Ο θάνατος τρέφει το rock n roll περισσότερο από όσο η ζωή

lemmy_kilmister_by_mat_hayward_shutterstock_WEBΚαι αυτό είναι κάτι που το ξέρουμε όλοι. Ακούγεται παράδοξο και κάπως λάθος αν είσαι θετικός και καλόκαρδος άνθρωπος, όμως είναι αλήθεια. Ποτέ ο θρύλος ενός καλλιτέχνη δεν είναι μεγαλύτερος, από ότι την ημέρα του θανάτου του.

Η αφορμή αυτής της σκέψης είναι προφανής. Σε κάθε λαοπρόβλητο θάνατο, είτε μιλάμε για κάποιο μαζικό trending hashtag στο twitter το 2015, είναι για απανωτά έντυπα δημοσιεύματα το 1994, είναι κοινή γνώση ότι εφόσον ο θανών παρέμενε relevant και δεν είχε αποσυρθεί πολλά χρόνια πριν, αυτός ήταν ο δρόμος για την αθανασία. Θα έπρεπε όμως να είναι έτσι;

Δεν είναι πιο λογικό η κορυφαία στιγμή της φήμης ενός μουσικού να είναι όταν μοιράζεται την κορυφαία του σύνθεση; Δε θα έπρεπε να λάμπει ένα άστρο πάνω από το σπίτι του, όταν συνέλαβε εκείνη τη μοναδική μελωδία; Όταν δίνει την καλύτερη συναυλία της ζωής του; Κι όμως δεν είναι.

Για κάποιο λόγο η συλλογική μνήμη των ανθρώπων λειτουργεί σαν λουκέτο και όχι σαν αγωγός. Είναι το οριστικό τέλος κάποιου, που κινητοποιεί τις διαδικασίες της αγιοποίησης. Ποτέ το brand των Beatles δεν ήταν ισχυρότερο από ότι τη μέρα της δολοφονίας του Lennon. Ποτέ το brand των Motorhead δεν ήταν ισχυρότερο από ότι τον περασμένο Δεκέμβρη. Ούτε τις στιγμές της αποθέωσης, ούτε στη σύνθεση, ούτε κατά την εξαργύρωση των (όποιων) επιταγών. Δε μιλάω για fanbase ή για καλλιτεχνική αναγνώριση, το θέμα μας εδώ είναι αυτό το κάτι, που σε κάνει αθάνατο.

Και δεν είναι η τέχνη.

Είναι η συνολική και ταυτόχρονη παραδοχή, ότι αφοράς τεράστιο αριθμό ανθρώπων. Το τελευταίο πράγμα που θα θυμόμαστε για το Lemmy, (όχι το σημαντικότερο, αλλά το τελευταίο) είναι ότι ασχολήθηκαν με την είδηση του θανάτου του όλοι. Από αναρχικά accounts, μέχρι τηλεοπτικές mainstream εκπομπές και από το twitter του Χατζηνικολάου μέχρι το alfavita.gr, που είναι το portal για τα νέα των εκπαιδευτικών. Γέμισαν τα newsfeeds όλων μας και δεν αναφέρομαι καν στα μουσικά media.

Δεν έχει καμία σημασία αν είναι μια ενασχόληση που δε θα υπάρχει σε 2 μέρες. Αν υπήρχε internet την εποχή του θανάτου του Μπετόβεν, θα ήταν το ίδιο. Η γρήγορη εποχή ανακυκλώνει τις ειδήσεις όλο και συντομότερα. Το «παράσημο» για τους Motorhead και το Lemmy όμως θα παραμείνει, και σε 20 χρόνια δε θα έχει σημασία πόσο καιρό μιλούσαμε για αυτό. Εκείνη τη μέρα, τους ενδιέφερε όλους.

Πράγμα που εμένα με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τους θρύλους τους φτιάχνει η φήμη, όχι η τέχνη.

Δεν είναι θέμα απολύτως των media, του Τύπου, ή του internet, αυτό που μετράει είναι η μετάδοση της είδησης. Μπορεί να είναι tweet, μπορεί κουβέντα στα μπαλκόνια με τη γειτόνισσα, μπορεί ένα σπρέι στον τοίχο. Η τέχνη ασφαλώς είναι αυτό που δίνει το καύσιμο για όλο το word of mouth, αλλά το πόσο μιλάμε για κάποιον είναι που αυξάνει τη φήμη του, όχι η σειρά με την οποία έπαιξε τις νότες στο πιάνο του.

Οπότε, αν σε συγκινεί κάποιος καλλιτέχνης, πες το και σε άλλους. Τουίταρέ το, ρηποστάρισέ το, γράψτο με blanco στο θρανίο σου. Μην παρασύρεσαι από τους γερογκρινιάρηδες που θα βρουν αφορμή να αναθεματίσουν το ιντερνετ επειδή είναι πολύ γρήγορο για το κάρο που οδηγούν.

Κάντο για αυτόν που έθρεψε την ψυχή σου με την τέχνη του. Δεν είναι καθόλου ταπεινός, δε γράφει για τον εαυτό του, δεν αδιαφορεί τι θα πει ο κόσμος. Θα το κρατούσε σπίτι του, κρυφό, αν ήταν έτσι. Γράφει για να το ακούσεις, αν το νιώσεις, να το χαρείς και να το πεις.

Ή αν ήταν κάποιος πραγματικά ξεχωριστός, να το ουρλιάξεις.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s