The Icon Series – Emily Armstrong

Emily Armstrong, vocals, Dead Sara, Aftershock 2013Πριν μερικές μέρες αγόρασα το “Workout” του Hank Mobley.

Σε αυτές τις σχετικά πρόσφατες επανεκδόσεις lp, υπάρχει ένα κείμενο στο οπισθόφυλλο, που δίνει πληροφορίες για την κάθε δουλειά, συμμετέχοντες, χρονολογίες κλπ. Ειδικά στους jazz δίσκους περιόδου 1951-1960, όπου όλοι παίζουν με όλους και ηχογραφούνταν αριστουργήματα σε ένα απόγευμα, αυτά τα καλογραμμένα κειμενάκια είναι θησαυρός.

Στο συγκεκριμένο lp λοιπόν, ο Leonard Feather, συγγραφέας του “The New Encyclopedia Of Jazz” αναφέρει κάπου:

“Hank Mobley is the middleweight champion of the tenor saxophone. […] because his sound, as he puts it himself, is ‘not a big sound, not a small sound, just a round sound’”.

Και γαμώ τις rock n roll ατάκες.

Δεν είναι ο υπερgrande παίχτης, ο Coltrane, o Parker, ο θεός ο ίδιος. Δεν είναι και κανας χλεμπονιάρης λευκός τύπου Stan Getz ή Chet Baker (ok, χοντράδα), αλλά είναι ολοστρόγυλος, ακέραιος και σωστός.

Round sound.

Είναι αυτός που χρειάζεται να είναι. Τεράστιο προσόν για παίχτη, να γνωρίζει τον εαυτό του και τη θέση του μέσα στο γήπεδο. Επειδή μόνο τότε έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει το ταλέντο του.

Και γι’ αυτό ακριβώς η Emily Armstrong είναι το νεότερο Icon της σειράς αυτής.

Δεν είναι η πρώτη φωνή του κόσμου αυτού. Δεν είναι η ομορφότερη, δεν είναι η πληρέστερη frontwoman, δε θα γίνει ποτέ εκατομμυριούχος. Δεν ξέρω αν θα μείνει η μουσική της στην ιστορία, ούτε αν έχει πληθωρική προσωπικότητα για να αναδείξει το άστρο της.

Τι ξέρω;

Ότι παίρνει αυτή τη φωνή που έχει, αυτή την αύρα που έχει, αυτόν τον τρόπο που κινείται με το μικρόφωνο και το κάνει κάτι. Το βάζει σε λειτουργία και όλο αυτό πηγαίνει κάπου. Makes something out of it που λένε και οι Σάξονες.

Αυτό που έχει, ότι και να είναι, όσο πολύ ή λίγο και να είναι αξιοποιείται μέχρι σταγόνας. Και αυτό την κάνει να πατάει στη μεγάλη rock n roll παράδοση που λέει ότι ο τραγουδιστής δε χρειάζεται λαρύγγι, αλλά cojones.

Δε χρειάζεσαι οκτάβες για να περάσεις το μήνυμα. Ούτε ο Cobain είχε, ούτε ο Wyndorf, ούτε ο Morrison, ούτε ο Astbury, ούτε ο Osbourne, ούτε η Jett, ούτε ο Danzig. Κανείς όμως, ποτέ, δεν έχασε λέξη από όσα ήθελαν να πουν.

Μπορεί να προτιμάς τον πιο γκαζωμένο πρώτο δίσκο των Dead Sara, μπορεί τον πιο ταξιδιάρικο δεύτερο, λίγη σημασία έχει. Όσο θα μου καρφώνεται ένα ηλίθιο χαμόγελο στο πρόσωπο από τη μέση αυτού του κλιπ και μετά, εγώ θα μπορώ να λέω ότι στην εποχή μου το rock n roll ζούσε και βασίλευε.

Long live…

7950588496_dcaa5e91e9_b

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s