Αυτή η λίστα στο τέλος της χρονιάς, δεν έχει κανένα νόημα. Ή μήπως έχει;

 

©Michaelgillette2009_1Σου αρέσουν οι χαλαρές συζητήσεις σχετικά με την ποπ κουλτούρα; Οι απροβλημάτιστες κουβέντες για το πόσο μας αρέσει η μουσική; Οι cool συζητήσεις γύρω από τη φωτιά ενθυμούμενοι τα τραγούδια που μας συντρόφευσαν τις εποχές που ήμασταν νέοι; Τότε μείνε μακριά από τις επόμενες γραμμές, η nerdοσύνη αναμένεται να χτυπήσει κόκκινα…


 

Τα τελευταία 2-3 χρόνια, με βασανίζει μια σκέψη. Ότι έχω ανάγκη να συμβεί ένα μεγάλο breakthrough στην παγκόσμια μουσική. Να εμφανιστεί κάτι που θα πάρει παραμάζωμα τα πάντα, θα μπει στις συνειδήσεις όλων με κυριαρχικό τρόπο, που θα μας αναγκάσει να συγκρίνουμε τα πάντα μαζί του. Αλλά κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Συμβιβαζόμαστε με την τεράστια σε όγκο παραγωγή δίσκων και μέσα από εκεί κάνουμε τις επιλογές μας, μην ξεχνώντας όμως ότι κολυμπάμε ανάμεσα σε μετριότητες.

Φυσικά και τα αξιόλογα πράγματα υπάρχουν κάθε χρονιά και πολλά από αυτά θα τα συζητάμε για τα επόμενα χρόνια. Περισσότερο όμως επειδή κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία και όχι γιατί είδαμε ένα διαμάντι ασύλληπτης ομορφιάς και δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Αυτός ο ειρμός σκέψης, με έκανε αυστηρό. Εφόσον κάποιος δίσκος δεν ήταν το καινούριο “Nevermind”, “Black Album”, “Never Mind The Bollocks”, “Blond On Blonde”, “Dark Side Of The Moon” και ούτω καθ’ εξής, ήμουν προετοιμασμένος να τον περάσω από κόσκινο. Όχι με την άνεση της αυθεντίας (όποιος πιστεύει ότι είναι κάτι τέτοιο, πρόκειται περί γελοίου ατόμου και να μην τον κάνετε παρέα) αλλά με την απογοήτευση της μη εκπληρωμένης προσδοκίας. Είναι πολύ χειρότερο, πιστέψτε με.

Ok, καλό δισκάκι, έχει 2-3 σούπερ κομμάτια, αλλά ότι και να είναι, δεν αρκεί”.

Ειλικρινά, δε νομίζω ότι αδίκησα κάποιον και έχασα τη μοναδική στιγμή που έψαχνα. Τουλάχιστον όχι όσο αδίκησα τον εαυτό μου και με έβαζα εν μέσω αυτής της διαδικασίας να φτιάχνω λίστα της χρονιάς.

Πόσο αυστηρός πρέπει να είσαι με τη λίστα;

Αρκούν 2 καλά κομμάτια για να πάρει θέση στην 20αδα; Αρκεί αν είναι ισχυρός ο χαρακτήρας; Αν είναι η καλύτερη δουλειά του τάδε; Αν κατέκτησε τα charts; Αν πήρε το Grammy; Είναι κάτι που θα ακούω και του χρόνου; Σε τελική ανάλυση, βάζω αυτά που με συγκίνησαν πραγματικά, αυτά που άλλαξαν την τέχνη, αυτά που νιώθω ότι ταυτίζονται με την εικόνα που περνάω προς τα έξω, ή απλά τα λιγότερο αξιολύπητα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Ξέρω πολύ καλά όμως ότι με αυτά τα μυαλά, φέτος θα έκανα λίστα με 5 albums. Τόσα δεν απέρριψα, βυθιζόμενος στην απογοήτευση. Αλλά κι αυτό είναι λάθος. Επειδή δίνοντας 5 albums, αυξάνεις το ειδικό τους βάρος και θα πρέπει να είναι οι απόλυτες δισκάρες για να στηρίζουν μια τόσο αιρετική γνώμη.

«Βγήκαν χιλιάδες δίσκοι φέτος και εγώ άκουσα περίπου 150 από αυτούς; Κρατάω αυτούς τους 5 μόνο, οι άλλοι κατευθείαν στον κάδο».

Δε μπορεί να είναι σωστό, έτσι δεν είναι; Μέχρι σήμερα το μεσημέρι όμως, λύση δεν υπήρχε. Μετά όμως  μίλησα με ένα φίλο. Και όλα ξεδιαλύθηκαν μέσα μου.

Οι έμπειροι μουσικοί με τάση περιπέτειας λένε ότι πρέπει να μάθεις να παίζεις περίπλοκα για να καταφέρεις να γράψεις απλά. Απλά και παραγωγικά. Να βρίσκεις το δρόμο για την ουσία και να λες αυτό που θες με τρεις απλές κουβέντες. Νομίζω ότι και με τη λιστογραφία συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.

Η Λίστα, είναι κάτι σημαντικό για τους ανθρώπους της φάρας μας. Στ’ αλήθεια όμως, δεν είναι και τόσο. Δεν είναι ανάγκη να κωλοχτυπιέσαι για να αντικατοπτρίσει η σειρά των επιλογών τον εσωτερικό σου κόσμο. Η Λίστα, παρόλο που θέλει δουλειά και αφοσίωση είναι η αβίαστη απάντηση στην προφορική ερώτηση που σου κάνουν στο δρόμο «- Πες ρε κάτι καλό να ακούσω φέτος». Είναι τα πρώτα 3-4, 10-12, εντάξει 15-20 πράγματα που θα σου έρθουν στο μυαλό. Όχι τόσο επειδή άλλαξαν τον κόσμο, αλλά γιατί έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον, για οποιοδήποτε λόγο.

Μια τάση, ένας ήχος, μερικές ενορχηστρώσεις, μια σημαντική αλλαγή πορείας, ένα κολλητικό ρεφραίν. Μην είσαι σφιγγοκωλάριος σαν εμένα και πας να βγάλεις από τη μύγα ξίγκι. Σκέψου ότι αν όλα πάνε καλά, ένας δίσκος είναι η συντροφιά σου κάποιο χαλαρό απόγευμα που είσαι στο σπίτι, ξαπλωμένος στο χαλί. Δεν επαναπροσδιορίζεις την πορεία της μουσικής εκείνη την ώρα, απλά αράζεις παρέα με κάποιον.

Σύστησε αυτόν το φίλο σου και σε μερικούς άλλους στο τέλος της χρονιάς και για όνομα του Θεού, ας είσαι κι εσύ καλή και ευχάριστη παρέα για αυτούς ε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s