Το Orange Is The New Black σε βοηθά να βρεις τη θέση σου στον κόσμο

orange

Η οπτική του κάθε πράγματος.

Perspective, που λένε και οι Εγγλέζοι. Χωρίς αμφιβολία, ο σημαντικότερος παράγοντας στην αντιληπτική λειτουργία ενός ανθρώπου. Τα πάντα είναι αλλιώτικα υπό διαφορετικό πρίσμα, ακόμα και εκείνα που φαινομενικά είναι ολόιδια.

Πως καταλήγεις να αναρωτιέσαι για κάτι τέτοιο, μια απλή Τετάρτη απόγευμα; Ασήμαντες, τυχαίες, συμπαντικές συγκυρίες. Μια online παρέα φίλων, ένας hardcore δίσκος, και ο Gil Scott Heron.

Σε μια συζήτηση σε ένα chat που στήθηκε από το πουθενά σήμερα, με αρχικό σκοπό να μας μοιράσει ένας καλός φίλος τον ενθουσιασμό του για τον δίσκο των Svalbard, αναφέρθηκε και το “Orange Is The New Black”. Κάπως τυχαία, και χωρίς να αποτελεί κομβικό σημείο της συζήτησης. Κακώς βέβαια, καθώς λίγες σειρές ξεχειλίζουν από σημειολογία όσο αυτή και ειδικά με τη συγκεκριμένη παρέα των ώριμων punk dads, λίγη παραπάνω συνειδητοποίηση όσον αφορά τη θέση μας στον κόσμο χρειαζόταν.

Εξηγούμαι:

Τώρα που βρισκόμαστε σε ενδιάμεση περίοδο μεταξύ προβολών του OITNB, μπορούμε να δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία. Γιατί είναι τόσο σημαντική σειρά; Επειδή ανατρέπει το αρσενικό κατεστημένο, προβάλλοντας μια ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής σε μια αμερικάνικη γυναικεία φυλακή; Επειδή ξεφεύγει περίτεχνα από τα τηλεοπτικά στερεότυπα και ενώ είναι 99% γυναικείες συμπεριφορές, τα γκομενικά θέματα εκπροσωπούνται στην πραγματική τους διάσταση, όχι και τόσο σημαντικά δηλαδή; Επειδή δε χειρίζεται την ομοφυλοφιλία σαν παράπλευρη ερωτική λειτουργία, αλλά σαν μια φυσιολογική κατάσταση;

Σαφώς και για όλα αυτά, αλλά και για κάτι άλλο, ακόμα σημαντικότερο.

Η Piper Chapman δεν είναι κατ’ ουσία πρωταγωνίστρια επειδή είναι μια χαριτωμένη, λευκή κοπελίτσα και με τη δική της ιστορία μας συστήθηκε η σειρά. Είναι επειδή μέσω του χαρακτήρα της, αποκαλύπτεται το κεντρικό μήνυμα. Ή τουλάχιστον, αυτό που εγώ πιστεύω ότι είναι το κεντρικό μήνυμα.

Η Piper Chapman είναι μια καλοζωισμένη, μοσχαναθρεμμένη μεγαλοαστή, που ζει μια φυσιολογική, τηλεοπτική ζωή. Μεγάλωσε στα πούπουλα από τους ευκατάστατους γονείς της, είχε τη δυνατότητα να βαρεθεί αυτή τη ζωή, έζησε την περιπέτεια όταν έμπλεξε με το καρτέλ ναρκωτικών κάνοντας το βαποράκι, ταξίδεψε τον κόσμο βιώνοντας έναν μεγάλο έρωτα και όταν χόρτασε εμπειρίες, νοικοκυρεύτηκε με ένα καλό παιδί, συνέχισαν την αστική, προνομιούχα ζωή τους και το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε, ήταν η επικριτική μητέρα της.

Μπορούμε όλοι να φανταστούμε και πολύ χειρότερο σενάριο ζωής, σωστά;

Και ξαφνικά, το παρελθόν την έρχεται να την στοιχειώσει και καταλήγει στη φυλακή. Και περιμένουμε να γκρεμιστεί ο κόσμος της, έτσι δεν είναι;

Κι όμως, δε συμβαίνει. Αδυνατώ να καταλάβω το γιατί. Και τότε θυμάμαι τον Gil Scott Heron.

maxresdefault

Αυτές τις μέρες διαβάζω την αυτοβιογραφία του “The Last Holiday” και δε θα μπω καν στη διαδικασία να αναφέρω το πόσο μεστά γράφει ο Heron και πόσο συγκροτημένη είναι η σκέψη του, ας είμαστε σοβαροί. Σε ένα από τα πρώτα κεφάλαια, στα χρόνια της νιότης του, αναφέρει τους φόβους του όταν μετακόμισε με τη μητέρα του από τη μικρή πόλη στο Τενεσί που μεγάλωσε, στο Μπρονξ. Αντιγράφω:

Registration for classes at Lincoln brought my greatest fear of New York – being eaten alive. In my mind I had seen myself as one of thousands of people stampeding down a boulevard like a human tidal wave, unable even to break stride, running both one step ahead and one step behind the next person. The worst aspect of this is that it wasn’t an emergency, not an escape to anywhere away from anything. It was just everyday survival…I felt like i had imagined New York would make me feel: a struggle against becoming nobody…I was an insignificant cipher, a six-digit dimwit with no connection to his concoction, with no place that was mine”.

Σε αυτές τις γραμμές, ίσως βλέπεις έναν χωριάτη, που φοβάται την κίνηση. Εγώ όμως βλέπω έναν άνθρωπο που έχει συναίσθηση της ύπαρξής του και ανησυχεί για το αν θα βρει τη θέση του στον κόσμο.

Η Piper Chapman δε σκεφτόταν έτσι. Δεν περίμενε να βρει καμία θέση στη φυλακή. Ήλπιζε μόνο ότι θα περάσει ο καιρός γρήγορα, θα βλέπει τον αρραβωνιαστικό της τα σαββατοκύριακα στο επισκεπτήριο και θα ζούσε σαν φάντασμα στο μεταξύ. Όμως δεν έγινε τίποτα τέτοιο.

Επειδή η Piper Chapman βρήκε αναπάντεχα μέσα σε αυτή τη φυλακή, τη θέση της στον κόσμο. Είναι εμφανές σε όλα τα flashbacks από την παλιά της ζωή, ότι δε φέρεται και δεν αισθάνεται τόσο άνετα μέσα στα κανονικά της ρούχα, όσο μέσα στην πορτοκαλί φόρμα της φυλακής. Και όσο η γύμνια του περιβάλλοντος βγάζει τα βαθύτερα κρυμμένα ένστικτα σε όλους, τόσο φαίνεται ότι ο πραγματικός της χαρακτήρας είναι απαίσιος. Αν είναι σκηνοθετικό stunt, είναι μεγαλοφυές, αν όχι και της βγήκε αυθόρμητα, είναι ακόμα καλύτερο.

Αλλά ας κάνουμε κάτι εποικοδομητικό με όλη αυτή την πληροφορία που πήραμε μέχρι τώρα. Ας τη στρέψουμε όλοι μας σε έναν καθρέφτη, ώστε να γυρίσει πάλι σε μας.

Εσύ, έχεις βρει τη θέση σου στον κόσμο; Εγώ, είμαι σίγουρος ότι βρίσκομαι στο μέρος που ανήκω; Μπορείς να δεις την ύπαρξη και τη ζωή σου μακριά από τις όποιες κοινωνικές συμβάσεις; Κάνεις κάθε μέρα αυτό για το οποίο είσαι φτιαγμένος; Μήπως ζεις για να εκπληρώνεις προσδοκίες άλλων;

Μήπως η φυλακή θα σε έκανε πιο ευτυχισμένο;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s