Ο δρόμος της ηθικής διασταυρώνεται πάντα με το δρόμο του διαβόλου. Ή τουλάχιστον με τη μουσική του…

3cd4f4dc427f580a84ba2d6c676b88aeΛίγο καιρό πριν, βρέθηκα στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας φαινομενικά για τουρισμό, με ένα υποχθόνιο σχέδιο όμως στο βάθος του μυαλού μου, που δεν είναι της παρούσης να το συζητήσουμε. Εν μέσω λοιπόν απελπιστικά γκρι συννεφιάς, σιχαμένων ποδηλατών που νομίζουν ότι τούτη η γη που την πατούμε τους ανήκει και ατελείωτου πουρέ πατάτας πάνω σε οτιδήποτε, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα βασανιστικό δίλημμα.

Εντελώς short notice, μαθαίνω ότι το επόμενο βράδυ, που θα ήταν και το τελευταίο μου στη χώρα, θα εμφανίζονταν οι Ghost στο Lisebergshallen, με support τους Dead Soul (ας κρατήσουμε μια σημείωση γι’ αυτούς, θα βοηθήσει να το παίξουμε ψαγμένοι στο μέλλον). Οι θεοί της Βαλχάλα μου χαμογελούν. Εκτός Baroness-ικού απροόπτου, το “Meliora” θα παίξει δυνατά στο βάθρο της φετινής μου λίστας, είναι εντός έδρας, το sold out έρχεται γρήγορα οπότε θα μπορέσω να πάρω αίσθηση από 3,500 Σουηδούς rockers και με χαρά θα θυσιάσω το music quiz στη (φοβερή) pub της γειτονιάς, που ήταν το μέχρι στιγμής σχέδιό μου. Κάποιο φρένο όμως ενεργοποιήθηκε μέσα μου όταν είδα το 405 κορώνες εισιτήριο.

405 σουηδικές κορώνες είναι περίπου 45 ευρώ. Και αυτό μου φάνηκε ότι δεν είναι σωστό. Δε λέω ότι δεν εξηγείται με λογική το υψηλό εισιτήριο. Οι τιμές γενικά εκεί είναι απελπισία, ο χώρος είναι μεγάλος, το hype των Ghost είναι λίγο παραπάνω από το Θεό, καταλαβαίνω το μηχανισμό γύρω από αυτό. Ούτε είναι θέμα αγνής τσιγκουνιάς. Είχα ήδη γονατίσει την κάρτα μου, δε θα με έσωζαν αυτά τα 45. Ούτε φυσικά είναι η πρώτη φορά που δίνουμε τόσα λεφτά για συναυλία. Αλλά ένιωσα ότι με υπερχρεώνουν για ένα προϊόν που η αξία του δεν είναι τόση. Εξηγούμαι:

Οι Ghost είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Ειδικά φέτος, είμαι το πουτανάκι τους, με έχουν κατακτήσει ολοκληρωτικά. Δε μπορούσα όμως να βγάλω από το μυαλό μου ότι αυτό που παρουσιάζουν, είναι πάντα ένα club show. Που είναι το ίδιο σε κάθε τους εμφάνιση. Αν παίξουν τον άλλο μήνα στην Αθήνα θα δω το ίδιο, με 30 ευρώ. Αν παίξουν μια εβδομάδα μετά στη Σόφια θα είναι ξανά το ίδιο, με 20 ευρώ. Και ναι, είπαμε ότι ο μηχανισμός της αγοράς που ρεγκιουλάρει τις τιμές είναι κατανοητός. Αυτό που θα πάρω εγώ όμως είναι πάντα το ίδιο.

Ας επεκταθούμε σε αυτό. Στα σουηδικά πλακόστρωτα, υπάρχουν ατελείωτα μέρη για φαγητό. Το φτηνότερο burger που βρήκα (εξαιρώντας Burger King ε;) κόστιζε 17 ευρώ. Σε πιο κυριλέ joints είδα τιμές 28, 32 και 40 ευρώ. Για ένα γαμημένο burger. Ίσως ήταν το καλύτερο του κόσμου, που αμφιβάλλω. Ίσως ήταν από τάρανδο του Αη Βασίλη, που αμφιβάλλω επίσης. Σε κάθε περίπτωση, αποκλείεται να έπαιρνα κάποιο από αυτά, επειδή ΚΑΝΕΝΑ burger δεν αξίζει 40 ευρώ. Δεν πιστεύω να διαφωνεί κανείς με αυτό. Είναι σαν το milk shake των 5 δολαρίων στο Pulp Fiction.

Και εκείνος ο μηχανισμός τιμολόγησης είναι εξίσου λογικός με της συναυλίας. In fact, είναι ακριβώς ο ίδιος. Τώρα θα μου πεις «ρε φίλε, τι είναι η μουσική, μπιφτέκι; Το ίδιο ψυχρό, υπολογιστικό shopping είναι και το liveshow; Ξεχνάμε την τέχνη, τη μαγεία της στιγμής, το rock n roll. Α, είναι θέμα συναισθηματικό; Αγνή ιδεολογία με ένα hint απόλαυσης; Να τη βάλεις δωρεάν τη συναυλία τότε ρε χίπη. Αλλά δεν τη βάζεις.

Και είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε όλοι ότι πολύ καλά κάνεις και δεν τη βάζεις δωρεάν.

Αυτή η ροή σκέψης είναι που έχει γαμήσει το rock n roll και ό,τι κινείται γύρω του. Από τη στιγμή που ο πρώτος ματζίρης manager βρήκε το πρώτο ρομαντικό κορόιδο που προθυμοποιήθηκε να κάνει κάποια δουλειά χωρίς να πληρωθεί, πήρε τα πάντα ο διάολος. Εθελοντές στήνουν συναυλίες, πουλάνε merch, φτιάχνουν αφίσες, γράφουν κείμενα, τυπώνουν μπλουζάκια, κουρδίζουν κιθάρες, κουβαλάνε κιβώτια. Κι αυτά είναι τα περιφερειακά μόνο. Το ζουμί της υπόθεσης, οι ίδιοι οι μουσικοί, ακουμπάνε την ψυχή τους σε 6 χορδές για τη φανέλα, ενώ κάποιος με βαθιά οργανωτική διάρθρωση και τσέπες βγάζει λεφτά.

Δε θα έπρεπε να υπάρχει τίποτα που διατίθεται σε κόσμο, χωρίς να αμείβεται ο δημιουργός του για αυτό. Οι Ghost το κάνουν σωστά και παίρνουν από την κάθε αγορά ό,τι μπορούν. Είναι δική μου ευθύνη σαν καταναλωτής να αποφασίσω αν είναι δίκαιη η συναλλαγή. Εκείνη τη βραδιά στο Γκέτεμποργκ αποφάσισα ότι δεν ήταν.

Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι είμαι ένας ηλίθιος, που έχασε μια μοναδική ευκαιρία…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s