Ζογκλέρ του δημιουργικού χωροχρόνου -Αλήθεια τώρα, υπάρχει κάποιος που προλαβαίνει;

2e00c1fd-ca05-49a9-a966-a3dde6c61a51

Είμαι ένας ευλογημένος άνθρωπος.

Όχι που «νιώθει ευλογημένος στην τοποθεσία…», σύνελθε, μιλάμε σοβαρά εδώ.

Έχω τη ζωή μου στα χέρια μου, είμαι υγιής (σχετικά, υποθέτω) και μπορώ να κοιμάμαι τα βράδια.

Συγκατοικώ με δύο καταπληκτικές κοπέλες, όχι σαν τον Charlie Sheen, εννοώ ότι έχω μια σύζυγο και μια κόρη, που είναι φτιαγμένες για NBA All Star Game, μη σας εξιστορώ τώρα λεπτομέρειες, είναι φοβερές και κάνουν τη φάση να αξίζει 100%.

Ταυτόχρονα με αυτά, έχω και μια cool δουλειά. Ενδεχομένως να βρεθώ σε περιστάσεις όπου θα με πιάσεις να αναθεματίζω τη μαύρη μου εργασιακή μοίρα, αλλά είπαμε, θα πούμε την αλήθεια σήμερα. Είμαι δισκοπώλης εδώ και 10 χρόνια. Αυτό κάνω, πουλάω δίσκους. Σχεδόν σε όλα τα πιθανά formats, όχι σε ρυθμούς πολυβόλου τις περισσότερες μέρες, όμως έρχονται στιγμές εργασιακής ρουτίνας που πρέπει να τσεκάρω διαφορές σε τιμολόγια που πάνω γράφουν Ramones, Sepultura, Gotan Project και Sibelius. Είναι μείζον business θέμα για μένα αν οι Guns N Roses θα πρέπει να μεταπηδήσουν στο classic rock section, μετά από τόσα χρόνια. Σίγουρα μπορώ να σκεφτώ και χειρότερα σενάρια μισθωτής σκλαβιάς.

Επειδή δε φτάνουν όλα αυτά (spoiler alert ήταν ετούτο) έχω και το πάθος μου. Αυτό που κάνω τώρα, στο τραπέζι της κουζίνας, επειδή τα κορίτσια κοιμούνται. Μου αρέσει να γράφω για όλα όσα συμβαίνουν. Όσα περνούν στα αυτιά μου, την επίδραση που έχουν στην κοινωνία, το πως αλλάζει η οπτική των ανθρώπων σε σχέση με την τέχνη (εννοώντας τη μουσική, προφανώς) και έχω την τύχη να έχω βρει χώρο να το κάνω αυτό σε 2 websites, 1 blog και μια εφημερίδα. Εεε, ναι, ταυτόχρονα.

Μετά από αυτό το δεύτερο spoiler, γίνεται αντιληπτό το πρόβλημα;

Είμαι ένας ευλογημένος άνθρωπος, που μισεί βαθιά την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της. Γιατί; Μα επειδή διαρκεί μόνο 24 ώρες, που να την πάρει και να τη σηκώσει!

Δεν. Προλαβαίνω.

Να κάνω όλα όσα θέλω, επαρκώς και με τον σωστό τρόπο.

Η δουλειά, είναι ευτυχώς το πιο εύκολα διαχειρίσιμο. Τις περισσότερες φορές, είναι συγκεκριμένες οι ώρες που θα χρειαστεί να της αφιερώσω. Ταυτόχρονα όμως, είναι οι πιο πολλές από οτιδήποτε άλλο και επίσης, πληρώνει. Άρα, δε διαπραγματεύεται.

Τα κορίτσια, έχουν την περισσότερη πλάκα και δεν είναι ποτέ βαρετό. Εκτός από την παιδική χαρά. Και τα πάρτυ. Και να ξαναδώ το Frozen (δε μετράω πια τις φορές). Anyway, κατάλαβες. Θα μπορούσε να είναι όλο το χαρωπό 24ωρο, όμως και αυτό ρυθμίζεται από άνωθεν δυνάμεις καθότι όταν πέφτουν για ύπνο, σταματούν τα πάντα.

Το ρημάδι το rock n roll; Ετούτο το deal είναι τζαναμπέτικο. Επειδή μπορεί το κάθε κείμενο καθεαυτό να μου παίρνει περίπου μισή ώρα, το να φτάσω όμως σε εκείνο το σημείο που θα ρέει από τα δάχτυλα χρειάζεται πολύ πολύ περισσότερο.

Οι γραφιάδες είμαστε παρασιτικά όντα. Σπάνια κάνουμε κάτι αυτόφωτα, πάντα περιμένουμε κάποιον άλλο να δημιουργήσει και μετά χωνόμαστε να σχολιάσουμε, να ερμηνεύσουμε (συνήθως λάθος) και να καταλήξουμε σε αυτάρεσκα συμπεράσματα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ρουφήξουμε την κουλτούρα γύρω μας. Να δούμε τι συμβαίνει, να παρακολουθήσουμε μια εξέλιξη, να διπλοτσεκάρουμε κάποιο δίσκο, να πάρουμε μυρωδιά των υπόγειων clubs, να έχουμε άποψη για ποιο λόγο έκανε κοιλιά η τάδε 5η σεζόν, να ξέρουμε γιατί τραγουδάει καθιστός φέτος ο Axl Rose.

Και αυτό φίλοι μου, δε γίνεται έχοντας ένα δίωρο 11-1 μετά τα μεσάνυχτα. Ή στο ρεπό την Τετάρτη το απόγευμα. Ή το σαββατοκύριακο που θα πάνε στο χωριό. Όχι μόνο δε γίνεται, αλλά δεν πρέπει να το κάνεις έτσι κιόλας. Δε λειτουργεί αν το ζουλήξεις σε εκείνο το μεσοδιάστημα που εσύ έχεις διαθέσιμο.

Επιβάλλεται να έχεις χρόνο στα χέρια σου. Να αράξεις πάνω σε μια σκέψη. Να αφήσεις ένα point να ωριμάσει στο κεφάλι σου, ώστε να είσαι σίγουρος ότι στέκει. Σου φαίνεται αυθόρμητο, πηγαίο και ρέον αυτό το κείμενο; Όχι φίλε μου, δεν είναι καθόλου έτσι.

Εδώ κρύβεται μια λεπτή ισορροπία.

Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα είτε να τα κάνεις όλα μέτρια, είτε να αδικήσεις το ένα για χάρη του άλλου. Άμα την κοπανάς από τη δουλειά, για να πας μια σκαρτη βόλτα στις κούνιες, ώστε να μείνει ένα τέταρτο που θα γράψεις ένα review του κώλου, να το χέσω.

Ταυτόχρονα, δε μπορείς να είσαι ο γκρινιάρης «ώχου, που με σύρατε πάλι στο πάρκο, εγώ ήθελα να κάτσω να ακούσω το καινούριο Planet Of Zeus», πόσο πιο γελοίος μπορείς να γίνεις; Και θα σε αντιπαθήσουν οι άνθρωποι της ζωής σου, και σκασμένος θα είσαι όταν φορέσεις τα ακουστικά σου, και σιγά το δίσκο στην τελική.

*Ορίστε, αν τον είχα ακούσει με την ησυχία μου, μπορεί να μην ήμουν τόσο στραβόξυλο, αφού όλοι λένε ότι είναι καλός.*

Οπότε τι κάνεις; Ποια είναι η λύση σε όλο αυτό;

Μπορώ να βροντοφωνάξω με περηφάνια ότι δεν έχω ιδέα. Το κάνω ισορροπώντας (ελπίζω αξιοπρεπώς) και ο μόνος λόγος που φτιάχνω αυτό το κείμενο είναι για να αποδυναμώσω τη φοβία ότι δεν είμαι μόνος. Ούτε εσύ είσαι, φίλε ζογκλέρ του χρόνου.

Θα τα καταφέρουμε.

Σωστά;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s