Δε χρειάζεται να βρεθείς πίσω από ένα φράχτη για να ανοίξεις τα μάτια σου

1456858733126“Some say the end is near. Some say we’ll see Armageddon soon. I certainly hope we do. I sure could use a vacation from this.”

Η χρονιά ήταν 1996 και οι Tool είχαν φουλάρει τις μηχανές τους προς το μάταιο ταξίδι που είναι η αποστολή τους στον κόσμο. Να διευρύνουν την οπτική μας, αποδομώντας την αντιληπτική μας ικανότητα. Θέτοντας σε κίνηση ένα απλό νόημα, ώστε να κατανοήσουμε ένα περιπλεγμένο που βρίσκεται πίσω από την πρώτη ανάγνωση. Κάτι σαν μια σειρά δυστοπικών μύθων του Αισώπου, που αφηγούνται μια ιστοριούλα, που κρύβει μια χρήσιμη σοφία.

Έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές από τον καλλιτεχνικό κόσμο η έννοια της καταστροφής ως βελτιωτικό εργαλείο. Έχει μια γοητεία η θεωρητική απεικόνιση ενός κατακλυσμιαίου γεγονότος που την ημέρα μετά, λειτουργεί σαν δομική αφύπνιση.

Και είναι αλήθεια. Σε καιρούς που οι αποπροσανατολισμοί έρχονται από παντού, είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κάποιος τη σκέψη του συγκεντρωμένη στα σημαντικά. Όλοι έχουμε βρεθεί να πέφτουμε σε μαύρες τρύπες αντιπαράθεσης για τον ΠΑΟΚ, για το παγκόσμιο χρέος, για τους Iron Maiden, για τη μπουγάτσα με τυρί, για τον Kanye West. Δεν υποτιμώ καθόλου τη λειτουργία της διαφωνίας, είναι απαραίτητο εργαλείο για την κοινωνική ζύμωση και σίγουρα, η έλλειψή της θα ήταν πιο ανησυχητική.

Εδώ όμως δε μιλάμε για τεμπελιά. Δεν έχουμε κανέναν που βαριέται να διαφωνήσει. Το αντίθετο. Έχουμε πολλούς που ψάχνονται να φαγωθούν. Μπορούμε να το ερμηνεύσουμε στα πλαίσια της ανθρώπινης φύσης και στους ανταγωνισμούς που όλα τα ζώα αγέλης έχουν μέσα στο σύστημά τους, αλλά εκεί μιλάμε για επιβίωση. Ο σύγχρονος άνθρωπος όσο πιο σαχλός είναι ο λόγος της διαφωνίας, τόσο περισσότερο φωνάζει. Και τελευταία φαίνεται όλος ο πλανήτης να γρυλίζει με ένα μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια.

“One great big festering neon distraction, I’ve a suggestion to keep you all occupied. Learn to swim…”

Εδώ έρχεται η καταστροφή. Όχι σαν έννοια τιμωρίας, αλλά σαν ένα σαρωτικό wake up call. Μην κοιτάς που μιζεριάζω τώρα, βαθιά μέσα μου θέλω να συνεχίσω να πιστεύω ότι τη στιγμή της ανάγκης όλοι θα αναγνωρίσουμε την πραγματική προτεραιότητα και θα απλώσουμε το χέρι. Έστω όταν όλα θα κοντεύουν να χαθούν.

Αλλά βέβαια εγώ δεν είμαι κλεισμένος πίσω από ένα φράχτη κάπου κοντά στο Κιλκίς.

Εκεί πολλά χέρια απλώνονται. Κάποια για να στηρίξουν, αλλά πολλά περισσότερα για να κόψουν. Το λάθος όσων είμαστε έξω από το φράχτη, είναι ότι έχουμε ανάγει το θέμα σε μια ακόμα διαφωνία πολιτικής φύσης. Είναι μια στενή οπτική, που δε συνάδει με το μέγεθος του δράματος εκείνων που είναι στη λάθος μεριά εκείνου του φράχτη. Και μας κάνει να φαινόμαστε ηλίθιοι. Κυρίως επειδή δεν καταλαβαίνουμε ότι η εποχή έχει αλλάξει.

Οι πολιτικές διαφωνίες είναι so 2015. Ένα από τα χαριτωμένα χαρακτηριστικά του λαού μας, είναι ότι πέφτουμε με τα μούτρα στο οτιδήποτε. Το 2013, ήμασταν τέρμα απολιτίκ. Την επόμενη χρονιά, γίναμε περισσότεροι οικονομολόγοι από ότι προπονητές. Και τώρα που η Ιστορία μας τράβηξε το χαλί και εξαφάνισε την πολιτική υπόσταση, συζητάμε ακόμα για δεξιές πολιτικές ελεύθερης αγοράς και παλλαϊκά αγωνιστικά μέτωπα.

Αυτά, από ότι φαίνεται έχουν τελειώσει. Για αυτόν τον ιστορικό κύκλο τουλάχιστον. Είναι απόλυτα φυσικό. Ένας άνθρωπος που βομβαρδίζεται το σπίτι του, δεν έχει την πολυτέλεια να ασχοληθεί με κομματικές πολιτικές. Δείχνει την ποιότητά του, παλεύοντας να σώσει τους δικούς του. Όταν φτάνει στην αυλή μας, εμείς δείχνουμε τη δική μας με το πώς θα του φερθούμε.

Θυμάσαι μια εποχή που φαίνεται να ήταν 100 χρόνια πριν, αλλά στ’ αλήθεια ήταν πέρυσι; Που συμπληρώναμε στο internet τεστάκια για να δούμε αν οι απόψεις μας είναι πιο κοντά στη ΔΗΜΑΡ ή στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Μου φαίνεται σαν τις μέρες που έπαιζα με μια ξεπετσιασμένη μπάλα στο διπλανό οικόπεδο. Μακρινές και ανέμελες.

Σήμερα όμως, δεν είναι μια τέτοια εποχή. Κάποιοι άνθρωποι, το έχουν καταλάβει στο πετσί τους. η αφύπνιση τους επιβλήθηκε και τώρα είναι αδύναμοι και απελπισμένοι. Για να σταθούμε όμως κι εμείς στο ύψος της περίστασης, θα πρέπει να αποκτήσουμε αντίληψη της κατάστασης. Να χτυπήσει και το δικό μας συνειδησιακό ξυπνητήρι.

“Cause I’m praying for rain. And I’m praying for tidal waves. I wanna see the ground give way. I wanna watch it all go down…

…Time to bring it down again. Just don’t call me pessimist. Try and read between the lines ”.

Όταν οι πανηλίθιοι αντιπερισπασμοί τελειώσουν, δε θα μπορεί να υπάρχει καμία πολιτική ερμηνεία ή διαφωνία σχετικά με τους πρόσφυγες πολέμου. Δεν έχει ήδη καμία σημασία αν είσαι δεξιός ή αριστερός.

Το μόνο που μετράει, το μόνο που θα έπρεπε πάντα να μετράει, είναι αν είσαι παλιάνθρωπος ή όχι.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s