Radiohead, head-to-head

littlebylisten.wordpress.com_

Πασιφιστές του ιντερνετ, να πάτε να πνιγείτε.

Η ομόνοια και η αρμονία είναι μόνο για τα πρωινά στο Nickelodeon και ποτέ η μουσική και η τέχνη δεν ήταν έτσι. Τουλάχιστον, δε θα έπρεπε να είναι. Η σύγκρουση ήταν, είναι και για πάντα θα είναι το καύσιμο της προόδου για όλα τα θέματα. Τώρα, το πόσο πολιτισμένα και αναίμακτα θα είναι τα πλαίσια που θα διεξάγεται, ε, αυτό έχει να κάνει με το πόσο σε αγκάλιαζε ο μπαμπάς σου όσο ήσουν μικρός.

Προσωπικά δεν έχω καμία εκτίμηση στο peaceful get along όσον αφορά τη μουσική, το ίδιο πρεσβεύει και ο Άλεξ Χαλκίδης και κάπου εκεί ανάμεσα πιάστηκε το τελευταίο album των Radiohead. Ναι, είμαστε ΤΟΣΟ άντρες, θα τσακωθούμε για τους Radiohead…

Αυτός, φαίνεται να βρήκε κάτι που πάντα έψαχνε…

 

Ch89mksWkAA1sWS«Δεν ήμουν ποτέ fan των Radiohead.  ΟΚ, το “Creep” θα το δεχόμουν στα top100 τραγούδια όλων των εποχών αλλά δεν θα το πρότεινα κι από μόνος μου.  Δεν ξέρω καν πως έτυχε να το βάλω να το ακούσω το “Moon shaped pool” αλλά τώρα κόλλησα.  Αν δεν με παίρνει ο ύπνος το βράδυ, αν θέλω να ξύσω την Πολύ Βαθιά Φαγούρα μου (μεταφυσικά μιλώντας) ο δίσκος είναι τώρα πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια των Αγγέλων μου.

Να εξηγήσω όμως πως ακριβώς προτείνω να ακούσετε τον δίσκο.  Καταρχάς μην το δείτε στο YouTube.  Δεν ξέρω πως μοιάζουν οι Κύριοι Ραδιοκέφαλοι και ούτε θέλω να μάθω.  Επίσης δεν έχει απολύτως κανένα νόημα η ακρόαση αν δεν έχεις ή ακουστικά ή καλό ηχοσύστημα.  Χωρίς παρέα ή με παρέα που δεν μιλάει.  Ποτό ότι θέλετε.   Ηρεμία.  Βαθιά ανάσα.  Αν ακούγεται σαν να περιγράφω μάθημα γιόγκα, ε, δεν απέχετε πολύ.  Αυτός ο δίσκος είναι χρηστικός.  Είναι πως βάζανε κάτι παππούδες δίσκους των Pink Floyd στην διαπασών και κάπνιζαν τσιγαριλίκια για να θυμηθούν τα εφηβικά τους όργια, ένα τέτοια πράγμα.

Μόνο που ο δίσκος είναι σήμερα, τώρα.  Για εσένα.  Πολύ πολύ λεπτές ισορροπίες αυτά τα πράγματα και ούτε που το καταλαβαίνεις.  Ο τραγουδιστής μόνο ως κλαψοτέτοιος μπορεί να περιγραφεί.   Αλλά κάπως καταφέρνει να μην ξεφεύγει ούτε αυτός ούτε οι στίχοι του.  Ματζόρε, μινόρε τα εναλλάσσουν με άνεση.  Πάνω που νομίζεις ότι ακούς soundtrack του εφιάλτη σου, γίνεται ακτίνα ελπίδας.   Ο δίσκος παίρνει ΕΝΦΙΑ, απολύσεις, τρόικα και κρίση, τα κάνει κολάζ και του κοτσάρει αχτίδες φωτός και ελπίδας.

Κάθαρση.  Κάπως έτσι πάντα ψαχνόταν αυτό το συγκρότημα.  Μεγαλοπιασίματα θα μου πείτε, αλλά κάποιος πρέπει να το προσπαθεί κι αυτό.

Όταν έπαιζα σε συγκρότημα, ο πιο χρήσιμος στην μπάντα ήταν ο μεγάλος μου αδελφός.  Εγώ έγραφα στρωτά πράγματα, αυτός τα πηδούσε.  Κάπως κατάφερνε να μην ακολουθεί τον ρυθμό ή να μπουρδουκλώνει τα ακόρντα ή να τραγουδήσει αυτό που δεν περίμενα όταν δεν το ήθελα.  Αλλά τελικά έκανε πολύ πολύ πιο ενδιαφέροντα τα κομμάτια μας.  Ε, οι Radiohead πρέπει να έχουν πέντε σαν τον αδελφό μου σε αυτόν τον δίσκο.  Πάνω που λες “ΟΚ, έστρωσε, το έπιασα είναι μια ξενέρωτη μπαλάντα με τρία ακόρντα” πλακώνουν από άλλους πλανήτες ενορχηστρώσεις και επιλογές στην παραγωγή και την μουσική απλά αλλόκοτες.  Που ταιριάζουν.  Που ιντριγκάρουν.  Που σε στέλνουν αδιάβαστο εκεί που λέγαμε με την ελπίδα φωτός δίπλα στον εφιάλτη.

Ας το πάμε κομμάτι κομμάτι γιατί γράφω τώρα σαν τους παππούδες με τους Pink Floyd και τα χασίσια που λέγαμε πριν μου φαίνεται.  Ο δίσκος αρχίζει με κλασσικό ήχο Radiohead.  Σαν να σου λένε “οκ φίλε, αν θέλαμε, κάναμε μια από τα ίδια, πάρε το να ησυχάσεις, τράβα αγόρασε το τώρα και θα σου πούμε τα άλλα μετά.”  Βέβαια από ενορχήστρωση το “Burn the Witch” δεν είναι εκεί που ξέραμε, βιολιά και minimal αναφορές, Beatles περάσματα και δεν θα’θελα να δω πως το έστησαν αυτό στην μίξη για να βγάλουν άκρη τι είχε μέσα.   Κι αν ο οχετός ήχων και το γρήγορο tempo δεν σου έδωσαν να το καταλάβεις αυτό, πας στο “Daydreaming”, ένα βαλς από την κόλαση, μοιρολόι για μια σχέση, συμβουλές για όλους, πιανάκι που ακούγεται σαν να παίζει…ο αδελφός μου επίτηδες άρρυθμα πολλές φορές.  Και μέτριο ηχοσύστημα να έχεις ακούς φαντάσματα, υποψίες οργάνων, ανάποδες φωνές και τον Χριστό φαντάρο.

Decks Dark μετά.  Και πάνω που λες “α, ίδιο πιανάκι, παρόμοιο ριφάκι απλά με μετρονόμο” αρχίζει πάλι τα μαγικά.  Ανάποδα reverb σαν να έχει κάτσει ένα ένα χτύπημα της μπότας να το έστησε με άλλες ρυθμίσεις στην παραγωγή.  Ήθελες γρήγορα κομμάτια;  Δεν γίνεται φίλε!  Θα σου τα βάλουμε αργά και χορταστικά, να την βρίσκει ο Αλέξης με κάθε αλλαγή, κάθε φορά που ξαναμπαίνει το μπάσο και έχει τελείως μα τελείως άλλη χροιά.  Η οποία ταιριάζει όμως με το τραγούδι, ρέει και σε πάει.

Desert Island Disk. Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει ο τίτλος.  Οι στίχοι περνάνε σαν ψήγματα, σαν ιδέες, σαν ατάκες στην εποχή των social media.   Σαν παραδοσιακό τραγούδι αρχίζει.  Πας να πατήσεις “next” και αρχίζουν τα κόλπα.  Χωρίς να αλλάξει ρυθμό φωνάζει την παρέα με τα ξωτικά η παραγωγή.  Και δεν πατάς το next….  Και τελικά κατάλαβα τι λέει, είναι το ανάποδο από απόπειρα αυτοκτονίας, είναι οι στιγμές που είδε κάτι παραπάνω.

To “Full Stop” αρχίζει σαν να ακούς το beat απέξω από ένα κλαμπ.  Από αυτά που δεν θα πήγαινα ποτέ.  Με την ηλεκτρονική μουσική η οποία απαιτεί κατανάλωση χαπιών για να την αντέξεις.  Και χτίζει, χτίζει, ανεβαίνει, ντύνεται, ψυχεδελιάζει, στροβιλίζεται.  Κάτι μουρμουρίζει κι ο τραγουδιστής.  Μαστουροκατάθεση ψυχής χωρίς χαπάκια.   Και μετά τη μέση πλακώνουν κιθάρες, μπάσα και λοιπή παρέα και θες να τρέξεις σαν δαιμονισμένος μέχρι να λιποθυμήσεις σε μια άδεια πλατεία στις 3 το πρωί.

Μετά από τον παροξυσμό αυτό, ε, λογικό ένα “Glass Eyes” λες θα συνέλθουμε τώρα με ακουστικούς ήχους και τη μελωδία πιστή στο πιανάκι.  Αμ δε.  Κάπου στο διάστημα έχει φύγει, σε άλλη διάσταση, τα έγχορδα να σου φουσκώνουν την καρδιά και το κεφάλι σου ελαφρύ.  Και το Identikit που είναι η φούγκα που θα έγραφε ο Μπαχ αν είχε πάρει διαζύγιο αντί να κάνει τόσα παιδιά και να την βγάζει στην εκκλησία κάθε μέρα.  Σε αυτόν τον δίσκο δεν ξέρεις πότε ακούς κιθάρα και πότε πιάνο, από τι όργανο προέρχεται ποιος ήχος και το Identikit είναι όλα τα σολαρίσματα αυτής της λογικής.  Δεν ξέρεις αν το έγραψαν το 2022 ή ήταν out take από το 1970.  Μια κραυγή αγωνίας από το υπερπέραν, σαν να κρατάς στο αυτί ένα χάρτινο ποτήρι δεμένο με πετονιά και από την άλλη μεριά να κρατάει το άλλο ποτήρι ο Σωκράτης και να σου μιλάει από Skype.

Μη σας μπερδεύω.  Δεν είναι μόνο για όσους καταλαβαίνουν τι θα πει “παραγωγός” ή για μουσικούς και γνώστες ο δίσκος.  Είναι κατεξοχήν χρηστικός.  Δεν σε παίρνει ο ύπνος;  Ρίξε το άφοβα και στην διαπασών δίπλα στο κρεβάτι σου.  Θέλεις να σκεφτείς;   Βγες στο μπαλκόνι και άκου το.  Αδιέξοδα στη ζωή σου;   Βάλε τα ακουστικά με δαύτο και περπάτα στην πόλη μέχρι να βρεις τη λύση.  

“The Numbers”  φυλλομετρά ακριβώς τέτοια φάση.  Τόσο Άγγλος στη φωνή αλλά τόσο J J Cale του δρόμου έτσι που σε πάει.  Μουσική για να κάνεις ωτο στόπ σε ατέλειωτες ευθείες διαγαλαξιακές.   Να καβαλήσεις σαν σύγχρονος καουμπόυ ένα ηλεκτρονικό άλογο στον ουρανό.  Και μιας που έπιασες χοροπηδηχτό ρυθμό, πάρε και ένα “Present tense”, με latin ρυθμό, ναι latin ρυθμό λέμε και κιθάρα με ριφάκι που ελπίζεις να μην το πιάσει σε διασκευή ο Sting ή η Πρωτοψάλτη και το διαλύσει.  “This dance is like a weapon of self defence”.  Πάρε να’χεις να σκέφτεσαι σε ρυθμό μπόσα νόβα.  Ο οποίος τελικά δεν έχει την παραμικρή σημασία, χόρευε για να ξεχάσεις σου λέει, πάρε και μια αιθέρια χορωδία, μανούλα μου αν έβαζα αυτό το τραγούδι θα χόρευες κι εσύ νομίζω.

Tinker Tailor Soldier Sailor.  Νομίζω στην αρχή ότι ακούω από αυτά τα πολύ πειραματικά που βρίσκεις στο Soundcloud.  Νιαουρίζει ο τραγουδιστής, έρχονται κι άλλα όργανα.  Αυτά τα τραγούδια δεν ξέρω πόσο πάνε για να τα βάλει κάποιος σε soundtrack αλλά προσφέρονται.  Όλα.  Πολύ.  Σου χτίζουν εικόνες στο μυαλό και μετά στις διαλύουν.  Όλα μα όλα σε αυτόν τον δίσκο είναι ισορροπημένα τόσο όσο.  Σαν καλός δάσκαλος, αφήνουν χώρο να σκεφτείς και πετάνε ιδέες για να μην ξεμείνεις.

Ο δίσκος τελειώνει με το “true love waits”.  Θες να το ακούσεις, να το βάλεις να το ακούσει η πρώην σου η νυν σου και η γιαγιά σου.  Θες να το παίξεις στο νεκροταφείο στη διαπασών για όλους όσους αγάπησαν, να το μάθεις απέξω, να το μάθει το κωλόπαιδο στην διπλανή πολυκατοικία να το παίζει το μεσημέρι αντί για το Fur Elise.  Γιατί δεν θα το βαρεθείς ποτέ.  Σαν Philip Glass, σαν καλό παϊδάκι, σαν μπουγάτσα κομμένη και ζεστή.  Σαν όλο τον δίσκο αυτόν των Radiohead.  Play it again παιδιά, ελπίζω να παίζει λούπα το CD και να ξαναρχίσει για να μην χρειαστεί να σηκωθώ, να κοιμηθώ με αυτό το νανούρισμα.»


Η αφεντιά μου όμως, μάλλον παίρνει διαφορετικά vibes από όλο αυτό…

14102726_10154573285876414_336213065271344946_n«Φαινομενικά, θα ήταν ένα ευχάριστο παιχνίδι.

Θα διαλέγαμε ένα δίσκο, θα λέγαμε ο καθένας τα δικά του γι’ αυτόν και όλα ωραία και καλά. Μέχρι που ο Χαλκίδης αποφάσισε να τα στείλει όλα στο διάολο. Γιατί; Επειδή από όλους τους καλλιτέχνες του κόσμου, από όλα τα albums που έχουν κυκλοφορήσει, του φάνηκε καλή ιδέα να πιάσουμε το “A Moon Shaped Pool” των Radiohead.

Αν μας έχει μάθει ένα (1) πράγμα το μουσικό internet απόψεων, είναι ότι το να πεις οτιδήποτε σχετικό με τους Radiohead, χωρίς να περιλαμβάνει θρησκευτική αποθέωση, είναι αντίστοιχο του να πας στην Καλκούτα και να κλωτσήσεις στα μούτρα μια αγελάδα που κάθεται στην άκρη του δρόμου.

Οπότε λοιπόν εδώ, πρώτα από όλα θα θέσουμε τα γεγονότα και μετά θα δείξουμε γενναιότητα.

Είμαι από εκείνους που ήταν cool με τους Radiohead όσο έπαιζαν rock, ενθουσιάστηκα με την αυτόφωτη ειλικρίνεια του “OK Computer” και τους έχασα οριστικά από την πρώτη νότα του “Kid A”. Το τι πάει να κάνει μουσικά αυτός ο κύριος από εκείνο το δίσκο μέχρι και τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, μου είναι ένα άλυτο μυστήριο.

Επί της ουσίας, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Δε νιώθω τη μουσική του, δεν τον ακούω, πάμε παρακάτω. Συναναστρεφόμενος όμως την κοινότητα των μουσικόφιλων διεθνώς, είναι προφανές ότι οι Radiohead έχουν αποκτήσει μια ταυτότητα αυθεντίας και ιδιοφυούς ιντελιγκέντσιας, που μπροστά τους ο Δαλάι Λάμα είναι κάγκουρας με παπάκι από τον Εύοσμο.

Ότι και να γράψουν, όπως και να το εκτελέσουν, είτε είναι minimal είτε έχει 100 ενορχηστρώσεις, είναι ανώτερο και προχώ. Ομολογώ ότι έχω μια αδυναμία στους νεωτεριστές καλλιτέχνες, θεωρώ ότι σπρώχνουν τον κόσμο μπροστά. Εξ’ ού και ένα ενστικτώδες φρένο ανασφάλειας που θέτω υποσυνείδητα στον εαυτό μου και δε με αφήνει να ξεσπαθώσω μηδενιστικά με αυτό το ακαταλαβίστικο ηχητικό display, που μπορεί να ανήκει στη MOMA, αλλά δε μπορώ να μη γελάω βλέποντας τύπους που ζούνε όλη τη ζωή τους μεταξύ Sodom και Sepultura, να καμώνονται τους γευσιγνώστες κρασιού σε ακριβό εστιατόριο.

Φρενάρω επειδή σκέφτομαι ότι ίσως όντως υπάρχει κάτι εδώ, που η αμορφωσιά μου δε με αφήνει να δω, και αν γράψω με σπρέι στον τοίχο ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται, θα γίνομαι ρεζίλι στον αιώνα τον άπαντα.

Αυτά, είναι τα δεδομένα. Μπορούμε τώρα να αφήσουμε τις αηδίες;

Κάτι συμβαίνει στο μυαλό του Thom Yorke. Έχει ένα καλλιτεχνικό όραμα και όπως σε όλους τους δίσκους της τελευταίας περιόδου του, έτσι και στο φετινό του album, αυτό είναι τσακωμένο με το καλοβαλμένο rock n roll και έχει την ανάγκη να βολοδέρνει σαν μπουγάδα σε ανεμοστρόβιλο. Λειτουργεί για αυτόν. Δε θέλω να είμαι μονόχνωτος, θα δεχτώ ότι βγάζει νόημα και για πάρα πολύ κόσμο εκεί έξω που τον θεωρεί Μεσσία.

Αλλά μου είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να ξεκολλήσει από το κεφάλι μου η πεποίθηση ότι στο “Burn The Witch” αυτή η καταπληκτική περιπετειώδης εισαγωγή με τα έγχορδα καταστρέφεται όταν μπαίνει αυτός και το ανυπόφορο νιαούρισμα του. Και αυτό το cockteasing δε σταματάει σε ολόκληρο το δίσκο. Χτίζει διαρκώς ομορφιές, για να τις γκρεμίσει την επόμενη στιγμή, και αν σε εσάς αυτό ακούγεται καλλιτεχνική ανωτερότητα, σε μένα μοιάζει με σύνδρομο Τουρέτ. Μην ακονίζετε δικράνια, τζιχαντιστές του ηγέτη της βλεφαρρόπτωσης, παραδέχτηκα ήδη ότι είναι εμφανές πως κάτι λέει ο καλλιτέχνης. Μπορεί να φτιάχνει ένα interactive manual του πως να καταστρέφεις τη στιγμή. Ίσως μέσα στο παραληρηματικό haze που στήνει, να βλέπει χρώματα και εικόνες, συνεχίζοντας την παράδοση των Grateful Dead.

Ή μπορεί απλά εγώ να είμαι ένας άξεστος χωριάτης.

Νιώθω ότι μπορώ να εκτιμήσω την άμεση και ευχάριστη ευφυία των Rush. Τη μεγαλοπρέπεια του να δίνεις αβίαστα ένα περιπλεγμένο μουσικό κομμάτι όπως έκαναν πάντα οι King Crimson. Δε χάνομαι στο λαβύρινθο των Tool και ο νοηματικός βόμβος των Meshuggah είναι καθαρτικός για την ψυχή μου. Πιστεύω βαθιά ότι δεν κρίνουμε σωστά τους Radiohead, ότι η πολλή μάζα έπεσε πάνω τους επειδή αναζητούσε έναν σωτήρα, ότι το να τρέχουν σαν σκυλάκια από πίσω τους για να τους προλάβουν οι Muse τους έχει ανεβάσει τις μετοχές για τους λάθος λόγους, και last but never least, θα χαρώ να είμαι αυτός που θα κάνει τατουάζ στην πλάτη το εξώφυλλο του instrumental δίσκου τους, που ποτέ δε θα υπάρξει.»

Advertisements

3 thoughts on “Radiohead, head-to-head

  1. Λοιπόν σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, το κείμενο του Γιάννη το είδα τώρα που ανέβηκε. Ωραία ανάλυση, πολιτικάντικη όμως. Αντί να μας πεις κάτι για τα τραγούδια και την μουσική, αντί να απαντήσεις αν σου κάνει ή δεν σου κάνει κούκου, πιάνεις να μας αποδείξεις ότι ήταν κομμουνιστές τροτσιστές ή τελοσπάντως στην «λάθος» μεριά του τοίχου μουσικά μιλώντας για κάτι που έκαναν στο παρελθόν. Αυτός ο δίσκος αγόρι μου έχει καλά κομμάτια; Μόνη αντίρρηση συγκεκριμένη και απτή είναι ότι δεν σου αρέσει το νιαούρισμα λες της φωνής του τραγουδιστή. Ας γελάσω! Ακούς deathgothsuperDeadBackfromTheDeadIamSoFuckingDead μέταλ με κάτι τύπους που δεν έχουν καν φωνή πια από το γκάρισμα και σε χάλασε αυτό;???!

    • Ρίχνεις άδεια για να πιάσεις γεμάτα και δεν έχεις καμία τύχη. Προφανώς η ανάλυση σου δίνει να καταλάβεις αν μου έκανε κουκου ή όχι, το next level είναι ότι δεν αρκεί ένας δίσκος για να με ελκύσει σε αυτό που κάνουν, καθώς είναι δομικό το πρόβλημα, ακριβώς όπως και ο τρόπος που στήνουν την παρουσία τους. Δεν βάζουν απλά τραγουδάκια στη σειρά και ό,τι μαζέψουμε. Δεν είναι ψηφαλάκια στις ελληνικές εκλογές, είναι πλασάρισμα περσόνας. Θα μπορούσα να μπω σε nerd ανάλυση για τις διάφορες ποιότητες των growling φωνητικών, αλλά δεν είναι κάτι που ο Yorke θα καταλάβαινε. Και by «Yorke» ίσως εννοώ κάποιον άλλον…*mic drop* (#ανούσιο_trashtalking)

  2. Για το συγκεκριμένο δίσκο θα έπαιρνα στοιχεία και από τους δύο σας.
    Δεν είναι κακός,δεν είναι αριστούργημα,είναι ένας ωραίος δίσκος για χαλαρή ατομική ακρόαση,
    Αλλά αφήνω αυτό το μήνυμα κύρια για την φανταστική φωτογραφία με το pablo honey!
    χρειάζεται μια λεζάντα τύπου » Θυμάσαι όταν βγάζατε τούτα εδώ και τώρα μας πετάτε ένα King Of Limbs;» Το ύφος του Yorke είναι εξαιρετικό!

    Το burn the witch είναι σαφώς ανώτερο από την τελευταία δουλειά τους,σαφώς κατώτερο από την προτελευταία και ο υποκειμενισμός συνεχίζεται!
    Σίγουρα πάντως δε μιλάμε για δίσκο που θα άλλαζε κάτι σε κάποιου τη ζωή.
    Δεν είναι και δεν θα γίνει bends-ok computer-in rainbows. Δεν χρειάζεται να γίνει εδώ που τα λέμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s