Best of 2015

 

15-fifteen-numberΦέτος δούλεψα το θέμα «λίστες» περισσότερο από ποτέ. Εμφανίστηκαν διάφορες με την υπογραφή της αφεντομουτσουνάρας μου, με ποικίλα στυλ όπως εδώ για το Public, ή εδώ με εντελώς άλλη οπτική για το Mudtimes, και ενδεχομένως να προκύψει και κάτι ακόμα. Τώρα όμως έφτασε η ώρα για το real deal. Χωρίς προσαρμογές στο ύφος του μέσου, χωρίς σκοπιμότητες και συμβιβασμούς, όλα όσα όργωσαν το iPod για το 2015. Μεγάλος απών, τεράστια απογοήτευση και χαμένες ευκαιρίες δεν υπάρχουν, με εικασίες και «what if» δεν πρόκοψε ποτέ, κανείς. Ειλικρίνεια και αγάπη, μόνο.

 

 

 


 

 

20. Tesseract – Polaris

tesseract-polarisΝομίζω ότι θυμάμαι με νοσταλγία το 2011. Νέοι, ωραίοι και άνετοι αλωνίζαμε την πρωτεύουσα, γράφαμε τις νύχτες, κάναμε μανιωδώς ραδιόφωνο και βλέπαμε live τους Meshuggah. Επίσης, ήταν η χρονιά που το djent ήταν φρέσκο, ήταν ζωντανό και ψαχουλεύαμε τα πάντα για να ξεσκαρτάρουμε την ήρα από το στάρι. Τώρα που είναι ένα σάπιο και δυσώδες κουφάρι, τούτοι εδώ οι Εγγλέζοι είναι η μισή κληρονομιά του. Μπορεί σαν όρος να είναι αδόκιμος πλέον και οι ίδιοι να το βαφτίζουν απλά “progressive”, όμως η μαγκιά συνίσταται στο ότι ζουν και βασιλεύουν. Επιβίωσαν αλλαγές, κρίσεις ταυτότητας και εχθρικό περιβάλλον και σήμερα πουλάνε ολόδικό τους χαρακτήρα. Αποδεχόμαστε το challenge να βρούμε το τραγούδι μέσα στην πολυπλοκότητα και όποιος είναι γενναίος, ανταμοίβεται. Carry on, lads.

Choice Cuts: “Phoenix”, “Survival”

 

 


19. Parkway Drive – Ire

parkwayΟ κόσμος είναι ακόμα ψύχραιμος με αυτό, αλλά είναι νωρίς. Συζητήσαμε και νωρίτερα ότι οι Parkway Drive είναι αρχηγοί, αλλά δεν περιμέναμε αυτό το δίσκο για να το πιστοποιήσουμε. Η προσφορά του “Ire” είναι άλλη. Είναι σαν τότε που πήρες το δίπλωμα οδήγησης στα χέρια σου, που κατάλαβες ότι αλήθεια δεν είσαι παιδί πια. Αυτό το album είναι στάμπα ενηλικίωσης. Όχι για τους P.D. αλλά για τους παλιούς οπαδούς τους, καθώς είναι η πρώτη φορά που αμφισβήτησαν τους μέχρι τώρα Αυστραλούς θεούς. Στα μάτια του longtime fan, το “Ire” παραείναι μαλακό και τραγουδιάρικο, δεν έχει αρκετό σουτίδι, τα παλιά ήταν καλύτερα και πόσο γνώριμο μας φαίνεται αυτό ε; Είναι συγκινητικό, σαν να βλέπεις το παιδί σου να φεύγει για σπουδές. Μόνο που τώρα θα πάρει ο μικρός το δωμάτιο και τη θέση του, μια που αυτός ο δίσκος θα γεννήσει νέους followers με γεωμετρική πρόοδο. Γιατί; Μα, επειδή είναι γεμάτο τέρμα κολλητικούς και groovy ύμνους, από εκείνους που σε κάνουν να θεωρείς δεδομένη την επιτυχία της μουσικής καθεαυτής και να αναλώνεσαι στη θεωρία. Oh, wait…

Choice Cuts: “Vicious”, “Bottom Feeder”, “A Deathless Song”, “Crushed”

 


 

18. Goatsnake – Black Age Blues

Goatsnake-700x700Και ιδού το innovation της χρονιάς. Εντάξει, υπερβολική πρώτη δήλωση, ας το πιάσω ξανά. Αυτός είναι ο μοναδικός δίσκος της λίστας που φάνηκε να κάνει κάτι φρέσκο, κάτι εκτός του στενού καλλιτεχνικού του κύκλου. Όχι μόνο συρτό doom, αλλά και πιο τραβηγμένες οι φωνές, να σου και λίγη φυσαρμόνικα, δε θέλει πολύ να πιάσει άρωμα (κατηγορίας 204 για όσους νιώθουν) το κλασικό rock. Ας αφήσουμε τις χοντράδες του στυλ «μίξη metal με blues και gospel» ίσα που άρπαξε λίγο στις άκρες, δεν είναι ότι βρέθηκε το χαμένο heavy project του Bo Diddley. Από την άλλη, όταν απευθύνεσαι σε κοινό που πιστεύει ότι είναι ανοιχτόμυαλοι μουσικόφιλοι επειδή ακούνε πολλά είδη metal, θα παρασυρθείς αλλά δε σημαίνει ότι είναι έτσι. Το ευτύχημα εδώ είναι ο έντονος χαρακτήρας που αναδύεται από τα αυλάκια και το πολλά βαρύ με ολίγη ύφος. Άξιοι.

Choice cuts: “Elevated Man”, “Another River To Cross”

 

 


 

17. Sumac – The Deal

SumacCover_7501-630x634Ευκολάκι album λίστας. Βέβαια για μένα προσωπικά είναι σημαντικό landmark, επειδή αποτέλεσε την αφορμή για το πρώτο joint live review στην ιστορία της γραφής (ευχαριστώ Σόφι και google.docs) και δεν είναι κάτι που προτίθεμαι να ξεχάσω. Πέρα από αυτό, ο Aaron Turner είναι αυτό που είναι και νομίζω αρκεί. Είμαστε πολλοί με στερητικό σύνδρομο από την απόσυρση των Isis και μετά, οπότε τούτο εδώ hits the spot αρκετές φορές στη διάρκειά του. Βαρύ, ατμοσφαιρικό και με μια ανωτερότητα εγώ-δε-βιάζομαι-ποτέ να αιωρείται παντού, είναι από τους δίσκους που δε χρειάζονται εξηγήσεις. Όποιοι είστε Hydrahead freaks το ακούτε ήδη, οι υπόλοιποι τι να πω, ντρέπομαι για λογαριασμό σας.

Choice Cuts: “Thorn In The Lion’s Paw”, “Hollow King”

 

 


 

16. Periphery – Juggernaut Alpha & Omega

dst_juggernaut_bndlΕίναι παιδιά που αγαπώ. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή η προσέγγισή τους στο heavy, η προσέγγισή τους στο prog, το πώς καβάλησαν το djent, το πώς δεν του επέτρεψαν να τους διαφεντεύει. Και σήμερα έχουν το δικό τους χαρακτήρα που μας δίνει το δικαίωμα να τους κρίνουμε για αυτό που ακούμε και μόνο. Είναι κατάκτηση να μη χρειάζεται να υπηρετήσεις ένα ιδίωμα για να αποδείξεις την αξία σου και αυτό να γίνεται από το αποτέλεσμα της δουλειάς σου και τίποτα άλλο. Οπότε, τώρα που τους ανεβάσαμε στο βάθρο και τους βλέπουν όλοι, δεν είναι ώρα να τους σκίσουμε λίγο; Δε νιώθω να με νίκησαν φέτος. Πίστευα από την πρώτη στιγμή ότι το “Juggernaut” χρειάζεται αυστηρότερη καθοδήγηση, μια ουδέτερη ματιά κατά την κατασκευή του, μια χαρισματική σκηνοθεσία. Ακόμα πιστεύω ότι δεν έχει ξεκάθαρο στόχο και λόγο ύπαρξης. Τότε τι κάνει σε αυτή τη λίστα; Είναι σημαντικό να ζυγίζουμε το κάθε πράγμα γι αυτό που είναι. Τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο. Και αυτό το prog θηρίο έχει δυο πραγματάκια που δε γίνεται να παραγνωρίσουμε. Πρώτα από όλα, στοχεύει στα άστρα. Βούτηξαν όσο πιο βαθιά στην τέχνη τους γίνεται και στο δικό μου βιβλίο είναι αξιέπαινο να πηγαίνεις με τα μούτρα για το «όλα ή τίποτα». Δεύτερον, οι στιγμές του είναι εκεί. Το ταλέντο δεν εξαφανίστηκε κάπου και τις φορές που βγαίνει στην επιφάνεια, λάμπει ο τόπος. Ψάξε να τις βρεις κι εσύ.

Choice Cuts: “The Scourge”, “Alpha”, “Hell Below”


 

15. Bring Me The Horizon – That’s The Spirit

0ef91fc6cda5e520ff7f1505f01b5848.750x750x1Έχετε παρατηρήσει ότι σε μια ιστορία πτώσης και απαξίωσης, κάπου αναφέρεται το «καρφί στο φέρετρο»; Είναι αυτή η μικρή λεπτομέρεια, αυτό το ένα πραγματάκι που απεικονίζει την αιχμή της καταδίκης. Εφόσον με σκουπιδιάσει η κοινωνία για αυτή τη λίστα, ετούτος είναι ο δίσκος που θα παίξει το ρόλο του καρφιού στο προαναφερθέν φέρετρο. Δε θέλω να πέσω στην παγίδα του να ζυγίσω πόσο φλώρικος είναι ή δεν είναι, προτιμώ να ασχοληθώ με το τι έχει αυτό το album και όχι με τι του (μου) λείπει. Κι αυτό που έχει, είναι θάρρος. Οι Oli Sykes & Co. παρέδωσαν τα κλειδιά στον νεοεισαχθέντα Jordan Fish (όσο και να απορώ με το λόγο) και αυτός τα άρπαξε και άρχισε να τρέχει. Δεν κρύφτηκε πίσω από το metalcore παρελθόν, δεν κώλωσε και έδωσε τον ήχο που πίστευε ότι έπρεπε το καινούριο του συγκρότημα να έχει.  Είναι ξεκάθαρος, είναι αιχμηρός, έχει άποψη, γεφυρώνει κόσμους που η σύνθεση του κοινού τους επέβαλε (αν το διαβάσεις ξανά αυτό, είναι προσβολή), άφησε πολλά πίσω του και ξεκίνησε να βρει περισσότερα μπροστά του. Έκανε σωστά; Θα το κρίνει ο χρόνος, όσο εγώ τσεκάρω στο repeat μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα tracks της χρονιάς.

Choice Cuts: “True Friends”, “Avalanche”, Throne”

 


14. Refused – Freedom

RefusedFreedomΜαζί με εκείνο των Faith No More, είναι τα δύο reunion με το μεγαλύτερο βαθμό ενδιαφέροντος. Κι αν οι αμερικάνοι καλοπερασάκηδες ήταν βολεμένοι έχοντας εξασφαλίσει την αποθέωση πριν την πρώτη νότα, οι Σουηδοί είχαν να ανέβουν ένα βουνό. Το “The Shape Of Punk To Come” είχε δημιουργήσει μια βαριά κληρονομιά, οι παθιασμένες τους δηλώσεις πριν και κυρίως μετά τη διάλυσή τους που απέκλειαν οποιοδήποτε ενδεχόμενο επανένωσης και όταν αυτή συνέβη, η αμφισβήτηση θέριεψε. Όχι άδικα, έχουμε κράξει ουκ ολίγους δεινόσαυρους που πήραν πίσω τα goodbyes τους. Αυτοί όμως με συγκίνησαν με το να είναι βορειοευρωπαίοι μπουνταλάδες. Τότε, στο τέλος, μισούσαν ο ένας τον άλλο. Επειδή ήθελαν την ίδια γυναίκα. Είναι πανηλίθιο και ταυτόχρονα εντελώς λογικό, σωστά; Οπότε προτίμησαν να καταστρέψουν την πιο φρέσκια πρόταση του punk χώρου για πολλά πολλά χρόνια. Τώρα που γέρασαν μπόρεσαν να καταλάβουν πόσο χαζοί ήταν και είπαν να το πιάσουν από εκεί που το άφησαν. Είναι goofy, αλλά το αγοράζω. Και ας φανούμε πιο έξυπνοι από αυτούς τότε, και να μη μείνουμε στη σημειολογία. Τα γεγονότα λένε ότι ακούγονται λίγο πιο μουδιασμένοι, αλλά την τέχνη δεν τη ξέχασαν. Προφανώς όταν είσαι 20 ετών όλα είναι καλύτερα και το “Freedom” δεν απομακρύνεται από τις μανιέρες του “Shape…”, όμως πρώτον το στυλ και η φωτιά εκείνου του δίσκου δεν έχουν επαναληφθεί από κανέναν και δεύτερον, το κάνουν ακόμα εξίσου καλά. Μπορείς να ακούσεις τα αυλάκια του χρόνου στα πρόσωπά τους, αλλά δεν περνάει ούτε μια στιγμή που να αμφιβάλλεις ότι έχεις ακόμα να κάνεις με ένα μάτσο εξαιρετικά ενδιαφέροντες τύπους.

Choice cuts: “Old Friends / New War”, “Thought Is Blood”, “Useless Europeans”


 

13. Chelsea Wolfe – Abyss

Front Cover DigitalΚάθε χρονιά έχει έναν τέτοιο δίσκο. Σκοτεινό, υποβλητικό και με μια εσάνς έκπληξης διότι δεν το περίμενες. Ξέραμε τι φρούτο είναι η δεσποινίς Wolfe και δεν υπήρχε αμφιβολία ότι θα παρέδιδε ένα ποιοτικό αποτέλεσμα. Το “Abyss” όμως είναι κάτι διαφορετικό, κάτι βαθύτερο. Με γοήτευσε επειδή είναι πηχτό και πηγαίο ταυτόχρονα. Σαν να σου περιγράφει το πώς αισθάνεται για κάτι με απλά και ειλικρινή λόγια, αλλά αυτό που ακούς να είναι φρικιαστικά απαίσιο. Shock factor album; Όχι, ούτε κατά διάνοια. Μια ειλικρινής κατάβαση και τίποτα περισσότερο. Μου αρέσει που στοχεύει στο να αναπαράγει μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και να περιγράψει μια κατάσταση συναίσθησης με ακρίβεια, αντί να φανφαρολογήσει και να σε αφήσει να το ερμηνεύσεις όπως θέλεις εσύ. Όταν ακούω έναν ειλικρινή δίσκο, θέλω να μάθω τον δημιουργό λίγο περισσότερο, όχι να ψυχαναλυθώ με ακουστικά. Αυτό το κάνω και με ένα μπουκάλι ουίσκι…

Choice cuts: “Iron Moon”, “Simple Death”

 


 

12. Puta Volcano – The Sun

a4103880045_10Αυτό είχε περισσότερες στροφές από ότι θα έπρεπε. Σαν να κάνεις μια διαδρομή με μια τεράστια και ανούσια παράκαμψη. Φτάνεις εκεί που θέλεις, αλλά δε θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο. Σαν να σε ξέχασε ο Άγιος Βασίλης και να σου έφερε το δώρο 15 μέρες αργότερα. Ναι, το πήρες αλλά δεν είναι το ίδιο. Σε αναγκάζει να βάλεις προσπάθεια για να ξεχάσεις τη μεγάλη καθυστέρηση, τον επαναπρογραμματισμό των πάντων που φέρνει ένα καινούριο συμβόλαιο, την προσεκτική μίξη (που εμένα δε μου άρεσε, νομίζω ότι πολλά τσαλίμια της φωνής είναι πιο κάτω από ότι πρέπει και χάνουν τη γοητεία τους) και φαίνεται να χάνει το momentum. Μέχρι να το πάρεις απόφαση, να το αφήσεις πίσω σου και να κάτσεις απλά να ακούσεις αυτό το δίσκο. Έχω μια αδυναμία τα τελευταία χρόνια στο straightforward rock, χωρίς πολλή επιτήδευση και μόστρα. Από τα πρώτα δείγματα μου είχαν κάνει κλικ αυτά τα παιδιά, εξ’ ου και η ξενέρα με την καθυστέρηση. Τώρα όμως το “The Sun” είναι εδώ, με όλη την ειλικρίνεια και την εκφραστικότητά του. Και δε μπορώ να θυμηθώ ούτε μια φορά που να προσπέρασα κομμάτι του στο shuffle…μεγάλη υπόθεση.

Choice Cuts: “Raindance”, “Await”, “Rockability”

 


 

11. Clutch – Psychic Warfare

Clutch-Psychic-Warfare-album-artΜάλλον ο πιο σιωπηλός δίσκος των Clutch από την έκρηξη της γενειάδας και ύστερα. Όχι όσον αφορά τα decibel του (δε νομίζω ότι μπορούν να γράψουν και κάτι πολύ διαφορετικό anyway) αλλά το πήραμε κάπως πιο ψύχραιμα σαν κοινότητα. Φυσικά, αυτό είναι το μεγάλο του προσόν όσο άσχετο κι αν είναι με τη μουσική καθεαυτή. Όταν έσκασε η φάσσσση, γκρινιάζαμε ότι «τώρα λυσσάξαμε με τους Clutch, ενώ είναι μπαντάρα 20 χρόνια». Ε, τώρα που ενδεχομένως να κούλαρε λίγο το πράγμα επανήλθαμε εκεί που έπρεπε. Εκείνοι να φτιάχνουν τους ολόσωστους δίσκους που ξέρουν και οι αποδώ ακόλουθοι να εκτιμούν ψύχραιμα και χωρίς στριμωξίδι. Muscle rock στο κλασικό στυλ των τελευταίων χρόνων, preacher Fallon με γκάζια, μια δυο διαφοροποιήσεις στον ήχο και αυτό είναι. Οι άνθρωποι έχουν τελειοποιήσει τη συνταγή τους, ρολάρουν με αυτή και τους ζηλεύει ο κόσμος όλος. Υποδειγματική λειτουργία μπάντας σε cycles (σύνθεση, δίσκος, περιοδεία, repeat), πιστός κόσμος, παστρικές δουλειές.

Choice Cuts: “Sucker For The Witch”, “Lady Of Electric Light”, “Firebirds”

 


 

10. Gary Clark Jr – The Story Of Sonny Boy Slim

gary-clark-jr-the-story-of-sonny-boy-slimΔίσκος – καρφί ενοχής στο φέρετρο του καλού σου γούστου. «Καλά ρε, αυτό δε σου άρεσε;». Δε γίνεται να το προσπεράσεις αν θες να λες ότι σε ενδιαφέρει η καινούρια καλή μουσική. Ο Gary Clark είναι fashion icon για τις κεραίες σου. Η άνεση και το στυλ του, σε συνδυασμό με την απήχηση, την αίσθησή του στην τέχνη και το σαρωτικό praise που παίρνει από τους πάντες, τον καθιστούν αλεξικέραυνο για τις αποψάρες μας. Κι εφόσον τις τραβήξει όλες πάνω του, τότε θα μιλήσει η μουσική του. Ο κύριος λόγος που συμπαθώ αυτό το παιδί, είναι το πως βγάζει πηγαία ότι είναι τέτοιου είδους άνθρωπος. Που ζει για τις νότες. Στέκεται σε διαφορετικό μετερίζι, αλλά νιώθω ότι είναι σαν κι εμάς. Τι κι αν εγώ προτιμώ να ακούω τις αιχμές της κιθάρας του; Αυτός πιστεύει ότι είναι η soul στη φωνή του που έχει προτεραιότητα φέτος. Και είπαμε, αυτή τη χρονιά η άποψη και ο χαρακτήρας κερδίζουν το οπαδιλίκι. Προχώρα μικρέ και μη φοβάσαι τίποτα.

Choice Cuts: “Grinder”, “Church”, “The Healing”

 


 

9. Mutoid Man – Bleeder

mutoid-man-bleeder-2000x2000Στους περισσότερους δίσκους της λίστας, βλέπω τη χρονιά όπως την έζησα. Κι όχι μόνο επειδή ήταν το soundtrack της, αλλά και επειδή είναι πράγματα που ενδεχομένως να μην κατέληγαν στα αγαπημένα μου, οποιαδήποτε άλλη σεζόν. Το Mutoid Man δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ένας δίσκος σαν κι αυτόν θα έμπαινε στη λίστα μου κάθε χρόνο από το 1997 μέχρι το 2075. Έχει τα πάντα. Ενδιαφέροντες καταξιωμένους τύπους, από συγκροτήματα που δεν αστειεύονται, φρεσκάδα όπως κάθε καινούριο collaboration, τέρμα τεχνική και προχώ αντίληψη, μερακλίδικο καϊμάκι στον ήχο και συνθέσεις όσο συμπαγείς πρέπει. Τα post hardcore τα ακούω βερεσέ, τούτο θα λέγεται κλασικό rock σε 15 χρόνια.

Choice Cuts: “Bridgeburner”, “Soft Spot In My Skull”, “Sweet Ivy”

 

 


 

8. Barrence Whitfiled & The Savages – Under The Savage Sky

39681-under-the-savage-skyΜου αρέσει να φτιάχνω εικόνες όταν ακούω μουσική. Να φαντάζομαι τι είδους άνθρωπος είναι ο drummer, τι ρούχα έχει στην ντουλάπα του ο πληκτράς, ότι σίγουρα αυτός ο κιθαρίστας ηχογράφησε το τάδε solo φορώντας κόκκινο t shirt. Στην περίπτωση του Barrence και της μπάντας του σκέφτομαι κάθε φορά ότι έχουν πολύ φτηνά όργανα. Όχι επειδή βγαίνει κάτι κακόηχο και φυσικά είμαι άσχετος από μουσική ώστε να αναγνωρίζω πετάλια και καλώδια. Επειδή νιώθω ότι σε κάθε πρόβα και σε κάθε live τα κακομεταχειρίζονται με τρόπο που δε θα έκαναν σε πανάκριβες κιθάρες και drums. Δεν είναι θέμα bpm και παραμόρφωσης, είναι τόσο ξερός και στακάτος ο τρόπος τους, που είμαι βέβαιος ότι κάθε φορά που τα αφήνουν είναι λίγο πιο χαλασμένα από ότι όταν τα έπιασαν. Ό,τι ψυχή έχουν μέσα τους, τη βγάζουν κάθε φορά, με κάθε συγχορδία, με κάθε φύσημα, από κάθε ένα από τα hi hats. Και ο ίδιος ο Barrence; Όσο κρατάει το πάθος του και αυτό το μαγικό howl του σε φόρμα, το συγκρότημα δε θα αλλάξει όνομα ποτέ. Screamo boogie rhythm & blues; Ναι, ευχαριστώ 2015.

Choice Cuts: “I’m A Full Grown Man”, “Katy Didn’t”, “The Claw”

 


 

7. Marilyn Manson – The Pale Emperor

Manson-Pale-EmperorΛέξεις που δε χρησιμοποιούμε για αυτό το δίσκο: Απρόσμενο, ποιοτικό, χλωμό, comeback, νεκρανάσταση, επέστρεψε.

Έχω την εντύπωση ότι ο Manson αισθανόταν πιο άνετα με τον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια που άραζε κρυμμένος στη βίλα του στο Hollywood, παρά τώρα που βγήκε στα φώτα της δημοσιότητας. Για κάποιο λόγο δυσκολεύομαι να τον φανταστώ σαν κεφάτο frontman σε μια μεγάλη περιοδεία στις σκηνές όλου του κόσμου. Νομίζω ότι εμφανίστηκε επειδή θέλησε να δείξει ότι μπορεί να το κάνει. Ότι έχει τραγούδια να μοστράρει, ότι έχει παραπάνω ζουμί σαν περσόνα από το shock rock φρικιό που αγαπήσαμε. Ίσως να έχασε κάποιο στοίχημα, ή κάτι τέτοιο. Το σωσίβιο του Manson φέτος, είναι το ότι έκαψε γέφυρες και έπαιξε απλά. Δεν υπάρχει industrial, δεν υπάρχει metal, δεν υπάρχει σατανάς. Αυτό είναι το κλασικό rock της γενιάς Χ και ετούτος όσο και να θέλει να δείχνει ανεπηρέαστος και cool, μεταμορφώνεται σε έναν Neil Young με make up και προκρίνει την απλότητα και το songwriting. Δεν είχε συνηθίσει ποτέ να είναι loser, σίγουρα δε θα γίνει στα γεράματα. Το πείραμα (αν ήταν ποτέ τέτοιο) κατέληξε σε θρίαμβο και το “Pale Emperor” είναι με άνεση μέσα στα 3 καλύτερά του albums.

Choice Cuts: “Deep Six”, “Third Day On A Seven Day Binge”, “The Mephistopheles Of Los Angeles”

 


 

6. Dead Sara – Pleasure To Meet You

dead-sara-pleasureΟ Λεωνίδας Αρβανίτης μου λέει ότι εύχεται κάποτε να γίνουν τεράστιοι, για να δικαιολογείται όλη αυτή η αγάπη που τους έχω λούσει τα 3 τελευταία χρόνια. Προσπερνώντας το συμπέρασμα ότι πρόκειται για έναν ευγενικό τρόπο να μου πει να χαλαρώσω λιγάκι, θα προτιμήσω να εστιάσω στην αγάπη αυτή. Η οποία στην περίπτωση των Dead Sara λειτουργεί σαν ενστικτώδης διακόπτης. Ο ήχος, η αισθητική, ο χαρακτήρας, οι επιρροές, όλα όσα καθορίζουν το εξωστρεφές rock τους είναι απλά δεδομένα. Ψυχρά, υπολογιστικά data, που θα χρησιμοποιούσε ένας μουσικογραφιάς για να περιγράψει τη μουσική τους σε άλλους. Για μένα προσωπικά, η μαγεία είναι το ότι με αυτούς εδώ μπορώ να σταματήσω να υπεραναλύω την τέχνη. Αβίαστα μου μουδιάζουν το επικριτικό αισθητήριο, εκείνη την κεραία που σκανάρει τα πάντα για να βγάλει εξυπνακίστικα συμπεράσματα, με αφήνει απλό και ουσιώδη ακροατή μουσικής. Δε φαίνεται συναρπαστικό, αλλά για μένα είναι. Πιο ταξιδιάρικο και λιγότερο τσιτωμένο από το ντεμπούτο τους, είναι ο ένας από τους δυο δίσκους που περίμενα ανυπόμονα φέτος και αν τους είχε γνωρίσει ο 15χρονος εαυτός μου, θα κυκλοφορούσα με DS tattoo σήμερα.

Choice Cuts: “Mona Lisa”, “For You I Am”, “Blue Was The Beautiful You”

 


 

5. Defeater – Abandoned

αρχείο λήψηςΈχεις ακούσει που λένε «βάζω το τάδε κομμάτι και μου φτιάχνει τη διάθεση»; Αυτό δε συμβαίνει ποτέ σε εμένα. Η μουσική μου ενισχύει την υπάρχουσα διάθεση, δεν την αλλάζει ποτέ. Όταν μιζεριάζω, θέλω κάτι μαύρο για να βουλιάξω περισσότερο. Και όταν συμβαίνει κάτι που μου κόβει την καρδιά στα δύο, βάζω να ακούσω Defeater. Όχι επειδή είναι τίποτα κλαψιάρηδες, κανείς δεν τους θέλει αυτούς. Επειδή η δραματική τους έκφραση είναι τόσο πηγαία και ειλικρινής, που όσο χάλια και να είσαι νιώθεις ζεστασιά με άλλη μια ξεγυμνωμένη ψυχή δίπλα σου. Φέτος οι Βοστωνέζοι φίλοι μας συνεχίζουν το γνωστό τους concept με ένα album που ισορροπεί μεταξύ σπαραγμού και δυναμικότητας, διανθισμένα με εξαίρετα καλοπαιγμένο hardcore. Θέλω να πιστεύω ότι είμαστε όλοι ερευνητές της τέχνης και ψάχνουμε σε νότες και λίστες τις στιγμές νεωτερισμού, έμπνευσης και προόδου. Αλλά πάνω από όλα είμαστε εκτιμητές του συναισθήματος. Και όταν ακούς την ψυχή κάποιου αφημένη πάνω σε ένα δισκάκι, κάτι κλικάρει μέσα σου, έτσι δεν είναι; Κι εμένα το ίδιο.

Choice Cuts: “December 1943”, “Borrowed And Blue”, “Remorse”

 


 

4. Iron Maiden – The Book Of Souls

iron_maiden_the_book_of_souls_album_cover_2Εύκολα ο πιο πολυσυζητημένος rock δίσκος για φέτος. Εύφλεκτο υλικό για πάθη, που ακόμα και αυτή τη στιγμή που η σκόνη έχει κατακαθίσει, προκαλεί γκρίνιες επειδή τον αποκάλεσα απλά “rock”. Είναι το μέγεθος της καψούρας που τραβάει ο πλανήτης ολάκερος για τους Maiden, που δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ήταν δεδομένο ότι το “Book Of Souls” θα ήταν από τους πρωταγωνιστές της διαλεκτικής για το 2015, αλλά ΚΑΝΕΙΣ δεν περίμενε ότι θα ήταν τόσο καλός δίσκος και όποιος το ισχυρίζεται εκ του ασφαλούς σήμερα, θα έπρεπε να ντρέπεται. Οι παλιόγεροι σήκωσαν τα μανίκια, έβαλαν τη μουσική κάτω και της έβγαλαν το ζουμί μέχρι να τη φέρουν εκεί που ήθελαν. Τα απομεινάρια εγγλέζικου αυτοκρατορικού DNA χαλαρής ανωτερότητας φρόντισαν να ενισχύσουν το coolness αυτού-που-δε-ζορίζεται-ποτέ και ορίστε μια δισκάρα από δω μέχρι το Donington. Ενστάσεις μπορεί να βρει ο καθένας και στο μπέηκον αν θέλει, οπότε προφανώς και τις αγνοούμε, ο αέρας φρεσκάδας που αποπνέεται εδώ, είναι αρετή που δεν αγοράζεται. Νικηθήκαμε όλοι και γουστάραμε το κάθε δευτερόλεπτο.

Choice Cuts: “The Red And The Black”, “When The River Runs Deep”, “The Great Unknown”

 


 

3. Deafheaven – New Bermuda

a0622773824_10Νομίζω ότι είμαστε αρκετά σοφοί πλέον ώστε να μην παρασυρόμαστε από συναισθηματισμούς και θεωρίες άνευ σημασίας. Τα όρια μεταξύ true, black, post, hipster, trendy υπάρχουν για να μας αποσπούν την προσοχή. Εδώ βρίσκεται μια θριαμβευτική στιγμή, μια νίκη της ουσίας επί της φιοριτούρας. Όταν οι Deafheaven πήραν τα φώτα πάνω τους με το “Sunbather”, ήταν λόγω του αναπάντεχου της περίπτωσης. Ωφελήθηκαν από τις ατελείωτες συζητήσεις και τους τσακωμούς και έγιναν ένα από τα πιο hot ονόματα. Και όταν τέλειωσαν οι σαχλαμάρες, είχε έρθει η ώρα για τον επόμενο δίσκο. Αν ρωτάς εμένα, οι επιλογές ήταν δύο. Ταράζουμε και πάλι τα νερά με κάθε τρόπο στηριζόμενοι στο buzz να μας κουβαλήσει μια χρονιά ακόμα, ή γράφουμε μουσική. Πιστεύω αν ήταν αλεξιπτωτιστές, φλώροι που εκμεταλλεύονται το black και όλα αυτά που τους προσάπτουν, θα έκαναν καμιά καλλιτεχνικά ακατανόητη χοντράδα για να συνεχιστεί το σούσουρο, όπως εκείνη η σαχλαμάρα που κυκλοφόρησαν οι Liturgy. Ετούτοι όμως, έγραψαν μουσική. Στα αυτιά του αναλυτή απλοποίησαν τις φόρμουλες με αρώματα πιο ξεκάθαρου metal, στα δικά μου πήγαν κατευθείαν στην ουσία. Σηκώματα του μπάσου την κατάλληλη στιγμή για να αναπνεύσει η post ατμόσφαιρα και ευκολομνημόνευτα σημεία που ανυπομονείς να επανέλθουν μέσα στο κομμάτι. Α, έχει και ένα κλασικομεταλλάδικο solo κάπου. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Έφτασε η ώρα, μετρήσαμε τα κουκιά και βγήκαν νικητές. Χίλιες φορές άξιοι.

Choice Cuts: “Baby Blue”, “Brought To The Water”, “Gifts For The Earth”

 


 

2. Baroness – Purple

CSWWvQaVEAA3PVvΌχι μια συνηθισμένη περίπτωση. Πάντα μεν αγαπούσαμε τους Baroness, έσφυζε ειλικρίνεια η mellow στροφή του “Yellow & Green” και ξέραμε ότι είναι αξιόπιστοι και σοβαροί. Το “Purple” θα ερχόταν φέτος και όσοι το θυμούνταν αυτό (όχι εγώ), ήξεραν ότι θα είχαν κάτι ακέραιο να περιμένουν. Και μετά χτύπησε η μαγεία. Το “Chlorine & Wine” ακούμπησε μια ευαίσθητη χορδή μέσα μου. Εκείνη που νιώθει ότι ο καλλιτέχνης βρήκε αυτό ακριβώς που έψαχνε. Αυτή η αρωματική μίξη Mastodon με Pink Floyd, αυτή η απόκοσμη διάσταση που ανοίγεται όταν μπαίνει το πιάνο, κάτι μου έκανε. Αμέσως, αυτός έγινε ο πλέον αναμενόμενος δίσκος για φέτος και όσο αργούσε το επίσημο stream καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Ταυτόχρονα, μεγάλωνε και το ρίσκο. Πόσα πια μπορείς να περιμένεις από ένα album; Και πόσο χαζός θα είσαι αν το κάψεις με την ανυπομονησία σου;

Αυτή, είναι η μεγάλη νίκη του “Purple”. Ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες στάθηκε στο ύψος του. Πιο βαρύ και ευέλικτο, πιο γεμάτο και to the point, ο πιο πλήρης και ταυτόχρονα ο λιγότερο φλύαρος δίσκος που έχουν φτιάξει ποτέ. Δε θα παραγνωρίσω ότι οι Mastodon στιγμές είναι παραπάνω από ευδιάκριτες. Δε νομίζω να διαφωνούν και οι ίδιοι. Την ίδια στιγμή όμως, όταν μπορείς να απογειώνεις το υλικό με ΑΥΤΕΣ τις φωνές, όταν πιάνεις αυτό που άφησαν εκείνοι και το κάνεις σαφώς καλύτερο, ποιος μπορεί να γκρινιάζει; Είναι σαν να φτιάξει κάποιος μερέντα που δεν παχαίνει, ή κοκορέτσι που δε φράζει τις αρτηρίες. Εσύ, ενός τέτοιου ανθρώπου θα του γκρινιάξεις ή θα του στήσεις άγαλμα;

Choice Cuts: “Chlorine & Wine”, “Shock Me”, “Desperation Burns”

 


 

  1. Ghost – Meliora

Ghost-Meliora-620x620Δεν ξέρω από πού να τους πιάσω αυτούς. Η προφανής σκέψη θα ήταν να αφήσουμε τις ρόμπες, τις κουκούλες και το makeup απέξω και να εμπιστευτούμε τα αυτιά μας και μόνο. Σίγουρα βγαίνουν πρώτοι κι έτσι. Πιασάρικα μέχρι θανάτου κομμάτια κλασικού rock, παιγμένα αγνά και χωρίς αρώματα. Η απλότητα της σύνθεσης, αυτό το ακόρντο, μετά από εκείνο, πριν από την τάδε γέφυρα, που φέρνει το ρεφρέν και πάλι από την αρχή. Εγγυημένα hooked ο ακροατής και εύγε μας.

Έλα όμως που δε μου βγάζεις από το μυαλό, ότι αν ακριβώς τα ίδια εξαίρετα κομμάτια τα έπαιζαν 5 μεσήλικες με τζην από το Άρκανσας, δε θα γυρίζαμε ούτε να τους φτύσουμε. Δε μας ξεγελάει η στολή ώστε να καταπιούμε αμάσητες τις βλακείες που συνθέτουν, αλλά ταυτόχρονα αν δεν ήταν αυτοί οι σατανολάγνοι θεατρίνοι, οι νότες δε θα είχαν τύχη. Τι διάολο, τόσο πολύ διψάμε για show; Ενδεχομένως ναι, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Κανείς άλλος δε θα ξέφευγε προσπαθώντας να διεκδικήσει τη χρονιά με τόσο ρετρό κομμάτια εκτός κι αν ήταν τόσο μα τόσο ακομπλεξάριστα cool όσο αυτοί. Θα λατρέψω το Σατανά, αλλά θα κάνω unplugged εμφανίσεις παίζοντας με παιδική καραμούζα. Θα βγω σαν hot new act στη mainstream αμερικάνικη τηλεόραση, αλλά θα βουλιάξω στο τυρί εμφανιζόμενος με vintage keytar. Θα διασκευάσω στο ίδιο EP και τέρμα ψαγμενιά Rocky Erickson, αλλά και τέρμα ξεφτίλα Army Of Lovers. Γιατί; Μόνο μια απάντηση υπάρχει σε αυτό. Επειδή μπορώ.

Η μεταμφίεση και οι μάσκες χρησιμοποιούνται στην τέχνη από την αρχαιότητα με ένα και μόνο σκοπό. Να απελευθερώσουν τον performer από τους περιορισμούς του περιβάλλοντος. Εγώ, να βγω με μια κιθάρα και να τραγουδήσω το “He Is”, δε θα πείσω κανέναν ακόμα κι αν δε χάσω νότα. Πάντα το «ποιος είναι αυτός» θα επηρεάζει το «τι μας λέει». Είναι λογικό από τη μια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και προκατάληψη. Δηλαδή, το αντίδοτο στη στενομυαλιά είναι μερικοί ρασοφόροι μασκαράδες; Και αν ναι, πόσες φορές πρέπει να (ξανα) συμβεί στη μουσική για να το χωνέψουμε;

 

Choice Cuts: “He Is” (εις τον αιώνα των αιώνων), “Absolution”, “From The Pinnacle To The Pit”

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s