Post hardcore και φιλαναγνωσία – Δεν είμαστε όλοι βάρβαροι μαντάμ…

hardΔε θέλω να ασχοληθώ με στερεότυπα, ούτε για αστείο. Μπορεί να ζούμε σε μια θεοκρατική χώρα, με έφεση στο συντηρητισμό και τις σκοταδιστικές πρακτικές, όμως θα αποταθώ στην κοινή λογική (η οποία αρνούμαι να δεχτώ ότι πέθανε) και θα εστιάσω στο σήμερα, όπου είναι απλά αστείο να χαρακτηρίζεται ένας οποιοσδήποτε καλλιτεχνικός χώρος, βάσει του εκφραστικού του outlet και ουχί εξαιτίας του μηνύματος που περνάει.

Ναι, είναι πολύ εύκολο να έχω στα ακουστικά μου έναν inked growler που παλεύει να ακουστεί πάνω από οργιώδη οργανική παραμόρφωση, ώστε να μου πει τις σκέψεις του για τη ματαιότητα της ύπαρξης. Και ναι, μπορώ να το κάνω αυτό διαβάζοντας Kerouac ταυτόχρονα και να βγάζει νόημα.

Ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Με αυτούς εδώ τους 5 ήρωες, μπορείς να το κάνεις κι εσύ…

 

 

 


 

Defeater

Who is who:

Ένα μάτσο cool και αφοσιωμένοι τύποι από την πολιτιστική Μέκκα που λέγεται Βοστώνη. Για αυτούς η μουσική είναι όχημα για να ειπωθεί η ιστορία μιας οικογένειας της εργατικής τάξης, στην περίοδο μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Όλα τους τα albums καταπιάνονται με διαφορετικές πτυχές της ζωής αυτής της οικογένειας και δεν έχουν παρεκκλίνει ποτέ.

Υλικά κατασκευής:

Πρωτοκλασάτο hardcore με εναλλαγές σε ταχύτητες και ατμόσφαιρες, στίχοι ειλικρινείς και τίμιοι, ποτισμένοι με την εμπειρία που λέγεται ζωή. Ο τραγουδιστής και στιχουργός Derek Archambault έχει τη σπάνια ικανότητα να μεταδίδει απόγνωση από τη σκισμένη του φωνή και όχι τεστοστερόνη γορίλα, πράγμα που γίνεται ακόμα περισσότερο αντιληπτό στα ακουστικά κομμάτια που δε διστάζουν να φτιάξουν, ή στα πολλά a capella σημεία.

Συνοδευτικό ανάγνωσμα:

Η τριλογία του Cormac McCarthy. Στις αφηγήσεις του συγκροτήματος θα βρεις σημεία που φαίνονται οικεία με τα τοπία συναισθημάτων του συγγραφέα και κυρίως στη μοιρολατρική αλλά όχι ψυχρή, περιγραφή μιας τραγωδίας.

 


Fall Of Efrafa

Who is who:

Η δεύτερη concept μπάντα της συμμορίας. Από τους πιο τίμιους καλλιτέχνες της ιστορίας, ξεκίνησαν το σχήμα για να διασκευάσουν μουσικά τις ιδέες πίσω από τη νουβέλα “Watership Down” του Richard Adams και όταν ολοκλήρωσαν το όραμά τους με 3 albums, διαλύθηκαν και δεν κοίταξαν ποτέ πίσω.

Υλικά κατασκευής:

Η ατμόσφαιρα παίρνει μερικούς περισσότερους πόντους, όμως ταυτόχρονα κερδίζει και σε μαυρίλα. Ένας απελπισμένος αγώνας επιβίωσης μιας φυλής, όπως αυτός που περιγράφεται εδώ, δε μπορεί παρά να περάσει και από μερικά στρώματα πηχτού, crust black metal, από εκείνο που επειδή υπάρχει ένα φως στην άκρη του τούνελ, μοιάζει με καθαρτική εμπειρία.

Συνοδευτικό ανάγνωσμα:

Το «Σιδερένιο Τακούνι» του Jack London. Μοιράζεται τον ίδιο τελικό σκοπό με την ιστορία των δίσκων, όπου η ανατροπή ενός απολυταρχικού ηγέτη  είναι ο δρόμος εξυγίανσης μιας καταπιεσμένης κοινωνίας. Αγωνία, όραμα, έρωτας και ρεαλιστικός σοσιαλισμός ήταν, είναι και θα είναι καύσιμο για την τέχνη, εις τον αιώνα τον άπαντα.


Devil Sold His Soul

Who is who:

Νιώθω ότι από μια τέτοια μάζωξη δε θα μπορούσαν να λείπουν κάποιοι Άγγλοι. Πρωτευουσιάνοι πολεμιστές του metalcore, από εκείνους όμως που αγαπούν περισσότερο όσοι δεν είναι fans του ιδιώματος. Γιατί άραγε;

Υλικά κατασκευής:

Τα websites αρχειοθέτησης τους περιγράφουν σαν metalcore με ambient επιρροές. Τεμπέληδες κομπιουτεράδες, σας μισώ. Η ατμόσφαιρα δεν είναι απλό πράγμα και όταν θες να αφήσεις τα rough σημεία σου άθικτα, πρέπει να κάνεις το βήμα παραπάνω στα μακρόσυρτα. Αυτοί οι μάγκες πήραν για δεκανίκι κλασικά έγχορδα και μαζί τους έναν γνώστη για να τους σετάρει τις ενορχηστρώσεις. Προσθέτοντας την ικανότητα τους να ξετρυπώνουν τη σωστή μελωδία για το σωστό πέρασμα, δεν είναι να απορείς πως ο κόσμος με το ποιοτικό αυτί τους ξεχώρισε.

Συνοδευτικό ανάγνωσμα:

Rainer Maria Rilke, «Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή». Γιατί έχουν την ίδια ξέρω-τι-μου-γίνεται αίσθηση. Αυτή η συλλογή γραμμάτων πρέπει να διαβαστεί από κάθε νέο, και από κάθε καλλιτέχνη που ψάχνει να βρει το δρόμο του. Είναι μερικές στιγμές, μερικά σταυροδρόμια, που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου τις σωστές ερωτήσεις, προκειμένου να παρουσιαστούν οι κατάλληλες απαντήσεις.

 


Touché Amore

Who is who:

Όλα είναι διαφορετικά στην California. Υπάρχει χώρος για τα πάντα και ευδοκιμούν πράγματα που θα μαραίνονταν οπουδήποτε αλλού. Όπως το ποτισμένο με θέματα της καρδιάς hardcore. Όπως και οι αυθεντικοί αισθηματίες.

Υλικά κατασκευής:

Όλοι ξέρουν ότι η πρώτη και σημαντικότερη αρετή του post hardcore είναι η τιμιότητα. Και ετούτοι εδώ, σε αυτό παίρνουν παράσημο. Παίχτες ακέραιοι, που ακουμπάνε την ψυχή τους σε κάθε ηχογράφηση και ένας frontman που κάνει την καρδιά του κομμάτια μπροστά μας. Ξεκάθαρες μελωδίες με εναλλαγές στις δυναμικές και στίχοι κομματιασμένοι γύρω από τη ματαιότητα του έρωτα. Σχέσεις από απόσταση, χαμένες ευκαιρίες και πως όλα αυτά σε κάνουν καλύτερο. Ζωή σε νότες.

Συνοδευτικό ανάγνωσμα:

«Ο Φύλακας Στη Σίκαλη», του Jerome Salinger. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια αποθέωση του εφηβικού ταμπεραμέντου και της επαναστατικότητας της νιότης, αλλά εγώ διαφωνώ. Πιστεύω ότι πάνω από όλα, έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο λόγος που ο Χόλντεν είναι αυτός ο φανταστικός τύπος που όλοι συμπαθούν, είναι επειδή αντιμετώπιζε τους πάντες με ειλικρίνεια, χωρίς να προκαταβάλλεται και να υπολογίζει. Έδειχνε από την αρχή τι τρέχει με την πάρτη του και με αυτό πορευόταν. Και ειδικά σε σχέση με τα κορίτσια, πιστεύω ότι έχει όλες τις ποιότητες (άγουρες, σαν τη νεότητά του, but still) που θα έπρεπε να ψάχνουν σε έναν άντρα.


Heaven Shall Burn

Who is who:

Η wild card της πεντάδας. Σε αυτή την περίπτωση το «post» θα πάει περίπατο, καθότι αυτοί οι Γερμανοί είναι πολύ σοβαροί στο hardcore τους. Όλα εδώ είναι πιο βίαια, πιο τεχνικά, πιο στακάτα. Αυτό που ζυγίζεται στα ίσια με τους υπολοίπους είναι το νόημα, που είναι ο ρεαλισμός.

Υλικά κατασκευής:

Ασήκωτο deathcore που όσο και να διαποτίζεται με μελωδίες που μπορείς να σφυρίξεις, διακατέχεται από μια ένταση που θέλει εκπαιδευμένο αυτί. Κάπως σαν τα θέματα των στίχων τους, δε γίνεται να είσαι ένας θιασώτης της μπουρζουαζίας, αποκομμένος από την πραγματική ζωή και να καταλάβεις τι γίνεται γύρω σου. Βίαιη αδικία, κοινωνική ελίτ προορισμένη να κυβερνά και φτωχή μάζα καταδικασμένη να υποφέρει. Καταπίεση, φίμωση, κοινωνικός αποκλεισμός και εμπορικά ισοζύγια. Ξέρεις, θέματα που δεν έχουν λυθεί ακόμα από την εποχή του…

Συνοδευτικό ανάγνωσμα:

… «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Jean Jacques Rousseau. Τα προβλήματα αυτά ξεκίνησαν από την εποχή που ένας αρχαίος τύπος έφτιαξε με πέτρες τον πρώτο φράχτη γύρω από την περιοχή που θεώρησε ιδιοκτησία του και από εκείνη τη στιγμή μας πήρε ο διάολος σαν είδος. Η καταγραφή της κοινωνικής θεώρησης γύρω από την καταπιεστική φύση του ανθρώπου, που επιχείρησε ο συγγραφέας το 1762, αποδείχτηκε τόσο ακριβής όσο και ουτοπική, ώστε να ισχύει μέχρι και σήμερα. Ποια είναι η λύση για την αδικία; Δεν ξέρω. Νομίζω ούτε οι Heaven Shall Burn ξέρουν. Αλλά η σιωπή δεν είναι σίγουρα…

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση από το mudtimes.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s