Μπορείς πλέον να καμαρώνεις τις emo ρυτίδες σου…

11081762_10206277167357803_209360915_n…γιατί τώρα πια έχεις το legitimacy 3 αξεπέραστων albums. Έχεις συμπληρώσει τα χρόνια στην πλάτη, έχεις το βάθρο των commercial ηγετών, αλλά πάνω από όλα έχεις αυτούς τους τρεις δίσκους, η ποιότητα των οποίων σου δίνει το πολυπόθητο δικαίωμα να κατακρίνεις νέους στα μούτρα λέγοντας με στόμφο «Αυτές ήταν εποχές…». Παραδέξου το, μετά από τόσο κράξιμο, το είχες απωθημένο. Και πλέον σου ανήκει, έχεις τη νομιμοποίηση να το κάνεις, knock yourself out.

Και επειδή σε βλέπω εσένα, ναι εσένα επικριτικέ τύπε να είσαι έτοιμος να εκτοξεύσεις τις διαφωνίες σου («δεν είναι emo αυτοί», «έχουν και καλύτερα albums», «υπάρχουν 100 ανώτερα συγκροτήματα»), μπορώ με συγκίνηση να σου πω ότι αυτή η μίρλα δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα απόδειξη της αλλαγής στη ζωή σου. Η φάση σου πάλιωσε, και γκρινιάζεις σαν γέρος. Καλωσορίσατε στην καινούρια σας ζωή, όλοι οι hard rockers έτσι κάνουν.

 

 

 

 

 

  1. My Chemical Romance – The Black Parade

Blackparadecover

Δεν έχει βγει τίποτα καλύτερο από αυτό. Ο κορυφαίος δίσκος του ιδιώματος, όπως και να το ονομάζεις, με χαώδη διαφορά από τον δεύτερο. Το concept του θανάτου, δοσμένο μέσω υπερκεφάτου punk rock, million dollar παραγωγής και επικάλυψη θεατρικού musical. Τα παλικάρια εδώ έφτασαν στο peak των δυνατοτήτων τους, έπαιξαν headliners στο Download 2007 και έσβησαν μεγαλοπρεπώς αμέσως μετά. Η φρεσκάδα της νιότης, σε συνδυασμό με τις Queen-όβιες μεγαλομανίες τους, έστρωσαν το δρόμο για μια ΔΙΣΚΑΡΑ που κανείς δεν επανέλαβε. Ούτε καν οι ίδιοι. Αλλά μην ακούτε εμένα, δείτε τι έχει να πει ο κορυφαίος δισκοκριτικός της χώρας γι’αυτό (και μιλάμε για τύπο που αγαπά τον Billy Squier ε;).

Προφανής track επιλογή: Welcome To The Black Parade

Όλα όσα είχε να δώσει αυτό το συγκρότημα, σε ένα grandiose κομμάτι. Παιγμένο όλο στα κόκκινα, τόσο συναισθηματικά, όσο και χειροπιαστά, no wonder που μετά από όλη αυτή την περιπέτεια δεν τους έμεινε καθόλου καύσιμο.

Personal favorite: Teenagers

Το άκουσα όταν βγήκε και κάπως μου έκατσε η μελωδία. Μεγαλώνοντας όμως, συνειδητοποίησα ότι όντως, teenagers scare the living shit out of me. Βλέπω μια παρέα να κάνει βλακείες στο δρόμο και όντως νιώθω να τους φοβάμαι, κυρίως επειδή δε μπορώ να προβλέψω τι θα κάνουν μετά. Fuckin anthem.

 

 

  1. Black Veil Brides – The Wretched And Divine

Wretched_and_Divine-_The_Story_of_the_Wild_Ones

Περιπτωσάρα. Ισόποσα μανιώδη επίπεδα αποθέωσης και κραξίματος. Έχω την εντύπωση ότι για σχήματα που τα ζουν όλα στο έπακρο, η rock ιστορία επιφυλάσσει καλό τέλος. Χωρίς αυτό βέβαια να αποκλείει την περίπτωση να είναι αυτή η εξαίρεση του κανόνα. Όπως και να έχει πάντως, οποιοσδήποτε έχει φάει τόσο μπουκάλι, βρίσιμο (online και μη), απαξίωση και χλευασμό, χωρίς αυτό να του κόψει τη φόρα, έχει τη συμπάθειά μου.

Πόσο μάλλον όταν ο μοναδικός λόγος για όλα αυτά, είναι μερικές μελωδίες γλίτσας (ομολογουμένως), οι οποίες άπτονται της ηλικίας τους και είναι ίδιον της φάσης τους. Πέρα από αυτό, μην ανησυχείς για τίποτα hard rock παππού, μια χαρά το πάνε. Και τσαλίμια στα κιθαρόνια, και παραγωγάρα στα τύμπανα, και φωνή με αυτοπεποίθηση και θράσος και χέσε με που στο ξεκίνημά τους οι Motley Crue ήταν καλύτεροι.

Πάρε και ένα δημιουργικό peak πριν δυο χρόνια με ένα concept δίσκαρο. Και ξέρεις τι είδους concept είναι αυτό ε; Από εκείνα που αδιαφορείς για την ιστορία, επειδή είναι ασφυκτικά γεμάτα με ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ. Μελωδίες με γάντζους για την ψυχή σου, τεράστια glam ρεφρεν για αναπτήρα (ή smartphones, big deal) και attitude είμαι-εγώ-και-άλλος-κανένας.

 

Προφανής track επιλογή: “The Wretched And Divine”

Το κλασικό εμβληματικό ομώνυμο, που περιλαμβάνει όλες τις αρετές αυτού του δίσκου σε κάτι λιγότερο από 5 λεπτά.

Personal favorite: “In The End”

Πιο τυρένιο, πιο ξετσίπωτο πάμε-για-τα-λεφτά, με δισολία πλάτη/πλάτη πριν το τελικό chorus, μέχρι και backing vocal ωωω-ωωω-ωω έχει στο ρεφρέν που να πάρει. Ποιο ήταν όμως το τελευταίο τραγούδι που άκουσες μισή φορά και δεν ξέχασες για τα επόμενα 45 χρόνια; Ναι, αυτό είναι.

 

  1. Billy Talent – Dead Silence

 Dead_Silence_album_cover_by_Billy_Talent

Η σιγανοπαπαδιά. Ούτε ίντριγκες, ούτε κουτσομπολιά, ούτε μεγαλοεταιρεία να υποστηρίζει, ούτε media να τρέφονται από τις σάρκες σου. Τι κάνεις αν είσαι οι Billy Talent λοιπόν; Πρώτα από όλα, αλλάζεις το όνομά σου, για όνομα του Θεού δηλαδή. Πέρα από αυτό, στρώνεις τον καναδέζικο κώλο σου κάτω και βγάζεις από μέσα σου, ό,τι μα ό,τι μουσικολογικό έχεις. Στραγγίζεις την ψυχή και την ικανότητά σου σε ένα δίσκο και με κάποιο μαγικό τρόπο αυτό γίνεται πασιφανές. Πιο καλοβαλμένες μελωδίες σε δίσκο, είχαμε χρόνια να δούμε. Το ένα, μετά το άλλο, που ταιριάζει με το προηγούμενο, που οδηγεί στο επόμενο, με αυτό το (απλό) ρυθμικό, και εκείνη την (απλή) φωνητική μελωδία και ωωωωπ, να τη η τραγουδάρα. Πιο χαμηλών τόνων από τους υπόλοιπους δύο, αλλά μάλλον οι πιο σοβαροί και δουλευταράδες και τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχει βγει από το iPod από τη στιγμή που κυκλοφόρησε. Και αυτό ήταν το φθινόπωρο του ’12 ε;

 

 

Προφανής track επιλογή: “Viking Death March”

Σινγκλάρα από δω μέχρι το Ontario. Μέσα από την ορμητικότητα και το catchy του πράγματος όμως, μπορείς να δεις ότι η πραγματική μαγεία εδώ είναι η δομή. Και γι’ αυτό ακριβώς…

Personal favorite: “Swallowed Up By The Ocean” 

Τι χτίσιμο κομματιού θεε μου. Δουλεμένη κλιμάκωση, με κάθε ένα τμήμα να στέκεται σαν ξεχωριστό τραγούδι και από μόνο του. Από το πιάνο, στις φωνές και στο rock n roll τελείωμα, είναι από εκείνα τα κομμάτια που δεν πεθαίνουν ποτέ. Πως είπατε; Δεν ικανοποιεί το heavy κλείσιμο, αν κριτήριο βαρύτητας είναι οι Motorhead; Συμφωνώ απολύτως, εφόσον συμφωνήσεις και εσύ ότι μόλις ήρθε η ώρα να πας να γαμηθείς, ευχαριστώ και αντίο.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s