Αν είσαι άνω των 30 και δεν έχεις ιδέα ότι οι Parkway Drive είναι βασιλιάδες, αυτό το κείμενο είναι για σένα

WFF-PArkwayDrive_960Αυτή είναι μια κουβέντα με την οποία νιώθω άνετα. Είμαστε ίδια περίπτωση εγώ κι εσύ. Ίδια σειρά, ίδια γενιά, παρόμοιο συνάφι. Μεγαλώσαμε μέσα στο rock n roll κόσμο της εποχής μας με τον ίδιο τρόπο πάνω κάτω, περάσαμε τις ίδιες δυσκολίες με τους παλαιότερους παντογνώστες και προλάβαμε να δούμε κάμποσα από τα ιερά τέρατα αυτής της μουσικής.

Πήραμε γεύση από αυτό το υπέροχο πράγμα που λέγεται αρένα με 20,000 κόσμο να φωνάζει τον ίδιο στίχο, να εκρήγνυται στο ίδιο σκάσιμο των drums και να χειροκροτά στο τέλος, συγκινημένος. Ήταν οι καλύτερες στιγμές της ζωής μας. Με βροχή, με ζέστη, κουρασμένοι, βρώμικοι, ευτυχισμένοι.

Και μετά ο υποσυνείδητος φόβος του θανάτου μας κατέλαβε. Ο Philip Seymour Hoffman υποδυόμενος τον Count στο “The Boat That Rocked” λέει κάπου ότι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να ξέρει κάποιος είναι ότι αυτές που ζει, είναι οι καλύτερες μέρες της ζωής του. Ότι αποκλείεται να έρθουν καλύτερες, και ετούτες τελειώνουν.

Το παθαίνουν όλοι, το πάθαμε κι εμείς. Και προσπαθήσαμε να οικειοποιηθούμε την έννοια του θανάτου, τραβώντας κι άλλους μαζί μας, έτσι ώστε να μη νιώσουμε αδύναμοι, να μη νιώσουμε μόνοι. Αυτό πήρε τη μορφή μιας έκφρασης. Ξέρεις για ποια μιλάω.

Που θα βρεθούν μπάντες να γεμίζουν αρένες, όταν αποσυρθούν ετούτοι;

Εννοείς όταν αποσυρθούμε εγώ κι εσύ, έτσι δεν είναι;

Δε σε παρεξηγώ, είναι λογική αντίδραση. Τόσο λογική μάλιστα, που είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είχε βρεθεί κάποιος σαν εμάς να την ξεστομίσει βλέποντας τους Deep Purple στο California Jam το 1974.

Όσο απίστευτο και να του φαίνεται αυτού του παππούλη, βρέθηκαν κι άλλοι. Κάποιοι Metallica, κάποιοι Iron Maiden, κάποιοι Slipknot. Και όπως βρέθηκαν αυτοί, θα βρεθούν κι άλλοι. Σε 10 χρόνια από σήμερα, σε 20, σε 30. Το ότι εγώ και εσύ δε μπορούμε να τους δούμε τώρα, σημαίνει 2 πράγματα. Είτε δε βλέπουμε αρκετά μακριά, είτε δεν ενδιαφερόμαστε να δούμε.

Γιατί τα σημάδια είναι παντού.

Είχαμε ξαναμιλήσει λίγο παλιότερα για αυτό το περίεργο τέρας που λέγεται Parkway Drive. Είμαι ο πρώτος που ομολόγησα πως εξεπλάγην όταν κατάλαβα πόσο βαθύ αποτύπωμα έχουν αφήσει σε 2 διαφορετικές γενιές, κάμποσο μετά τη δική μας. Το ότι εγώ ήμουν απασχολημένος με κάτι άλλο και δεν το μυρίστηκα, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Για αυτόν τον εντοπισμό είναι απαραίτητη η μέθοδος του CSI. Κανένα συναίσθημα, κανένα προσωπικό γούστο, στεγνά και υπολογιστικά γεγονότα.

5 παιδιά, που ξεκινούν από την πόλη τους και την κατακτούν αντιγράφοντας τα είδωλά τους, ένα μικρό stage μετά το άλλο. Πρώτος άγουρος, δεύτερος σταθερότερος δίσκος. Έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι η ζωή τους, η απήχηση μεγαλώνει και έρχονται οι μεγάλες περιοδείες. Support, άβολα ταξίδια, άγονες πόλεις, και μουσική. Τίποτα άλλο, πέρα από μουσική.

Στον τρίτο δίσκο αρχίζουν να ξαναπερνούν από τα ίδια μακρινά μέρη και βλέπουν ότι η βάση οπαδών που είχαν φτιάξει είναι ακόμα εκεί και μεγαλώνει. Σοβαρεύει το πράγμα και αυτοί το ίδιο. Ξεπερνούν αλλαγές μελών, σοβαρούς τραυματισμούς και ατυχήματα. Τα media δουλεύουν για χάρη τους, αλλά είναι το ηλεκτρονικό word of mouth που θα φέρει κόσμο να τους δει στη Τζακάρτα, στην Ινδονησία, στην Ελλάδα.

Ο τέταρτος δεν είναι δίσκος μουσικής, είναι οικοδομική πλάκα. Η καριέρα έχει καλουπωθεί και δε γκρεμίζεται με τίποτα. Όταν εμφυσήσεις στην ψυχή του rocker ότι μπορεί να σε εμπιστευθεί, δε θα σε αφήσει ποτέ. Το tour γίνεται μεγαλύτερο από ποτέ, η λύσσα το ίδιο και πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Κοινό και μουσικοί είναι δεμένοι για πάντα. Ακόμα κι αν σταματήσουν την επόμενη μέρα.

Μέχρι αυτό το σημείο, βαλε οποιαδήποτε πετυχημένη μπάντα θες ανάμεσα στις λέξεις, ο δρόμος όλων είναι ακριβώς ο ίδιος.

Αυτό όμως είναι το σημείο που λοξοδρομούν όσες προορίζονται για μεγαθήρια. Πως; Παίρνοντας το απόλυτο ρίσκο, τη στιγμή της παντοδυναμίας. Είναι η στιγμή που αν το λέει η περδικούλα σου, θα κάνεις το buzzer beater και θα το βάλεις, αγόρι μου. Θα το βάλεις εκεί που ο άλλος στο Ευρωμπάσκετ του 2015 ένιωσε την πορτοκαλί βαρίδι και χάθηκε, για ακόμα έναν κρίσιμο αγώνα.

Οι Parkway Drive έφτιαξαν το “Ire” σε μια τέτοια στιγμή. Όχι επειδή θέλησαν να βγάλουν λεφτά, ή επειδή δε σκέφτηκαν τίποτα και απλά έγραψαν τραγούδια.

Αλλά επειδή έφτασε η ώρα να βγάλει το metalcore το δικό του “Black Album”.

Ήρθε η στιγμή να τεντώσει τα όριά του μέχρι τέλους, να δει πόσο αντέχουν. Επειδή τόσα πολλά και τόσο πιασάρικα κομμάτια, κανείς δεν έχει τα άντερα να χαράξει στο κερί. Δεν έχει blastbeats, αλλά έχει ωωω-ωωω-ωω; Όλοι όσοι γέμισαν αρένες στην ιστορία, με ωωω-ωωω-ωω το έκαναν. Με τραγούδια που κολλάει το δάχτυλο στο repeat. Ακριβώς όπως εκείνοι που κι εμείς θεοποιήσαμε, σειρούλα μου. Και με το δίκιο μας.

Ο χρόνος είναι αδυσώπητος, σαν βράχος που κυλάει στην πλαγιά. Δε θα σταματήσει επειδή εγώ διαφωνώ με κάτι, και θα φτάσει όπου έχει να φτάσει, τη στιγμή που οι νόμοι της Φυσικής θα το καθορίσουν.

Και η Φυσική λέει ότι ήρθε η ώρα για το metalcore να ενηλικιωθεί. Έχει πλέον τα χρόνια στην πλάτη, έχει τα παράσημα στο πέτο, μέχρι και epic metal τραγούδια γραμμένα από surfers με βερμούδες και σαγιονάρα δίχαλο έχει πια. Έχει 27άρηδες πιουρίστες που θα γκρινιάξουν επειδή «συμβιβάστηκαν» και «δεν είναι πλέον true», έχει παθογένειες, έχει αγάπη και μίσος. Όπως όλα τα ιστορικά ιδιώματα του rock.

Αλλά πάνω από όλα, από φέτος έχει και βασιλιάδες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s