Πόσο ταλέντο χρειάζεται να έχεις για να ξεπατικώσεις τη μαύρη μουσική και να κάνεις καριέρα, ενώ είσαι λευκός;

noid-front_stage2Ω, σαν να ακούω ήδη τους φιλελεύθερους πολίτες του κόσμου, ψευτοπαγκοσμιοποιημένους χίπηδες να γκρινιάζουν. «Η μουσική είναι μία»,  «Δεν έχει χρώμα η τέχνη», «Κάτω ο διχασμός», «Είμαστε όλοι αδέρφια»,  «Έξω οι βάσεις» (αυτό είναι παλιό, αλλά κολλάει παντού), και όλα αυτά τα γνωστά.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε με τις αηδίες, είστε όλοι έτοιμοι να πούμε την αλήθεια;

Ξεκάθαρα η μουσική έχει χρώμα, σίγουρα έχει καταγωγή, χωρίς καμία αμφιβολία η αφετηρία της ανήκει σε κάποιους και όχι σε όλους. Βεβαίως και όλοι μπορούν να τη μοιραστούν, να (προσπαθήσουν να) παίξουν και να νιώσουν το βαθύτερο νόημα, by all means. Όμως δεν είναι όλα στρογγυλά στη ζωή αυτή και εφόσον έχεις αγνή πρόθεση, δεν είναι έγκλημα να λες τα πράγματα με το όνομά τους.

Αν την αγαπάς πραγματικά, μπορείς να την πεις και μαύρη, και λευκή, και μπορντοροδοκόκκινη.

Αν είσαι χέστης με τα αληθινά συναισθήματα και έχεις ανάγκη να σε συμπαθούν όλοι, γίνεσαι politically correct.

Και αν μπορούσες να ρωτήσεις τους 3 ήρωες της αποψινής μας ιστορίας, είμαι βέβαιος θα σου έλεγαν το ίδιο. Και αυτοί λάτρεψαν τη μαύρη μουσική και τόλμησαν να βουτήξουν τα χέρια τους βαθιά, προκειμένου να αποδείξουν ότι το χρώμα δεν είναι εμπόδιο. Τα εφόδιά τους; Σίγουρα οι συνθήκες και η εποχή έδωσαν διαφορετικό πλαίσιο στον κάθε έναν, δε θα μπορούσε ποτέ όμως να λειτουργήσει αν έλειπε το ταλέντο και η αληθινή αγάπη για τη μουσική. Ακόμα κι αν είχαν το λάθος χρώμα.

 

 

elvis

Elvis Presley

Ο Βασιλιάς. Ο άνθρωπος που οι συνωμότες παραληρούν ότι δεν πέθανε ποτέ. Το ντροπαλό παιδί από το Memphis που σαν νέος, αυθεντικός μπουρτζόβλαχος μπήκε στο hillbilly μουσικό κύκλωμα, αλλά φρόντισε να τους μείνει αξέχαστος. Πρώτα γοήτευσε τις κόρες τους καθότι ομορφόπαιδο, μετά τραγούδησε τα κλασικά τραγούδια τους, στη συνέχεια τα μπόλιασε με το μαύρο rhythm n’ blues, κατόπιν εξόργισε τους πουριτανούς με το χορό του και λίγο πριν το τέλος είχε όλο τον πλανήτη στα πόδια του. Στην κυριολεξία στα πόδια του, η εμφάνισή του στη Hawaii που μεταδόθηκε σε όλο τον πλανήτη, είχε μεγαλύτερη θεαματικότητα από τη προσελήνωση του Apollo 11. Η αγάπη του Sam Phillips για τη μαύρη μουσική της εποχής του βρήκε τον αγωγό που έψαχνε στο νεαρό Elvis και μπόρεσε να πάει τόσο μακριά, όσο δε θα κατάφερνε ποτέ, ηχογραφώντας σχεδόν οποιονδήποτε έμπαινε στα Sun Studios, όπως έκανε μέχρι τότε. Είχε βρει το εργαλείο που χρειαζόταν, κι ας ήταν λίγο πιο χλωμό από ότι περίμενε.

 

 

 

 

 

Eminem-height

Eminem

Ο άνθρωπος που το ξεκίνησε αυτό το κομμάτι. Στο “Without Me” του 2002 λέει ότι,

Though I’m not the first king of controversy,

I am the worst thing since Elvis Presley,

To do black music so selfishly, and use it to get myself wealthy”

…και είναι πολλά που μπορούμε να βρούμε να μας εκνευρίσουν στον Em, αλλά για μένα αυτές οι στιγμές ειλικρίνειας είναι γοητευτικές. Αυτός τα βρήκε πολύ πιο σκούρα από τον Elvis βέβαια, καθότι πίσω στα 50s, το μαύρο χρώμα ενός καλλιτέχνη τον καθιστούσε β’ διαλογής και δεν είναι τυχαίο ότι χρειάστηκε ένα λευκό λεβεντόπαιδο για να ακουστεί η μαύρη μουσική της εποχής σε ευρύ κοινό. Για τον Eminem δεν ήταν καθόλου έτσι, καθώς ο hip hop κόσμος ήταν πολύ πιο σκληρός και αγριεμένος μετά από τόσες γενιές καταπίεσης, οι μαύροι καλλιτέχνες είχαν ατράνταχτο status εντός και εκτός της κοινότητάς τους και ένας ασπρουλιάρης τζιτζιφιόγκος σαν αυτόν θα έπρεπε να γίνει αποδεκτός από αυτούς και δε θα αρκούσε ποτέ μόνο το λευκό ακροατήριο. Αν τα κατάφερε; Αλήθεια, είναι debatable αυτό;

 

 

 

 

 

amy1000

Amy Winehouse

Το νεότερο μέλος του club των 27 and dead. Η θεωρία λέει ότι όταν κάποιος καλλιτέχνης πεθάνει πάνω στο peak της επιτυχίας του, έχει τις περισσότερες πιθανότητες να γίνει αθάνατος θρύλος, επειδή δε θα έχει ποτέ την ευκαιρία να ξεθωριάσει και να δείξει σημάδια παρακμής. Έχω μια αίσθηση ότι αυτή η κοπέλα θα σηματοδοτήσει την εξαίρεση, παρόλο που όταν πέθανε το 2011, το impact και η θλίψη ήταν μεγάλα. Το πιστεύω κυρίως επειδή ενώ μιλάμε για μια προφανώς ταλαντούχα τραγουδίστρια, το μεγαλύτερό της όπλο ήταν το timing. Το όλο στήσιμο της παρουσίας της,  η σκηνική της παρουσία, η supporting μπάντα της, όλα ήταν στα πλαίσια των soul/blues τραγουδιστριών του παρελθόντος, η ίδια πόζαρε σαν θηλυκός crooner και ας μην ξεχνάμε ότι πίσω στο 2006, δεν υπήρχαν retro artists, δεν υπήρχαν hipsters, τα αυτιά των νέων μουσικόφιλων ήταν γόνιμο έδαφος για εντυπωσιασμό. Κανείς τους δεν είχε ακούσει μη-samplαρισμένη τρομπέτα και όπως και να το κάνουμε, τα χάλκινα πνευστά είναι σαν τους γκρίζους κροτάφους. Ακαταμάχητη γοητεία, όταν έρθεις σε ηλικία να τα εκτιμήσεις.  Μερικά σπουδαία συναισθηματικά τραγούδια, μια αυτοκαταστροφική περσόνα και ένας πρόωρος θάνατος αρκούν για την αιωνιότητα; Ο χρόνος θα δείξει…

 

Advertisements

One thought on “Πόσο ταλέντο χρειάζεται να έχεις για να ξεπατικώσεις τη μαύρη μουσική και να κάνεις καριέρα, ενώ είσαι λευκός;

  1. Παράθεμα: Πόσο ταλέντο χρειάζεται να έχεις για να ξεπατικώσεις τη μαύρη μουσική και να κάνεις καριέρα, ενώ είσαι λευκός; | G.R.A.F.I.A.S.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s