν ότι είναι προτιμότερο να διαθέσω την ενέργεια και το χρόνο μου για κάτι που μου άρεσε και θα ήθελα να φτάσει σε περισσότερο κόσμο, παρά για να κράξω. Είναι ηθική στάση, αλλά αναγνωρίζω ότι μου έχει στερήσει στιγμές ευδαιμονίας και παραγωγικό (ας πούμε) γράψιμο. Άσε που δε μου επέτρεψε να χειριστώ το neo occult rock όπως του αξίζει, αλλά δε θα το συζητήσουμε τώρα αυτό.

Σε κάθε περίπτωση όμως, το θάψιμο έχει ένα ακαταμάχητο δημιουργικό force, που βγαίνει τόσο αβίαστα και σε κάνει να φαίνεσαι παντοδύναμος. Τα επιχειρήματα είναι ατελείωτα, οι ιδέες ρέουν, το χιούμορ πετάει φωτιές, οι συνειρμικές συνδέσεις λάμπουν και όσο πιο ανελέητος είσαι, τόσο πιο δίκιο φαίνεται να έχεις. Είναι βέβαια κάπως θλιβερό να μανιφεστάρεις την ύπαρξή σου πάνω στο κουφάρι κάποιου, αλλά που να πάρει, έχει τόση πλάκα που σε κάνει να παραβλέπεις το πόσο χαμηλά έχεις πέσει.

Ως εδώ, είναι πράγματα που ξέρουμε. Μένει μόνο ένα που δεν έχουμε συζητήσει ποτέ.

Γιατί;

Για ποιο λόγο να συμβαίνει αυτό; Γιατί κάποιος ικανός γραφιάς να διαπρέπει όταν έχει στη φαρέτρα του τις evil λέξεις και όχι το ανάποδο; Γιατί ένα κείμενο αποθέωσης, όσο καλοφτιαγμένο και προσεκτικό και να είναι, δε θα φτάσει ποτέ σε impact το κράξιμο, παρόλο που είναι πιο άγαρμπο και ωμό;

Είναι προφανώς θέμα ανθρώπινης φύσης και ξεπερνά τη μουσική και τα λόγια που γράφονται για αυτή. Οι ταινίες και τα θεατρικά που στηλιτεύουν, οι κωμωδίες και η σάτιρα, τα δημοσιογραφικά άρθρα που αποκαλύπτουν μυστικά, πάντα η επίθεση φαίνεται να πετυχαίνει το σκοπό της περισσότερο.

Όσο και να προσπαθήσω να φτιάξω το καλύτερο μου κείμενο παινεύοντας κάτι αντικειμενικά υπέροχο, το Μότσαρτ ας πούμε, δε θα πιάσει μία μπροστά σε εκείνο το άλλο, που έγραψα στο πόδι για το πόσο καραγκιόζης είναι ο Kanye West.

Μπορεί να είναι δική μου ατέλεια. Μπορεί να αισθάνομαι υποσυνείδητη ζήλεια επειδή είμαι ένα nerd χωρίς ζωή πίσω από ένα pc, εκ του ασφαλούς να βγαίνει ο κανίβαλος από μέσα μου και όντας στο φυσικό μου περιβάλλον (όπου πρέπει να κάνω ησυχία να μην ξυπνήσω τη μάνα μου στο δίπλα δωμάτιο) να εξαπολύω όλο μου το κόμπλεξ.

Μπορεί όμως να φταις κι εσύ που το διαβάζεις αυτό. Μην παραβλέπουμε ότι ο λόγος που τα κείμενα θαψίματος δεν ξεχνιούνται είναι ότι τα απολαμβάνει και ο αναγνώστης περισσότερο. Ποιος είπε ότι το ανθρώπινο ένστικτο έχει προοδεύσει από τη Ρωμαϊκή εποχή και δε διψάει για αίμα στην αρένα του ψηφιακού Κολοσσαίου; Θες να δεις μια μπάντα να ξεφτιλίζεται, γουστάρεις διάφορους δημιουργικούς τρόπους που σκουπιδιάζουν το djent και δεν το χορταίνεις.

Να κατηγορήσουμε την ατελή ανθρώπινη φύση λοιπόν; Να σκύψουμε στωικά το κεφάλι αποδεχόμενοι το αναπόφευκτο με attitude «το ξέρω, είναι ποταπό, αλλά τουλάχιστον έχει πλάκα»;

Η ηθικολογία δεν έχει νόημα όταν δεν υπάρχει οριστική απάντηση. Εγώ πάντως δεν την έχω. Και αν έχουμε χορτάσει από ένα πράγμα, αυτό είναι οι ηθικολόγοι κριτικοί, έτσι δεν είναι;

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση από το mudtimes.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s