Good Mourning America, Γένοβα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη

giphy

Κατεβαίνοντας για τη δουλειά πριν λίγες μέρες, κάπου δίπλα από το γήπεδο του Άρη, μια φευγαλέα κίνηση ενός χεριού έβαλε μπρος μια αλληλουχία σκέψεων στο κεφάλι μου.

4 μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας είχαν σταματήσει ένα αυτοκίνητο για έλεγχο, ο ένας από αυτούς μιλουσε παραμερα με τον οδηγό και οι υπόλοιποι έψαχναν το όχημα. Την ώρα που περνούσα από δίπλα, κατέβαινε το δρόμο και ένα άλλο αυτοκίνητο, έχοντας κόψει ταχύτητα. Ο ένας από τους αστυνομικούς κοίταξε τους επιβαίνοντες και καθώς εκείνη τη στιγμή ήμουν ακριβώς δίπλα του, το δεξί του χέρι έκανε κίνηση να πιάσει το όπλο που βρισκόταν στη θήκη της ζώνης του.

Φοβήθηκε ενδεχόμενη drive by επίθεση; Ήταν ενστικτώδες από την εκπαίδευσή του; Υπήρχε όντως περίπτωση να το χρησιμοποιήσει εκείνη την Παρασκευή μεσημέρι; Προστάτευε τους πολίτες από κίνδυνο; Τον έτρωγε το χέρι του να το χρησιμοποιήσει;

Αυτή ήταν η σκέψη μου. Μπορώ να εμπιστευτώ έναν τύπο, με σήμα στο μπουφάν, με πρόσβαση σε φονικά όπλα; Είναι παντού τριγύρω μας, αποδεδειγμένα οι μισοί είναι νεοναζί και ειλικρινά δε μπορεί να ξέρει κανείς αν εκείνος ο τυχαίος που συνάντησα εγώ, συγκαταλέγεται στους ηλίθιους του Σώματος ή όχι.

Οι περιπτώσεις βίας, αυθαιρεσίας και σαδισμού είναι πολλές και καταγεγραμμένες. Μπορεί μέχρι τώρα κάποιες από τις δολοφονίες από αστυνομικούς (ξεκάθαρες και υπαρκτές) να έχουν πάρει το δρόμο της δικαιοσύνης, όμως τα υπόλοιπα εγκλήματα μένουν ανέγγιχτα.

Και είναι χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν παντού. Είμαι βέβαιος ότι αν ήμουν αμερικανός και όχι άσπρος σαν το γάλα, θα γελούσα με το παράδειγμα που άνοιξε αυτό το κείμενο. Αυτό δε θα ήταν αγχώδης κατάσταση αν ήμουν μαύρος κάτοικος του Detroit, του Flint, του Ferguson. Θα ήταν όντως μια Παρασκευή μεσημέρι.

Όλα αυτά είναι απλά σκέψεις. Αν κάθε μια λέξη που διάβασες εδώ, ήταν ήδη κοινή γνώση για σένα, δεν ανησυχώ. Το όπλο στα δικά μας χέρια, είναι η συνειδητοποίηση. Αν έχεις προβληματιστεί για τα ίδια ζητήματα, σημαίνει ότι έχεις συναίσθηση του κόσμου γύρω μας και όταν είμαστε αρκετοί, θα βρεθεί και μια λύση.

Ξέρω ότι πολλοί τα σκέφτονται. Ξέρω ότι η Αμερική βράζει τον τελευταίο χρόνο, και αυτή η θλιβερή κληρονομιά τραβάει πολλά χρόνια πίσω στη Γη του Αμερικάνικου Ονείρου. Το ξέρεις κι εσύ, το ξέρουν και οι Letlive.

Το «Good Mourning, America» μου σήκωσε μερικές τρίχες στο σβέρκο. Έχει αυτή τη φωτιά του να σπρώξει τη μουσική λίγο παραπέρα. Να δει τι μπορεί να κάνει περισσότερο με το χτίσιμο του rhythm section, να αποτίσει φόρο τιμής στους Refused, να ξεχειλώσει όσο χρειαστεί τις νόρμες που έχουμε για τα φωνητικά στο post hardcore.

Και πάνω από όλα, φοράει περήφανα το σημαντικότερο παράσημο που μπορεί να κουβαλάει μια μορφή τέχνης. Μιλάει για την εποχή της, καταγράφει το τι γίνεται γύρω της για λογαριασμό των επόμενων και εγείρει ένα σημαντικό θέμα για συζήτηση μεταξύ των ανθρώπων του καιρού της.

Mission accomplished, fellas… Το 2016 σας ανήκει.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s