Ένας μουσικός του δρόμου, θα σου σώσει τη ζωή

oldΤο βλέπουμε όλοι κάθε μέρα και όμως κανείς δε μιλάει για αυτό. Στην καλύτερη περίπτωση, θα ανέβει μια στο τόσο ένα βιντεάκι στο YouTube με κάποιον που ή θα παίξει κάτι πασίγνωστο, ή θα κάνει κάποια εντυπωσιακή ταρζανιά, ή θα έχει έναν αέρα βιρτουόζου. Αλλά δεν είναι αυτή η ουσία του. Ο μουσικός δρόμου δεν είναι αξιοθέατο. Δεν είναι ένα νούμερο τσίρκου. Είναι ένας αληθινός, ζωντανός μάγος, εκεί μπροστά σου. Ένα αρχέγονο κομμάτι ενστίκτου, ανάμεσα σε ένα φανάρι κυκλοφορίας και ένα καρότσι με κουλούρια.

Δε γίνεται να μην τον συμπαθήσεις. Βοώδης, αρρωστιάρα πόλη με γκρι λάσπη, απαίσιοι συμπολίτες, ζόμπι-οδηγοί τροχοφόρων και αυτός με ένα σαξόφωνο στο χέρι, αράζει σε μια είσοδο πολυκατοικίας. Φαίνεται να ταιριάζει με το σκηνικό γύρω του οπτικά, αλλά το κάρμα του είναι ασύμβατο με το οτιδήποτε. Προσωπικά, αφήνω πάντα κάτι στη θήκη, το καπέλο, το κύπελλο. Από μικρός είχα μια συμπάθεια σε εκείνον τον τύπο που δεν τρέχει σε μια δουλειά που μισεί, αλλά παίρνει το ρίσκο να μείνει νηστικός κάποια μέρα επειδή προτιμά να παίξει μουσική. Ήταν λογικό να λατρέψω αυτή την καταπληκτική σειρά που βασίζεται σε ανθρώπους αυτής της ποιότητας.

Υπάρχουν μερικοί χαζούληδες στις πόλεις που ζούμε, που το θεωρούν ελεημοσύνη. Βρε κουτό, αν μπορούσες να νιώσεις, ε, δε θα ήσουν χαζούλης. Δε χαρίζεις τίποτα σε κανέναν. Ανταλλάζεις ένα υλικό αντίτιμο μικρής αξίας για να πάρεις μερικές νότες. Μικρή αγοραστική δοσοληψία, σωστά;

Λάθος.

Αυτό που συμβαίνει όταν κοντοστέκεσαι 2 λεπτά να ακούσεις και πετάς μερικά κέρματα σε μια ανοιχτή θήκη κιθάρας στη διασταύρωση Αριστοτέλους – Βασ. Ηρακλείου, είναι μια χειροπιαστή στιγμή μαγείας. Δεν ταΐζεις προσωρινά ένα ανθρώπινο τζουκ μποξ, κρατάς ζωντανή την ουσία της μουσικής ως την ανωτέρα των τεχνών, που έλεγε ο Νίτσε.

Πως λειτουργεί αυτό; Ας πάμε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο.

Σε μια μακρινή εποχή από τη δική μας, πριν την εφεύρεση της ηχογράφησης, ο μόνος τρόπος να ακούσεις μουσική ήταν να βγεις από το σπίτι σου και να πας εκεί όπου κάποιος έπαιζε. Δύσκολη έννοια για τη γενιά μας. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Ή θα πήγαινες κάπου, ή θα έπαιρνες ένα όργανο και θα έπαιζες ο ίδιος. Στην καλή περίπτωση λοιπόν, που θα μπορούσες να πας σε ένα τέτοιο μέρος (χωρίς δηλαδή να πρέπει να διασχίσεις ένα δάσος και να σε φάνε οι λύκοι μέσα στη νύχτα στο Mississippi, ή να σε χαρακώσει κάποιος πορτοφολάς στα στενά της Βιέννης), θα ήσουν τυχερός και θα άκουγες εκείνο το κομμάτι που σου άρεσε. Μια φορά. Άντε να ήταν το αγαπημένο πολλών, να το ζητούσαν και να το έπαιζε ξανά ο καλλιτέχνης. Δυο φορές. Μετά θα γυρνούσες σπίτι και θα έπρεπε να επαναλάβεις όλη αυτή τη διαδικασία για να το ξανακούσεις κάποια στιγμή. Μην κοιτάς τώρα, που πατάς το repeat στο iPod σαν ηλίθιος για να ακούς ξανά και ξανά το “Purple Haze”. Τότε, η φάση ήταν μια κι έξω. Και εσύ μείνε με την ανάμνηση.

Πόσο τη λάτρευες όμως ρε φίλε εκείνη την ανάμνηση…

Προς θεού, δεν είμαι κανας ρετρό τύπος που γουστάρει γραμμόφωνα και τα ρέστα, αλλά έκανα μια σκέψη πρόσφατα. Ας επιστρέψουμε στο παρόν με μια ακόμα ιστορία.

Τις περισσότερες ημέρες, πηγαίνω στη δουλειά με ένα φίλο και γείτονα. Ο οποίος έχει ένα παλιό Opel Corsa και τις τελευταίες 3 εβδομάδες έχει κολλήσει μέσα στο cd player του αυτοκινήτου το “The Big Dirty” των Every Time I Die . Όταν λέω «κολλήσει», δεν εννοώ ότι γουστάρουμε και δε βάζουμε άλλο. Έχει όντως κολλήσει το eject, δε βγαίνει το cd από μέσα. Παρόλα αυτά δισκάρα, πάντα μας άρεσε, ουδεμία ένσταση, θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερη η κατάσταση. Προφανώς το βάζουμε πάντα να παίζει και παρατήρησα ό,τι όσο το ακούω, μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Οι μουσικοκριτικοί το λένε «δίσκος grower». Που παίρνοντας ακροάσεις, εκτιμάς όλες τις πολλές πτυχές του.

Φαντεζί μαλακίες.

Κι αν η ουσία της μουσικής είναι το μια κι έξω; Αν το καλό τραγούδι είναι αυτό που μπορεί να σου μεταφέρει τη μαγεία του αξιοποιώντας μόνο τα 3μιση λεπτά της διάρκειάς του; Τα πιο αγαπημένα σου, δεν είναι πάντα αυτά που σε μάγκωσαν με τη μια; Μήπως η μουσική δεν είναι φτιαγμένη για repeat; Ίσως γι’ αυτό μιλούν τα live στις ψυχές μας.

Ίσως γι’ αυτό θα μαλακώσει το chi σου αύριο, πηγαίνοντας στη δουλειά όταν θα προσπεράσεις εκείνον τον τύπο με την τρομπέτα. Επειδή θα σου πετάξει μερικές δροσοσταλίδες μαγείας, έτσι, γιατί αυτό κάνει. Μπορεί να του δώσεις λίγα κέρματα. Μπορεί και όχι. Δεν έχει και τόση σημασία. Ούτως ή άλλως, δε θα μπορούσες να τον ξεπληρώσεις, όσα και να έχεις πάνω σου…

 

Το παρόν προέρχεται από τη γκαλερί κειμένων που ονομάζουμε mudtimes.gr

Advertisements

One thought on “Ένας μουσικός του δρόμου, θα σου σώσει τη ζωή

  1. Παράθεμα: Το one woman show της Tash Sultana και η καλή έννοια του viral | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s